نوشته‌ها

طرح های خام فاطمیه 96 سری اول

طرح های خام شهید گمنام

طرح خام ایام فاطمیه 96 سری دوم

طرح خام تراکت شهادت حضرت زینب (س)

طرح خام تراکت شهادت حضرت زینب (س)

تراکت خام شهادت موسی بن جعفر (ع) – 94

جهت ترویج شعائر اهل بیت و استفاده دوستان دیگر از طرح های خام “لطفا آدرس ذاکرین ری را از طرح ها حذف نکنید ” با تشکر.
التماس دعا

ذات الاحزان 7 ( اشعار ایام فاطمیه – اسفند ۹۴)+ سبک

بنام خدا
با عنایات حضرت باری تعالی و الطاف امیرالمومنین علیه السلام کتابچه شعر ذات الاحزان 7 ( اشعار فاطمیه – اسفند ۹۴ ) آماده بهره برداری می باشد

جهت دریافت رایگان کتاب با شماره تلفن زیر تماس حاصل فرمائید.

۰۹۳۷۰۱۸۸۳۳۸ – مصطفی جهانی منش(مسئول روابط عمومی ذاکرین ری)

Untitled-1

لطفا با نظرات و پیشنهادات سازنده خود ما را در تهیه ی بهتر مجموعه های ذات الاحزان یاری فرمائید.

صفحه اینستاگرام ذاکرین ری :

https://www.instagram.com/zakerinerey

کانال تلگرام :

https://www.telegram.me/zakerinerey

پروفایل تلگرام جهت انتقادات و پیشنهادات:

https://www.telegram.me/zakerinerey_ir

************

سبک های کتاب 

سبک زمزمه ها (روضه میخونی آقا ) صفحه دانلود

سبک زمینه (بازم دلم گرفته برای فاطمیه )  دانلود

سبک نوحه ها (یازهرا،یازهرا،آیات  کوثرِ مرتضایی )  دانلود 

 

سبک زمینه های 1 (ای آسمانی ، ماه دل من )  دانلود 

سبک زمینه (تا افتادی تو بین بستر)  دانلود 

سبک واحد (پاشو مادر،پاشو باهم بریم به خونه )  دانلود 

سبک زمینه (ای تموم زندگیم،داری آتیش به دل من میزنی)  دانلود 

سبک واحد (الان سه ماهه مادرم           تو خونم تو بستره)  دانلود 

سبک نوحه 2 (تو خاتون عالمینی  – به حیدر نور دو عینی)  دانلود 

 

اشعار و روضه های این مجموعه به شرح ذیل میباشد :

روضه های حضرت زهرا (سلام الله علیها)

آتش زدن خانه امیرالمومنین علیه السلام

عمر به ابوبکر گفت: چرا برای علی (ع) پیام نمی‌فرستی تا با تو بیعت کند؟، همه‌ی مردم جز علی (ع) و غیر از آن چهار نفر، بیعت کرده‌اند.

ابوبکر دارای رقّت قلب و مدارا بود و در امور دقت بیشتری می‌کرد، ولی عمر سخت‌دلتر و خشن‌تر، بود و زبان تند داشت.

عمر گفت: «قنفُذْ» را به سراغ علی (ع) می‌فرستم، زیرا قنفذ سخت‌دل و تندخو و

بی‌مهر است و غلام آزاد شده می‌باشد و از دودمان عدیّ بن کعب است .

ابوبکر، قُنفذ را همراه گروهی به حضور علی (ع) فرستاد، قُنفذ به در خانه علی (ع) آمد و اجازه‌ی ورود خواست، ولی علی (ع) اجازه‌ی ورود نداد، همراهان قنفذ، نزد ابوبکر و عمر که در مسجد با جمعی نشسته بودند آمده و گفتند: «علی (ع) به ما اجازه ورود نداد».

عمر گفت: به خانه‌ی علی (ع) بروید، اگر اجازه نداد بدون اجازه وارد گردید.

آنها به در خانه‌ی علی (ع) آمدند و نخست اجازه‌ی ورود طلبیدند، فاطمه (س) کنار در آمد و فرمود: «من بر شما ممنوع کردم که بدون اجازه وارد خانه‌ی من شوید» (من در زحمت هستم، به خانه‌ی من نیائی)باز همراهان قنفذ به نزد ابوبکر و عمر بازگشتند، ولی قنفذ همانجا ماند، همراهان او جریان عدم اجازه‌ی فاطمه (س) را به ابوبکر و عمر ابلاغ کردند.

عمر خشمگین شد و گفت: ما را با امر زنان چه کار است؟!، سپس به اطرافیان خود گفت: هیزم جمع کنید، آنها هیزم جمع کردند و همراه عمر، کنار درِ خانه‌ی زهرا (س) آمدند، و هیزمها را کنار در گذاردند، در آن وقت علی (ع) و فاطمه (س) و حسن و حسین (ع) در آن خانه بودند، آنگاه عمر فریاد زد، که علی و فاطمه (علیهماالسلام) صدای او را شنیدند، او در فریادش می‌گفت:

وَاللَّهِ لَتُخْرِجُنَّ یا عَلِیُّ وَ لُتُبایِعُنَّ خَلِیفَةَ رَسُولِ‌اللَّهِ وَ اِلّا اَضْرمْتُ عَلَیْکَ النَّارَ

سوگند به خدا ای علی! باید از خانه بیرون بیائی و باید با خلیفه‌ی رسول خدا (ابوبکر) بیعت کنی وگرنه بر خانه‌ی تو آتش برمی‌افروزم.

فاطمه (س) به عمر فرمود: چرا با ما چنین برخورد می‌کنی؟!عمر گفت: در را باز کن، وگرنه به شما آتش می‌افکنم.

فاطمه (س) فرمود: آیا از خدا نمی‌ترسی، و وارد خانه‌ی من می‌شوی؟

عمر از آنجا نرفت، و از همراهان خود آتش خواست، و با آن آتش درِ خانه‌ی زهرا (س) را شعله‌ور نمود، سپس در را فشار داد و وارد خانه شد، فاطمه (س) مقابل او ایستاد، و فریاد زد:

یا اَبَتاهُ! یا رَسُولَ‌اللَّهِ: «ای پدر جان ای رسول خدا!»

عمر شمشیر خود را که در نیام بود بلند کرد و بر پهلوی حضرت زهرا (س) زد، ناله‌ی آن حضرت بلند شد یا اَبَتاهُ! (ای پدر جان!)، عمر تازیانه‌ی خود را بلند کرد و بر بازوی زهرا (س) زد، آن حضرت فریاد زد:

یا رَسُولَ‌اللَّهِ لَبِئْسَ ما خَلَفَّکَ اَبُوبَکْرُ وَ عُمَرُ

ای رسول خدا! بنگر که بعد از تو، ابوبکر و عمر برخورد بسیار بدی با ما نمودند.

ترجمه بیت الاحزان شیخ عباس قمی

خروش فاطمه(س) و تصمیم او بر نفرین

عیّاشی روایت کرده است (پس از بیرون بردن علی (ع) از خانه) فاطمه (س) بیرون آمد و به ابوبکر رو کرد و فرمود:

«آیا می‌خواهید شوهرم را از دستم بگیرید و مرا بیوه کنید، سوگند به خدا اگر دست از او برندارید، موی سرم را پریشان می‌کنم و گریبان چاک می‌نمایم و کنار قبر پدرم می‌روم و به درگاه خدا ناله می‌کنم».

آنگاه فاطمه (س) دست حسن و حسین (ع) را گرفت و از خانه بیرون آمد تا کنار قبر پیامبر (ص) برود.

حضرت علی (ع) از جریان آگاه شد و به سلمان فرمود: برو فاطمه (س) دختر محمّد (ص) را دریاب (گوئی) دو طرف مدینه را می‌نگرم که بلرزه درآمده و در زمین فرومی‌روند، سوگند به خدا اگر فاطمه (س) موی خود را پریشان کند و گریبان چاک نماید و کنار قبر پیامبر (ص) برود و به پیشگاه خدا ناله نماید، دیگر مهلتی برای مردم مدینه باقی نمی‌ماند و زمین همه‌ی آنها را در کام خود فرومی‌برد.

سلمان با شتاب نزد فاطمه (س) آمد و عرض کرد: «ای دختر محمّد! خداوند پدرت را مایه‌ی رحمت جهانیان قرار داده است، به خانه بازگرد و نفرین مکن».

فاطمه (س) فرمود: ای سلمان، آنها می‌خواهند علی (ع) را به قتل برسانند، صبرم تمام شده، بگذار کنار قبر پدرم بروم و مویم را پریشان کنم گریبان چاک نمایم، و به درگاه پروردگار بنالم.

سلمان عرض کرد: «من ترس آن دارم، مدینه به لرزه درآید و زمین دهان باز کند و مردم را در خود فروببرد! علی (ع) مرا نزد شما فرستاده است و فرموده که به خانه بازگردی و از نفرین نمودن منصرف شوی».

در این هنگام حضرت زهرا (س) فرمود:

اِذاً اَرْجِعُ وَ اَصْبِرُ وَ اَسْمَعُ لَهُ و اُطِیعُ

: «در این صورت (چون شوهرم فرموده) به خانه بازمی‌گردم و صبر می‌کنم، و سخن آن حضرت را می‌پذیرم و از او اطاعت می‌کنم».

ترجمه بیت الاحزان شیخ عباس قمی

گزارش اسماء بنت عمیس از شهادت زهرا(س)

اسماء بنت عُمَیْس می‌گوید: هنگامی که فاطمه (س) به حال احتضار افتاد، به من فرمود: «هنگامی که جبرئیل در ساعت رحلت پیامبر (ص) نزد پیامبر (ص) آمد مقداری کافور از بهشت آورد، پیامبر (ص) آن را سه قسم کرد، یک قسم آن را برای خود برداشت و یک قسم آن را برای علی (ع)، و یک قسم آن را برای من گذاشت که وزن آن چهل درهم بود»، آنگاه به من فرمود: ای اسماء آن کافور باقیمانده را در فلان جا است بیاور و کنار سرم بگذار، این را گفت و جامه‌اش را به سر کشید، و فرمود: اندکی صبر کن و در انتظار من باش، سپس مرا صدا بزن، اگر جواب تو را ندادم بدان که به پدرم ملحق شده‌ام:

اسماء اندکی صبر کرد، سپس فاطمه (س) را صدا زد، جوابی نشنید، صدا زد:

یا بِنْتَ مُحَمَّدِ الْمُصْطَفی، یا بِنْتَ اَکْرَمُ مَنْ حَمَلَتْهُ النِّساء، یا بِنْتَ خَیْرِ مَنْ وَطَأَ الْحِصی یا بِنْتَ مَنْ کانَ مِنْ رَبِّهِ قابَ قَوَسَیْنِ اَوْ اَدْنی.

: «ای دختر محمد مصطفی! ای دختر بهترین انسانها، ای دختر برترین کسی که بر روی زمین راه رفت، ای دختر کسی که در شب معراج به جایگاه خاصّ قرب الهی رسید».

باز جواب نشنید، اسماء روپوش را کنار زد، ناگاه دریافت که فاطمه (س) به لقاءِاللَّه پیوسته است، خود را به روی فاطمه (س) انداخت و او را می‌بوسید و عرض کرد: «ای فاطمه! وقتی که بحضور پدرت رسول خدا (ص) رسیدی، سلام مرا به او برسان».

حسن و حسین کنار جنازه‌ی مادر

سپس اسماء گریبانش را پاره کرد و سراسیمه از خانه بیرون آمد، حسن و حسین (ع) را در بیرون خانه ملاقات کرد.

آنها گفتند: مادر کجاست؟

اسماء، سخنی نگفت، آنها به سوی خانه روانه شدند و دیدند که مادرشان رو به قبله دراز کشیده، حسین (ع) مادرش را حرکت داد، ناگهان دریافت که مادرش از دنیا رفته است، به برادرش حسن (ع) رو کرد و گفت: ای مادرم! خدا در مورد مادرم به تو اجر بدهد (آجَرَکَ اللَّهُ فِی الْوالِدَةِ).

حسن (ع) خود را به روی مادر انداخت، گاهی او را می‌بوسید و گاهی می‌گفت: ای مادرم! با من سخن بگو، قبل از آنکه روح از بدنم بیرون رود.

امام حسین (ع) پیش آمد و پاهای مادرش را می‌بوسید، و می‌گفت: «مادرم! من پسرت حسین (ع) هستم، قبل از آنکه قلبم شکافته شود و بمیرم، با من سخن بگو».

گزارش به علی (ع)

اسماء به حسن و حسین (ع) فرمود: بروید نزد پدرتان علی (ع)، و وفات مادرتان را به او خبر دهید.

حسن و حسین (ع) از خانه بیرون آمدند، در حالی که فریاد می‌زدند:

یا مُحَمَّداه! یا اَحْمَداه! اَلْیَوْمُ جُدِّ دَلَنا مُوْتُکَ اِذْ ماتَتْ اُمُّنا

: «آه! ای محمد! ای احمد (ص)! امروز مصیبت فقدان تو برای ما تجدید شد، چرا که مادرمان از دنیا رفت».

سپس حسن و حسین (ع) وارد مسجد شدند، علی (ع) در مسجد بود، آنها شهادت فاطمه (س) را به او خبر دادند، علی (ع) از این خبر آنچنان دگرگون شد که بی‌حال افتاد، آب به صورتش پاشیدند، وقتی که حالش خوب شد، با ندائی جانسوز فرمود:

بِمَنِ الْعَزاء یا بِنْتَ مُحَمَّدٍ کُنْتُ بِکِ اَتَعَزِّیُ فَفِیمَ الْعَزء مِنْ بَعْدِکِ.

: «ای دختر محمّد (ص) به چه کسی خود را تسلیت بدهم، تا زنده بودی مصیبتم را به تو تسلیت می‌دادم، اکنون بعد از تو چگونه آرام گیرم؟»

علی در کنار جنازه‌ی زهرا (س)

مورّخ معروف، مسعودی نقل می‌کند: هنگامی که فاطمه (س) از دنیا رفت، امام علی (ع) بسیار بی‌تابی نمود، و گریه و زاری شدید کرد، و چنین مرثیّه می‌خواند:

لِکُلِ اجْتِماعٍ مِنْ خَلِیلَیْنِ فِرْقَةٌ

وُ کُلُّ الَّذِی دُونَ الْمَماتِ قَلِیلٌ

اِنَّ افْتِقادِی فاطِمَة بَعْدَ اَحْمَدٍ

دَلِیلٌ عَلی اَنْ لایَدُومَ خَلِیلٌ

: «سرانجام هر اجتماع دو دوست، به جدائی می‌انجامد، و هر مصیبتی بعد از مرگ و فراق، اندک (و قابل تحمّل) است.

رفتن فاطمه (س) بعد از رفتن پیامبر (ص) دلیل آن است که هیچ دوستی باقی نمی‌ماند».

روایت‌کننده می‌گوید: حضرت علی (ع) حسن و حسین را برداشت و با هم وارد آن اطاقی شدند که جنازه‌ی فاطمه (س) در آنجا بود، دیدند اسماء در بالین فاطمه (س) نشسته و گریه می‌کند و می‌گوید: «ای یتیمان محمد (ص)، ما بعد از پیامبر (ص) خود را به فاطمه (س) تسلیت می‌دادیم، اکنون به چه کسی تسلیت بدهیم؟»

وصیتنامه‌ی زهرا (س)

امیر مؤمنان علی (ع) جامه را از صورت فاطمه (س) برداشت، نامه‌ای را در بالای سر فاطمه (س) مشاهده کرد، آن را برداشت و دید در آن نوشته:

«بنام خداوند بخشنده مهربان، این است آنچه فاطمه دختر رسول خدا (ص) به آن وصیت نموده است:

1- فاطمه گواهی می‌دهد که خدائی جز خدای یکتا نیست.

2- و محمد (ص) بنده و پیامبر خدا است.

3- بهشت و دوزخ حق است، و تردیدی در برپا شدن قیامت نیست، و خداوند مردگان را از قبر برمی‌انگیزاند.

4- ای علی! من فاطمه دختر محمّد (ص) هستم که خداوند مرا به ازدواج تو درآورد، تا در دنیا و آخرت از آن تو باشم، تو از دیگران به من شایسته‌تر هستی:

حَنِّطْنِی وَ غَسِّلْنِی وَ کَفِّنی بِاللَّیْلِ وَ صَلِّ عَلَیِّ وَادْفِنِی بِاللَّیْلِ وَ لا تُعْلِمْ اَحَداً…

: «مرا شبانه حنوط کن و غسل بده و کفن نما، و شبانه بر من نماز بخوان و مرا به خاک بسپار، و به هیچکس خبر نده! تو را به خدا می‌سپارم، و به فرزندانم تا روز قیامت سلام می‌فرستم».

ترجمه بیت الاحزان شیخ عباس قمی


غزلیات امام زمان (عج)

غزل امام زمان (عج) – 1

کنار بیت خدایی به یاد ما هم باش

به مروه یا به صفایی به یاد ما هم باش

در استلام حجر نیز یادی از ما کن

همین که گرم دعایی به یاد ما هم باش

چو دور کعبه طواف آوری به کعبه قسم

تو کعبه‌ی دل مایی به یاد ما هم باش

به ما که رو نگشودی، به ما نگاهی کن

ز ما اگر که جدایی به یاد ما هم باش

کنار زمزم اگر یاد کام خشک حسین

نظر به آب نمایی به یاد ما هم باش

کنار حجر همان لحظه‌ای که اشک‌فشان

به سیدالشهدایی به یاد ما هم باش

دمی که از در باب‌السلام اشک‌فشان

به سوی بیت می‌آیی به یاد ما هم باش

کنار قبر رسول خدا کنار بقیع

مقیم کرب و بلایی به یاد ما هم باش

مقیم شهر نجف کاظمین سامرا

کنار قبر رضایی به یاد ما هم باش

چنان که گرم دعایی به ما دعایی کن

همین که یاد خدایی به یاد ما هم باش

استادغلامرضا سازگار

غزل امام زمان (عج) – 2

کیستم من سائلی در پای دیوار شما

با همه فقر و تهیدستی خریدار شما

دیده‌ام را شسته‌ام یک عمر از خون جگر

در هوای لحظه‌ای از فیض دیدار شما

چون درخت خشک دارم بر فلک دست نیاز

بلکه یابم حاصلی از نخل پر بار شما

سر برون آورده‌ام چون رشته از شمع خموش

تا مگر نوری نصیبم کرد از نار شما

پیشتر از آنکه بگذارند نامی روی من

بوده نامم با خط خوانا به طومار شما

پای تا سر دردم و باشد دوایم یک نگاه

ای شفای عالمی در چشم بیمار شما

فخر بر بلبل فروشم ناز بر گل آورم

گر چو خاری سر برون آرم ز گلزار شما

کس مرا نشناخته خود خوب دانم کیستم

سائلی در مسلک تجار بازار شما

پای در زنجیر نفس و دست بر دامان یار

یا گرفتار دل استم یا گرفتار شما

چون شود روزی از این زنجیر آزادم کنید؟

ای نجات خلق از روز ازل کار شما

دست «میثم» را بگیرید از ره لطف و کرم

تا که آرد سر به خاک پای عمار شما

استاد غلامرضا سازگار

غزل امام زمان (عج) –   3

بیدار نشد این دل غفلت‌زده تا چند

هشدار بر این دیده‌ی حسرت‌زده تا چند

از نفسِ خطاکار و ز ابلیسِ جفاکار

تبریک بر این قلب مصیبت‌زده تا چند

من غایبم از محضر نورانی‌اَت ای یار

غایب ز تو این حاضرِ غیبت‌زده تا چند

گاهی تو کنار من و من در پی دیدار

گم گشته در این وادیِ غربت‌زده تا چند

ای وای از این چشم و از این قلب گرفتار

گمراهیِ این دیده‌ی صورت‌زده تا چند

ایکاش که من هیئتیِ فاطمه باشم

هم‌صحبتیِ مَردمِ هیئت‌زده تا چند

ما را تو مگر کرب و بلایی بنمایی

ای منتقم کوچه و گودال کجایی

محمود ژولیده

غزل امام زمان (عج) –   4

چشم من در پی ديدار تو سرگردان است

و سرا پای وجودم ز غمت حيران است

خبر از حال تو آقا كه ندارم هرگز

لااقل از تب تو ديده‌ی من گريان است

به كجا خيمه زدی يوسف گم‌گشته‌ی من

بنگر از دوری تو حال دلم  ويران است

گوشه‌چشمی كن و اين سائل خود را درياب

كه نگاه تو به اين قلب سر و سامان است

خوش به حال شهدا، يك‌شبه ره را رفتند

هركه شد همسفر تو، سفرش آسان است

روضه‌هايی كه به هر شام و سحر می‌خوانی

چون شرر بر جگر عالميان سوزان است

محمود ژولیده

غزل امام زمان (عج) –   5

من از دیار حبیبم غریب افتادم

بیا بیا گل نرگس برس به فریادم

در این زمانه ی غربت تو تکیه گاه منی

ز لطف و مرحمت خویش کن تو امدادم

تمام زندگی من تصدق سر توست

وجود خویش همه نذر نام تو دادم

همیشه گریه ام از دوری شما بوده

ولی به یاد سحرگاه وصل دلشادم

خوشم اگرکه حقیرم حقیر خوبانم

اسیر موی تو هستم ز غیر آزادم

کمال عاشقی عارفانه حیرانی است

بدین اصول قدم در ره تو بنهادم

اگر مرا ز سرخویش وا کنی چه کنم؟

شبیه یک کفی از خاک رفته بر بادم

بدین طریق بود عاقبت به خیری من

تو در میان قنوت سحر کنی یادم

قسم به اشک غریب مدینه و حرمش

من از دیارم حبیبم غریب افتادم

به خاک خونی کوچه قسم عزیز الله

دگر بیا ز سفر ای ذخیره ی الله

قاسم نعمتی

غزل امام زمان (عج) –   6

بر وادی وصال بر این دل نوا دهید

با اشک دیده سینه‌ی ما را جلا دهید

یک‌بار هم ز لطف قدم‌رنجه‌ای کنید

بر نوکران بی‌سر و پا هم بها دهید

سر بر کنیم و منتظر مقدم شما

منت دهید و کلبه‌ی ما را صفا دهید

از بس کرم به روی کرم دارد این حرم

لب وا نکرده حاجت هر بی‌نوا دهید

یک گوشه‌ی نگاه شما کیمیا کند

بر خاک پای خویش عیار طلا دهید

خواهید اگر که روسیهان معتبر شوند

فیض غلامی حرم خود به ما دهید

قدری گناه حائل ما و خدا شده

راضی شوید و آشتیمان با خدا دهید

تا آنکه روضه‌خوان حریم شما شویم

بر ما ز سوز فاطمه حزن صدا دهید

حیف است آرزو به دل از این جهان رویم

لطفی کنید و تذکره‌ی کربلا دهید

قاسم نعمتی

 

غزل امام زمان (عج) –   7

فتنه‌ها بر پاست برگرد ای عزیز فاطمه

مادرت تنهاست برگرد ای عزیز فاطمه

پشت در جمعند اصحاب سقیفه وای من

شعله‌ها بر پاست برگرد ای عزیز فاطمه

یک لگد بر در گرفته ثلثی از سادات را

پشت در غوغاست برگرد ای عزیز فاطمه

ناله‌ی حیدر بیا شد ناله‌ی فضه بیا

اوج غم اینجاست برگرد ای عزیز فاطمه

پشت در زهرا صدایت کرد مهدی‌جان بیا

منتظر زهراست برگرد ای عزیز فاطمه

مرتضی آمد عبا را روی بانویش کشید

شرمسار آقاست برگرد ای عزیز فاطمه

روی دیوار و در و مسمارِ بیت مرتضی

رد خون پیداست برگرد ای عزیز فاطمه

مجتبی قاسمی

غزل امام زمان (عج) –   8

لب بسته‌ام ز هرچه به جز گفت و گوی تو

دل شسته‌ام ز هرچه به جز نقش روی تو

گر بگذری ز خاکم و گویی تو را که کشت

فریاد خیزد از کفنم کآرزوی تو

منت ز خضر گو به سکندر کِشد که من

آب حیات جسته‌ام از خاک کوی تو

دل را ز اضطراب به هر سمت می‌کشم

مانند قبله‌یاب که گردد به سوی تو

ترسم به زیر خاک رود آه عاقبت

هم حسرت دل من و هم آرزوی تو

مرحوم جلال الدین همایی

غزل امام زمان (عج) –   9

تمام نامه‌ی عمرم سیاه گردیده

که شغل روز و شب من گناه گردیده

برای اینکه بیایم به توبه‌ای سویت

دو چشم ناز و قشنگت به راه گردیده

امان ز لحظه‌ی غفلت که شاهدم هستی

دو چشم تو، به گناهم گواه گردیده

هر آنچه خرج نمودی که بنده‌ات گردم

ز بی‌لیاقتیِ من تباه گردیده

بیا و مشکل من را تو با اجل حل کن

که این گدای حرم بی پناه گردیده

من از نگاه کبودی، دلم پریشان است

عذاب من ز شرار نگاه گردیده

بیا به پای دل من بزن تو زنجیری

بگو که دست مرا عاقبت تو می‌گیری

جواد حیدری

غزل امام زمان (عج) –   10

کسی که درد ندارد دوا نمی‌خواهد

کسی که هجر ندیده لقا نمی‌خواهد

قسم به ساحت قدس مقام ابراهیم

کسی که ذبح نموده منا نمی‌خواهد

کسی که محرم بیگانه شد ز  یارش ماند

اقامت حرم آشنا نمی‌خواهد

زبان به شکوه نگرداند عاشق مخلص

اسیر درد محبت شفا نمی‌خواهد

کسی که رنگ شهادت به جبهه‌اش دادند

برای جلوه ، خضاب حنا نمی‌خواهد

دوباره این دل و این آستانه‌ی پر فیض

   کسی نگفته نگارم گدا نمی‌خواهد

اگر چه زشتم از این خانه پا دمی نکشم

کسی نگفته به من، او تو را نمی‌خواهد

دل شکسته‌ی ما دلبرا مگر دل نیست؟

زیارت حرم کربلا نمی‌خواهد ؟

سیدمحمد میر هاشمی

غزل امام زمان (عج) –   11

مشکل‌گشا بیا همه محتاج چاره‌اند

تو  آفتاب  و  کلّ عوالــم  ستاره‌اند

یابن الحسن حُسین زمان باغبان دین

بی تو گـــل و بــــهار دچار شراره‌اند

وقتی تو حاکمی همه محکوم حیریتیم

وقتی تو ناظری همه محو نـــــظاره‌اند

آنانکه خفته‌اند به خاک از فراق تو

یومِ ظهور طالبِ عمر دوبـــــاره‌اند

مولا تویی امیر تویی حکمران تویی

فرمانروا تویی دگران هیچ کاره‌انــد

قربان ذوالفقارِ کجت راست قامتــا

انصارِ عشق منتظر یک اشاره‌انــــد

تاریخ پیر گشته ولی جای شکوه نیست

یـــــــــاران شیرخوار تو در گاهواره‌اند

ولی الله کلامی زنجانی

غزل امام زمان (عج) –   12

دست ما نیست به چشم تو گرفتار شدیم

همه اش کار خودت بود خریدار شدیم

خواب دیدیم که تو آمده‌ای اما حیف…

صبح شد با جگر سوخته بیدار شدیم

نظرت آمد و دیدیم گنه‌کاری رفت

نظرت رفت، وَ دیدیم گنهکار شدیم

ذرّه‌ای شانه‌ی ما بار غمت را نکشید

گرچه یک عمر فقط نوکر سربار شدیم

حیف از عمر گرانمایه که خرج تو نشد

شرمسار تو از این جمعه‌ی بسیار شدیم

ز علاج دگران درد بُوَد خوش ما را

نظر لطف تو دیدیم که بیمار شدیم

واقعاً جای سؤال است که از بهر ظهور

ما چه کردیم که اینگونه طلبکار شدیم؟!

لحظه لحظه به خدا جای شهیدان خالی است

حیف جامانده از آن قافله‌ی یار شدیم

آرزو هست ببینیم همین زودی ها…

زائر نیمه شب صحن علمدار شدیم

احسان محسنی فر

غزل امام زمان (عج) –   9

عمري به انتظار نشستم نيامدي

چشم از همه بغير تو بستم نيامدي

اي مايه اميد بشر، حضرت كرم

از هركسي بجز تو گسستم نيامدي

اي خضر راه گمشدگان در مسير عشق

چشم انتظار هرچه نشستم نيامدي

اي سرو سرفراز گلستان زندگي

ديدي مگر حقيرم و پستم نيامدي

گفتي دل شكسته بود جاي من فقط

اين دل به خاطر تو شكستم نيامدي

عمري در آرزوي تو آخر شد و هنوز

در آرزوي روي تو هستم نيامدي

مست گناه، مرد حقيقت نمي شود

ديدي هميشه غافل و مستم نيامدي

احسان محسني فر

غزل امام زمان (عج) –   13

ای منتظرِ گردشِ تقویم! بپا خیز

ای جانِ تو آمادۀ تقدیم! بپا خیز

ای معتقدِ فجرِ سرافرازی و عزّت!

ای منتقدِ سازش و تسلیم! بپا خیز

رویِ خوش و نامحرمِ اسلامِ خمینی؟!

شد حُرمتِ فرهنگِ تو تحریم، بپا خیز

این غدّه که در جسمِ جهان ریشه دواندَست:

دیگر شده پُرعارضه بَدخیم، بپا خیز

این حکمِ حکیمانِ شفاخانۀ حقّ است:

ای مردِ عمل! در پیِ ترمیم، بپا خیز

مستضعف و مظلوم به پیکارِ تو خُرسند

هان! خانه به خانه پیِ دژخیم، بپا خیز

ما اهلِ جهادیم و شهادت هنرِ ماست

ما طالبِ آزادیِ قدسیم، بپا خیز

محتاجِ اجابت، پیِ دستانِ فلسطین:

سنگی به سرِ آهن و مشتیم، بپا خیز

شد خونِ جوانانِ وطن جوهری از نور

دلداده به آن پرچمِ سرخیم، بپا خیز

پروانه شدن، از هنرِ رهبرِ ناب است

تا دورِ سرش جمله بگردیم، بپا خیز

تا جمله به پایان برسد، یک صله باقیست

باید که سرِ جمعه بجنگیم، بپا خیز

حمیدرضا کسرائی

غزل امام زمان (عج) –   14

امسال هم نوکر حسابم کردی آقا

بد بودم امّا انتخابم کردی آقا

در مجلس روضه مرا هم راه دادی

یک بار دیگر مستجابم کردی آقا

اصلاً نگفتی که برو، برگرد، جا نیست

آه از خجالت خیسِ آبم کردی آقا

کوهِ گناهم را تو نادیده گرفتی

با لطف خود غرق ثوابم کردی آقا

مثل همیشه آبرویم را خریدی

پیش همه عالی‌جنابم کردی آقا

از اولش کارِ تو ذرّه‌پروری بود

در آخرش هم آفتابم کردی آقا

بالِ فرشته فرشِ راهِ عرشی‌ام شد

تا «خادم الزّهرا» خطابم کردی آقا

زهرا نوشت و پای آن را مُهر کردی

با این قباله کامیابم کردی آقا

یک «آه مادر» گفتی و آتش گرفتم

از میخ در گفتی کبابم کردی آقا

محمد فردوسی

غزل امام زمان (عج) –   15

ای روشنایی سحر فاطمیه ام

صاحب عزای خونجگر فاطمیه ام

ایام می روند به امید دیدنت

یک بار رد شو از گذر فاطمیه ام

دست مرا بگیر و به دنبال خود ببر

تا با تو طی شود سفر فاطمیه ام

آقا! گناه روزی چشم مرا گرفت

رزقی بده به چشم تر فاطمیه ام

با خود همیشه گفته ام آیا نمی شود

دیدار روی تو ثمر فاطمیه ام

وقتی شنیده ام که میایی به روضه ها

هر شب اسیر و در به در فاطمیه ام

پایان راه سینه زنی ها شهادت است

ای کاش گل کند هنر فاطمیه ام

در می زنم که اذن عیادت دهی به من

با این امید پشت در فاطمیه ام

محمد علی بیابانی

زمزمه فاطمیه و امام زمان (عج)

کعبه ی دل روی تو/رنگ حجر خال تو

اشک چشاتون زمزم/یه عمریه، دل خوشیمه

تصور و خیال تو

متی ترانا و نراک  کی سر میاد این انتظار؟

کی میرسی،از پشت ابر  امید قلب بیقرار؟

کی گفته که،بهار شده؟  وقتی ازت نیست یه خبر

بهار میاد،اون روزی که بیای آقا جون از سفر ۲

یا مهدی ۳

روضه میخونی آقا  / با دل خون و پر درد

شبا که آروم میری /  کنار اون ،مزاری که

علی گلش رو خاک کرد

روضه بخون،چه خبره؟   ! این روزا خونه ی علی

چی شده که،کنار چاه    میلرزه شونه علی

مگه آقا، عوض شده   تو خونه شون حکم حجاب!

آخه چرا، رو میگیره؟     فاطمه از ابوتراب ۲

عبدالله باقری

اشعار مدح حضرت زهرا (س)

مدح حضرت زهرا (س) –  1

ریسمان محکم حبل المتینی فاطمه

آسمان آسمان ها در زمینی فاطمه

نِی عجب گر بند بگشایی ز بازوی علی

تو همان دست خدا در آستینی فاطمه

تو سراپا کل قرآنی و قرآن است تو

تو محمد تو امیرالمومنینی فاطمه

بعد پیغمبر اگر چه وحی گشته منقطع

هم کلام حضرت روح الامینی فاطمه

خواجه ی عالم شنیده از دَمَت بوی بهشت

تو بهشت رحمه للعالمینی فاطمه

آسمان در دست تو چون حلقه ی انگشتری ست

بلکه بر انگشتر خاتم نگینی فاطمه

بیشتر حس می کند روح دو پهلویش تویی

چون به پهلوی محمّد می نشینی فاطمه

تو نبوت را همان جانی درون جسم پاک

تو ولایت را همان حصن حصینی فاطمه

هم امیرالمومنین را چشمه ی عین الحیات

هم رسول الله را حق الیقینی فاطمه

فوق وصف انبیایی ، کس نداند کیستی

لیلة القدر خدایی ، کس نداند کیستی

استاد غلامرضا سازگار

 

مدح حضرت زهرا (س) –  2

آیینــۀ رســـول خــدا روی فاطمه

جان وجود، بسته به یک موی فاطمه

با آنکــه نیست از حـرم مخفی‌اش نشان

شهر مدینه گم شده در کوی فاطمه

بـوی بـهشت اگـر چـه محمّد از او شنید

بالله قسـم بهشت دهـد بـوی فاطمه

ختم رسل گرفت به پهلو دو دست خویش

از آن لگد که خورد به پهلوی فاطمه

طوبی دمید و سدره فتاد و شجر شکست

وقتـی خمیـد قامـت دلجوی فاطمه

چـون بـاب وحـی سوخت پر و بال جبرییل

نزدیک شد چو شعله به گیسوی فاطمه

انگــار رفـت طاقـت دســت خـدا ز دست

زآن ضربتی که خورد به بازوی فاطمه

آیـات نــور و پــردۀ ظلمـت؟! خدای من!

دسـت پلیــد دیــو کجـا روی فاطمه

از یک طرف خجل شده از فاطمه، علی!

از یک طرف نگاه حسن، سوی فاطمه

«میثـم» اگـر چـه فاطمه رازش نگفته ماند

محسن همیشه هست سخن‌گوی فاطمه

استاد غلامرضا سازگار

مدح حضرت زهرا (س) –  3

فيض روح‌القدس عالم معنا زهرا

تا به معراج کشانده‌ست نبى را زهرا

مصطفى خواسته‌اش خواستن فاطمه بود

رفت معراج که آخر برسد تا زهرا

به زمين آمدنش آمدن ساده نبود

دست بر سينه نبى گفت: بفرما زهرا

سر آوردن اين سوره‌ی کوتاه چقدر

گفت جبريل: على، گفت نبى: يا زهرا

اينکه حق با على است، اينکه على با حق است

معنى هر دو اش اين است: “على با زهرا”

قرب آن است که در سجده به زهرا برسند

سر سجاده رسيده‌ست به زهرا، زهرا

يک على داشت خدا، فاطمه هم داشت يکى

به خدا نيست کسى فاطمه الا زهرا

مرتضی مثل نبی بوسه به دستش می‌زد

حجت الله علی، حجت اعلا زهرا

من ز طيف عرفاى نجفى هستم که

ذکرم امروز بود فاطمه، فردا زهرا

کاروبار دل ما پيش خدا می‌گيرد

سروکار دل ما باشد اگر با زهرا

قبر ما سوخته‌ها جنت ما خواهد شد

بنويسند اگر بر لحد ما “زهرا”

علی اکبر لطیفیان


مدح حضرت زهرا (س) –  5

مصحفی اعجاز دارد که کلامش فاطمه است

آن نمازی قرب دارد که قیامش فاطمه است

آن که من هستم فقیر ابن الفقیر خانه اش

آن که من هستم غلام ابن الغامش، …فاطمه است

دست بوس فاطمه بودن کمال مصطفاست

در مقامات نبی این بس مقامش فاطمه است

حکم زهرا بر تمام انبیا هم واجب است

شرع ما پیغمبری دارد که نامش فاطمه است

حج زهرا ظاهراً بیت الحرامش مرتضاست

حج مولا باطناً بیت الحرامش فاطمه است

فاطمه امر خداوند است و مأمورش علی ست

پس امام اول عالم امامش فاطمه است

مصطفی؟ یا مرتضی؟ یا فاطمه؟ یا هر سه تا؟

مانده ام از این سه تا اصلاً کدامش فاطمه است

رشته های چادرش بازار گرمی خداست

صبح محشر هم دلیل ازدحامش فاطمه است

عقل ها راهی ندارند و زبان ها الکنند

در مقام اهل بیتی که تمامش فاطمه است

علی اکبر لطیفیان

 

مدح حضرت زهرا (س) –  6

ظهور عصمت پروردگار زهرا بود

جمال حق علی آیینه دار زهرا بود

اگر تجلی اسم هوالکریم علیست

قسم به شاه نجف سفره دار زهرا بود

تبسم لب او غم ز چهره ها میبرد

لطیف تر زنسیم بهار زهرا بود

به دست خالی ازاین خانه سایلی نرود

که در کنار علی خانه دار زهرا بود

قسم به آن زرهی که همیشه پشت نداشت

میان دست علی ذوالفقار، زهرا بود

اگر که نام علی هم ردیف با نمک است

براین ملیح زمانه نگار زهرا بود

همه زمین و زمان در مطاف روی علیست

به این مطاف معظم مدار زهرا بود

حسن کریم   حسین دستگیر عالمیان

همیشه علت این اعتبار زهرا بود

همه به مادرشان افتخار میکردند

تمام عزت ایل و تبار زهرا بود

همیشه حرف شفاعت که در میان آمد

سخن زبانوی ناقه سوار زهرا بود

شکست حرمت این خانواده پشت در

اسیر درد و غمی بیشمار زهرا بود

به وقت حمله همه ریختند در خانه

به زیر ضربه در آن گیر و دار زهرا بود

گذاشت بی ادبی پا به روی چادر او

میان آتش و گرد و غبار زهرا بود

تمام دلنگرانی او حسین شده

برای کرببلا بیقرار زهرا بود

کسی که در همه راه زیر لب میگفت

تکان مده سر او نیزه دار   زهرا بود

قاسم نعمتی

مدح حضرت زهرا (س) –  7

روی تاج عرش طبق نصّ لولا فاطمه

نقش شد زهرا سلام الله علیها فاطمه

آنكه خاك جانمازش را پرستش مى كنند

اولیا الله عالم ، كیست الا فاطمه

انبیا از بركت دستاس او نان می خورند

رزق و روزى می دهد به اهل بالا فاطمه

ظاهراً فرموده اند ام الائمه فاطمه

باطناً فهمانده اند ام ابیها فاطمه

جلوه ای شد لیلة القدر رسول الله او

جلوه ای شد لیلة المحیای مولا فاطمه

بچه هایش حجت الله اند اما گفته اند

آشكارا حجت الله علینا فاطمه

سیزده معصوم هریك نورى از زهراست پس

مى شود سرجمع این ها چهارده تا فاطمه

فاطمه حق و علی حق و مع الحق آینه است

چه علی اندر على چه فاطمه با فاطمه

حك شده بر روی گردنبند زهرا یاعلی

حك شده بر ذوالفقار مرتضی یا فاطمه

بسكه حیدر فاطمه است و بسكه زهرا حیدر است

در نجف چیزى نمیبینیم الا فاطمه

شادی روح خدیجه ، كوری چشم همه

سروری دارد به زنهای دو دنیا فاطمه

با هر اسمی كه بخوانی در نهایت مادر است

راضیه حنانة الحوراء، زهرا فاطمه

مادری بالاتر از این مهربانی بیش از این؟

میرسد محشر به داد شیعه صدجا فاطمه

خانه اش كه سوخت مسمار از خجالت سرخ شد

آن چنان برخورد با سینه كه آنجا فاطمه…

محمد جواد پرچمی

 

مدح حضرت زهرا (س) –  8

من چو مادر مردگانم ، در عزایت گریه کردم

گریه کردی،من برای گریه هایت گریه کردم

حضرت صاحب زمان”ع” اکنون عزادارتوباشد

او بریزد اشگ ، من هم،درعزایت گریه کردم

قلب من  آتش گرفته ، دیگر آرامش ندارد

بیت الاحزان، ازبرای های هایت ،گریه کردم

مادر سادات ، من ، مانند طفلان یتیمم

فاطمیه ، در عزای جانگزایت ، گریه کردم

شیعیان ماتم زده،هرساله درسوگت نشینند

هرزمان یادم فتاده ، در هوایت گریه کردم

سیلی و دیوار و در، بامن حکایت ها بگوید:

روضه می خواندبرایم،من برایت گریه کردم

واژه ها، بامن عزادارند، با هم اشکریزان

بی امان درکنج خلوت،همنوایت گریه کردم

قصه ی تنهائی مولاعلی “ع” جانم گدازد

درنجف ،درسامره ، درکربلایت، گریه کردم

ای تمام قوم وخویشم،حضرت زهرای اطهر

گر گرفتم ،ناله کردم ،درقفایت،گریه کردم

گفتم وگفتم:”فرائی”طاقتش ازکف برون شد

پیرشد ، پیرانه مادر ، برحیایت گریه کردم

عبدالمجید فرائی

مدح حضرت زهرا (س) –  9

فاطمیه، در دلم همواره غوغا می کند

از گلویم بغضهای بسته را وا می کند

بینِ باغ و باغبان، شد کوچه ای پائیز و زرد

کِی در و دیوارِ سردش، رحم بر ما می کند؟

تا میانِ باغ، یاس وغنچه پرپر می شوند:

بلبلِ طبعم، چو نِی، صد ناله برپا می کند

در فراقِ یاس، جوی خون به راه افتاده است

دیدۀ بلبل، چه رنجی را تماشا می کند..

می تراود جوهری سرخ از سُوِیدای دلم

هرچه دارد، بیش و کم، تقدیمِ مولا می کند

« صبرِ زهرا» را، چه باید گفت تا معنا شود؟

« اشکِ مولا» را، کدامین واژه معنا می کند؟

در بیانِ رنجشان، صد مثنوی شد بی هنر

کِی غزل دردِ دلِ ما را مداوا می کند؟

او که مولا را جدا کرد از حبیبش فاطمه:

غرقِ نارش، خالقِ دنیا وعقبی می کند

چشمه ها جوشید ازبس خونِ چاه آمد بجوش

در نگاهِ اهلِ غیرت خلقِ دریا می کند

« طفلِ بی مادر چودیدی، حالِ ما را هم ببین»

بی سر و سامان، کجا از ناله پروا می کند؟

در کنارِ خیمۀ آلِ عبا، دیوانه وار

گوشه ای از چادرِ بی بی تمنّا می کند

انتهای خلوتی…، در گوشۀ تنهائیَم :

دل هوای مدفنِ مخفیِ زهرا می کند

با «حمیدِ» منتظر، با نامِ « زهرا و حسین»

آن مسافر را طلب از سوی صحرا می کند

تا نگیرد انتقامِ پهلوی بشکسته را

باز در هر فاطمیه، سخت غوغا می کند…

حمیدرضا کسرایی

مدح حضرت زهرا (س) –  10

پروازمان دهید در این روضه های عشق

ماراکشان کشان بکشانید پای عشق

اینجا مقدر است که با شال نوکری…

خدمت کنیم در حرم با صفای عشق

ما مفتخر به نوکری آل حیدریم

باید نفس نفس بزنیم از برای عشق

این قال صادق است اگر گریه میکنیم…

فرزند مادریم و سپاه ولای عشق

این روزها چه ها به سر مادر آمده

قدجوان کمان شده در تنگنای عشق

سیلی رسید و صورت مادر کبود شد

پوشانده روی زخمی اش از آشنای عشق

شدشانه های کودک کم سن و سال او

تا خانه ی امیر مصائب عصای عشق

حسین ایمانی

مدح حضرت زهرا (س) –  11

ما عاشقان ام ابیها شدیم وبس

سینه زنان حضرت زهرا شدیم وبس

از روز اولی که به این عالم آمدیم

گریه کنان همسر مولا شدیم وبس

مدیون مادری شما کل عالم است

ریزه خوران مادر دنیا شدیم وبس

تا زنده ایم بهر غمش گریه می کنیم

با گریه بهر ماتمش آقا شدیم و بس

این انقلاب ریشه اش از نام کوثر است

با نام فاطمه همه سرپا شدیم وبس

شکر خدا که پیرو راه ولایتیم

فرمانبران حضرت آقا شدیم وبس

حبیب باقرزاده

مدح حضرت زهرا (س) –  12

گریان روضه ایم و عزادار فاطمه

عمری اسیر کوچه و بازار فاطمه

جبران لطف مادریش را کجا توان

تا بی نهایتیم بدهکار فاطمه

روز ازل خریده مرا او برای خویش

اکنون اگرشدیم خریدار فاطمه

او یک تنه حریف تمام سپاه شد

جانم فدای آن همه پیکار فاطمه

تا روز حشر شامل نفرین ما شود

هرکس بنا نهاده به آزار فاطمه

هرکس اسیر مشغله ای گشته است و ما

شاعر شدیم شاعر دربار فاطمه

یاسرمسافر


 

 

اشعار خانه و آتش

مرثیه حضرت زهرا(س) – خانه و آتش  –  1

مادری خورد زمین و همه جا ریخت بهم

همه ي زندگیِ شیر خدا ریخت بهم

داغي و تيزيِ مسمار اذيّت ميكرد

تا كه برخاست ز جا عرش خدا ريخت بهم

بشکند پای کسی که لگدش سنگین بود

تا که زد سلسله ي آل عبا ریخت بهم

ثلث سادات ميان در و ديوار افتاد

نسل سادات به يك ضربه ي پا ریخت بهم

گُر گرفته بدنِ فاطمه ، اي در بس كن

وسط شعله ببين زمزمه ها ريخت بهم

رويِ او ريخت بهم پهلويِ او ريخت بهم

دهنش غرقِ به خون گشت و صدا ريخت بهم

شدتِ ضربه چنان بود كه سر خورد به در

رويِ آشفته يِ اُمّ النُجَبا ريخت بهم

پشتِ در سينه يِ سنگين شده هم ارثي شد

گيسوانِ پسرش كرب و بلا ريخت بهم

مادرش آمده گودال نچرخان بدنش

استخوان هاي گلويش ز قفا ريخت بهم

با ترك هاي لبش با نوك پا بازي كرد

همه ي صورت او با كف پا ريخت بهم…

قاسم نعمتی

مرثیه حضرت زهرا(س) – خانه و آتش  –  2

خداکند که زنی ناگهان زمین نخورد

به پیش همسر خود بی امان زمین نخورد

خداکند که نپیچد به پای او چادر

شبیه پیرزنی قد کمان زمین نخورد

تلاش کرد نیفتد ولی هلش دادند

نشد مقابل نامحرمان زمین نخورد

خداکند نرود آبروی یک مادر

مقابل نظر کودکان زمین نخورد

مگر که میشود از چند سو زنی بزنند

سر شکستن هر استخوان زمین نخورد

خداکند زن محجوب و بار شیشه او

درست در گذر این و آن زمین نخورد

خداکند که دو بازوی فاتح خیبر

کنار در سرداغ جوان زمین نخورد

مغیره قنفذ و خالد بلند خندیدند

دوباره کاش چنین پهلوان زمین نخورد

گرفت شال علی را زپشت سر زهرا

که با کشیدن این ریسمان زمین نخورد

میان گودی گودال ذوالجناح چه کرد

کشید دست خودش آسمان زمین نخورد

ولی چه فایده تیزی نیزه ها نگذاشت

بدون درد سر و بی تکان زمین نخورد

قاسم نعمتی

مرثیه حضرت زهرا(س) – خانه و آتش  –  3

صـدا صـدای دَر و مـادری که پشـتِ دَر است

صدا صدای شکستن ، دَری که شعله ور است

حــرامــزاده چـنــان با لـگـــد به دَر کوبـیــد ،

که بارِ شیشه شکست و دو دست ، روی سَر است

شکـسـت بـالِ کـبـوتــر ، بـیـا بـرس فـضّــه ،

بیا که سهمِ تو این خرده های بال و پَر است

هدف علی ست ، و زهرا سِپَر برای علی

تـمـامِ نقـشـه ی آنهـا برای یک نـفـر است

رسیـد وقـتِ جـدالـی کـه نـابـرابـر بـود ،

رسید وقتِ همان لحظه ای که پُر خطر است

طناب ، دستِ علی بود و فاطمه بی حال

به هوش آمده زهرا ، ز قصّه بی خبر است

کجاست حیدرِ من؟ فضّه مرتضایم کو؟

دَوید با نفسِ خسته ای که پُر شَرَر است

گرفت شـالِ علی را و سَـدِّ راهـش شد

توانِ فاطمـه در این میانه بیشـتـر است

غلافِ خنـجـرِ قُنفُذ نبـود ، می دیــدنـد…

مقابلِ یَلِ حیـدر ، تلاش ، بی ثمـر است

یکی دو ضربـه به بـازو ، امـامِ او را بُـرد

نگاهِ خستـه ی زهـرا ، شبیهِ مُحتَضَر است

نَبَـر علیِ مــرا ، او تـمــامِ جـانِ مـن است

صدا صدای ضعیف و صدای مختصر است

پوریا باقری

مرثیه حضرت زهرا(س) – خانه و آتش  –  4

ناگهان دود فراگیر شدو بغض شکست

نار با فاطمه درگیر شدوبغض شکست

بعد از آنکه پدر فاطمه از دنیا رفت

خوب از فاطمه تقدیر شدو بغض شکست

آنچنان ضرب لگدهاش به در محکم بود

میخ در مثل نوک تیر شدوبغض شکست

فضه تا ناله جانسوز خذینی بشنید

آمد افسوس کمی دیر شد و بغض شکست

از میان حسنین و همه دخترها

چقدر زود حسن پیر شد وبغض شکست

حبیب باقرزاده

مرثیه حضرت زهرا(س) – خانه و آتش  –  5

رعد و برقی و زد و باران ستم غوغا کرد

جهل حاکم شد و آنروز خیانت ها کرد

گله ای آمد ه بودند علی را ببرند

درعوض بازی تقدیر چه با زهرا کرد

پشت درخواست که مانع شود و نگذارد

پای ظلم آمد و محکم زد و در را واکرد

در،عقب آمد تا اینکه به پهلوش رسید

میخ بی رحم زد و شاخه ی گل را تا کرد

بعد از آن مرد،نه … نامرد چنان زد که همان

لحظه دستش به روی صورت بانو جا کرد

صبر مظلومه ی تاریخ سر آمد انگار

ناله ای زد که در افلاک عزا برپا کرد

علی اصغر ذاکری

 

مرثیه حضرت زهرا(س) – خانه و آتش  –  6

یاسی که شاخه اش به دو ضربه بریده شد

افتاد بر زمین و دوباره کشیده شد

آه از نهاد عرش خدا هم بلند شد

وقتی که غنچه با گل از این باغ چیده شد

مادر که رفت پشت در خانه ایستاد

یک مرتبه صدای شکستن شنیده شد

شعله کشید از دَرِمان آتشی و بعد

این روضه های کرب و بلا آفریده شد

از این طرف که دست ید الله بسته شد

قد چو سرو مادر از آن سو خمیده شد

هنگام بردن علی از آستان در

یک قطره خون به روی عبایش چکیده شد

دستی نوشت فاطمه چندی مریض شد

اما کسی نگفت که زهرا شهیده شد

طاقت می آورید بگویم برایتان:

هنگام غسل پهلوی مادر چه دیده شد؟

بازو کبود، سینه کبود و بدن کبود

از فرط گریه چشم حسین و حسن کبود

مهدی نظری

زمزمه خانه و آتش  زبانحال حضرت زینب (س)

صدای داد و فریاد  /   تو کوچه مون پیچیده

از بین آتیش و دود

چی میبینم ،  مادر من به خاک و خون غلطیده

نفس زنون  به پشت در

فضه رو داشت صدا میکرد

قبل از اینکه ، بابا بیاد

 اوضاع و رو به را میکرد

حسن دوید ،  به پشت در

  حسین به دنبال بابام

موندم کدوم ،طرف برم

 داره می لرزه دست و پام  (2)

وای مادر ۳

بابامو که میبردن         طناب به دست نامردا

دیدم که مادر رو خاک

از پشت سر، و إن یکاد، می خوند برای بابا

یا علی گفت،جونی گرفت

خودش رو تو کوچه کشوند

اون دستی که،به پهلو داشت

به شال حیدرش رسوند

از هر کسی ،  که بگذرم

 من از قنفذ نمی گذرم

یه جوری با ،  غلاف زدش

 از نفس افتاد مادرم ۲

عبدالله باقری

 

زمینه حضرت زهرا(س)  خانه و آتش  –  1

بازم دلم گرفته برای فاطمیه

دوباره باز رسیده ،شبای فاطمیه

هوا هوای بارونه               تمومه چشما گریونه

علی کنار زهراشه          با گریه روضه میخونه

دل منو شکستی چه کنم

تو فکر رفتن هستی چه کنم

بار سفر رو بستی چه کنم2،چه کنم2

(دیدی آخر منو به چه کنم چه کنم انداختی زهرا)

 دلم گرفته امشب ، می باره اشک زینب

چرا عوض می کنی  ،   لباستو مرتب

نذار که یارت تنها شه    نذار اسیر غمها شه

تو هم شبیه این مردم         نده جوابم رو باشه

باصورت کبودت چه کنم

 تو بگو با نبودنت چه کنم

با موی پُر ز دودت چه کنم2چه کنم2

(دیدی آخر منو به چه کنم چه کنم انداختی زهرا)

تو کوچه بین دشمن  ،  افتادی ای گل من

همینقدر بگم که ،  غرورمو شکستند

یادم نمیره تو کوچه       به روی خاکها افتادی

به کی بگم این ماتم رو

به پیش چشمام جون دادی

با وَرَم رو بازوت چه کنم

 شکسته کنج ابروت چه کنم

با خون زخم پهلوت چه کنم2چه کنم2

مجید خانی

نوحه حضرت زهرا(س) خانه و آتش

یازهرا،یازهرا،آیات  کوثرِ مرتضایی               یازهرایازهراپشت وپناهِ شیرِخدایی

ای قرارِحیدر ، ذوالفقارِحیدر

تاپایِ جان شدی یارِ حیدر

برپا-گشته عزایت    جانِ-شیعه فدایت

آید-از کوچه ها صدایت

زهرا یا زهرا 2 زهرا ام ابیها

واویلا،واویلادر پشت در زپا افتادی

واویلا واویلادر زیرِ ضربه ها جان دادی

بالگد در واشد،خانه ات غوغا شد

جایِ تو زیرِ دست و پا شد

ای وای-فضه هراسان   می زد-ناله پریشان

آمد-چه بر سرت بی بی جان

واویلا واویلا آتش ز خانه بالا میرفت

واویلا واویلا بادستِ بسته مولا میرفت

پیشِ چشمِ حیدر،فاطمه زیرِ در

مانند لاله ای گشته پرپر

هرجا-پیچیده بویت      گشته-آشفته مویت

چادر-فضه کشیده رویت

قاسم نعمتی

اشعار کوچه و دیوار

مرثیه حضرت زهرا(س) – کوچه  –  1

مرو که کوچه برای پرت خطر دارد

مرو که رد شدن امروز دردسر دارد

مگر نگفت خدا وقت خِلقَـتَت حتّی –

برای صورت تو برگ گل ضرر دارد؟

گمان نمی کنم این مرد بی حیا این جا

بدون حادثه دست از سر تو بر دارد

ز روی پوشیه زد، تازه این چنین شده ای

که چشم هات فقط دید مختصر دارد

نوشته اند كه پيشاني ات به جايي خورد

خلاصه ضربه ي بد اين چنين اثر دارد

بزرگ بانوی این شهر باورت می شد؟

ز خاک کوچه حَسن گوشواره بردارد؟

علی اکبر لطیفیان


مرثیه حضرت زهرا(س) – کوچه  –  2

شب و کابوس از چشمِ منِ کَم سو نمی‌اُفتد

تبِ من کَم شده اما تبِ بانو نمی‌اُفتد

غرورم را شکسته خنده‌ی نامحرمی یارَب

چه دردی دارد آن کوچه که با دارو نمی‌اُفتد

جماعت داشت می‌آمد دلم لرزید می‌گفتم

که بیخود راه نامردی به ما این سو نمی‌اُفتد

کِشیدم قَد به رویِ پایم و آن لحظه فهمیدم

که حتی ردِ بادِ سیلی‌اش بر گونه می‌اُفتد

نشد حائِل کند دستش گرفته بود چادر را

که وقتی دست حائِل شد کسی با رو نمی‌اُفتد

به رویِ شانه‌ام دستی و دستی داشت بر دیوار

به خود گفتم خیالت تخت باشد او نمی‌اُفتد

سیاهی رفت چشمانش سیاهی رفت چشمانم

وَگَرنه مادری در کوچه بر زانو نمی‌اُفتد

میان خاک می‌گردیم و می‌گویم چه ضربی داشت

خدایا گوشواره اینقَدَر آنسو نمی‌اُفتد

دو ماهی هست کابوس است خواب هر شَبَم، گیرم

تبِ من خوب شد اما تبِ بانو نمی‌اُفتد

حسن لطفی

مرثیه حضرت زهرا(س) – کوچه  –  3

می نویسم به چشمِ تَر مادر

می نویسم به رویِ دَر مادر

با همین پاره یِ جگر مادر

سوختم از سکوت اگر مادر

می نویسم مرا بِبَر مادر

خواهرم نامِ مادر آورده

چادرِ گریه آور آورده

غمِ من باز هم سر آورده

کوچه دادِ مرا در آورده

باز رفتم به آن گذر مادر

کوچه بود و عبورِ بانویش

کوچه و یک بهشت در کویش

مادری و فرشته هر سویش

باد حتیٰ نخورده بر رویش

من در آن  کوچه بی خبر مادر

کوچه بود و غروبِ غم بارش

کوچه بود و دو تا عزا دارش

کوچه ی سنگی و دو دیوارش

کوچه و سنگهای بسیارش

کوچه پُر شد زِ رهگذر مادر

دیدم آنجا هزار مشکل را

بسته بودند راهِ منزل را

جمعِ نامحرم و ارازل را

دیدم آن روز دستِ قاتل را

وای از چشمِ خیره سَر مادر

چشمِ خود را که بست زد سیلی

دید بی حیدر است زد سیلی

وای با پشتِ دست زد سیلی

گونه ای را شکست زد سیلی

سنگِ دیوار بود و سر مادر

می زدم داد که نزن نامرد

کُشتی اش پیشِ چشم من نامرد

جایِ مادر مرا بزن نامرد

یک نفر بین چند تن نامرد

از غرورم شکسته تر مادر

او زد و هر دوتا زمین خوردیم

هر دوتا بی هوا زمین خوردیم

پیش نامردها زمین خوردیم

خنده کردند تا زمین خوردیم

چادر و خون و خاکِ تر مادر

حسن لطفی


مرثیه حضرت زهرا(س) – کوچه  –  5

شكسته تر شده و دست بركمر دارد

 چه پيش آمده ! آيا حسن خبر دارد؟

به گريه گفت كه زينب مواظب خود باش

 عبور كردن از اين كوچه ها خطر دارد

 شبيه روز برايم نرفته روشن بود

 فدك گرفتن از اين قوم  دردسر دارد

 گرفت دست مرا مادرم… نشد…نگذاشت…

 تمام شهر بفهمد حسن جگر دارد

 شهود خواسته از دختر نبي خدا

 اگرچه ديده سندهاي معتبر دارد

 سكوت و صبر و رضاي خدا به جاي خودش

 ولي اگر پدرم ذوالفقار بردارد…

 كسي نبود به معمار اين محل گويد

 عريض ساختن كوچه كي ضرر دارد!؟

وحید قاسمی

مرثیه حضرت زهرا(س) – کوچه  –  6

در و دیوار فقط میداند

که چه آمد به سر مادر ما

در و دیوار فقط میداند

که چه شد بال و پر مادر ما

نه زمین بلکه سما گریه کند

آسمان نوحه گر مادر ما

پشت در همهمه ای برپا شد

خون دل شد جگر مادر ما

ضربه پایش چقدر محکم بود

میخ در شد سپر مادر ما

میخ در کار خودش را کرد و…

شد فدا گل پسر مادر ما

بعد از آن که همه جا خلوت شد

فضه آمد به بر مادر ما

حبیب باقرزاده

مرثیه حضرت زهرا(س) – کوچه  –  7

ناگهان در وسط کوچه پرش خورد زمین

مادر افتاد؛ کنارش پسرش خورد زمین

پاک می کرد حسن دیده گریانش را

دید مادر جلوی چشم ترش خورد زمین

فاطمه گوهر یکدانه این عالم بود

آخرش عالم هستی گوهرش خورد زمین

سپر حیدر کرار فقط زهرا بود

رعدوبرقی زد و مولا سپرش خورد زمین

آنچنان ضربه ی سیلی عدو محکم بود

ناگهان مادر سادات سرش خورد زمین

قره العین پدر بود ولیکن افسوس

همه نور دو عین پدرش خورد زمین

تکیه گاه علی و رکن علی فاطمه بود

رکن افتاد و علی هم کمرش خورد زمین

حبیب باقرزاده

 زمزمه کوچه زبانحال امام حسن (ع)

چه جور بگم چی دیدم

خاطره شم جانسوزه

کاشکی می مردم اونجا

تموم بغض و گریه هام

 از روضه ی اون روزه

اون روزی که، یه بی حیا  از پیچ کوچه که رسید

دست من و، مادر فشرد   یه گوشه ای آروم کشید

می شناختمش ،همونی بود

که پشت در هیزم آورد !

همونی بود،که با طناب    بابامون و از خونه برد ۲

واویلا ۳

از تو چشاش فهمیدم

داشت دنبال شر می گشت

هر چی جلوتر اومد

مادر من،از رو حیا

عقب عقب بر می گشت

گفتم چیه؟ برو کنار،  مگه تو ناموس نداری!؟

بابام بیاد، می کشتت،   قدم جلوتر بذاری

داشتم هنوز، حرف میزدم

دستش گذشت از رو سرم

تا به خودم،بیام دیدم،  افتاد رو خاکا مادرم ۲

عبدالله باقری

زمینه حضرت زهرا (س) کوچه  –  1

ای آسمانی ، ماه دل من

 هستی حیدر، ای حاصل من

گِریم من ازغم تو   وای وای وای

نالم زماتم تو          وای وای وای

دیدم چگونه ، نقش زمینی

ناله زدی تو ، فضه خذینی

یک قلب پر زکینه وای وای وای

مسمارداغ و سینه وای وای وای

در بین آتش ، گشتی گرفتار

 شدتکیه گاهِ ،توکنج دیوار

من ریسمان به گردن وای وای وای

توزیر دست دشمن وای وای وای

تاضربِ سیلی ، اثر گذارد

 چشمان تارت، سویی ندارد

لرزان شده صدایت وای وای وای

شد مجتبی عصایت وای وای وای

با بغض دل تورازد وای وای وای

سیلی بی هوا زد وای وای وای

قاسم نعمتی

زمینه حضرت زهرا (س) کوچه  –  2

تا افتادی تو بین بستر      ز داغت افتاد از پا حیدر

یادم نمیره دیوار و در   شدی به پیش چشمام پرپر

رفیق نیمه راه شدی،می خوای منو جا بذاری

رسمش نبود که بری و،علی رو تنها بذاری

ابره چشمام می باره خون،گرفته قلب آسمون

خیلی جوونی خانمم،تو رو خدا پیشم بمون

((زهرا)3عشق حیدر)

دارم به خاک غم میشینم،خیلی ز داغ تو غمگینم

آتیش میگیرم تا که زهرا،خنده ی قنفذ رو میبینم

خدا عذابشون کنه،که تورو خیلی بد زدند

تو بار شیشه داشتی و،تو پهلوهات لگد زدند

خیلی دلم زخمی بود و،رو زخم من نمک زدند

به کی بگم جلو چشام،ناموسمو کتک زدند

((زهرا)3عشق حیدر)

چشاتو وا کن جون حیدر،منو نگاه کن جون حیدر

برای بار آخر زهرا،منو صدا کن جون حیدر

دلم ز دنیا خسته شد،تا چشمای تو بسته شد

سنگینه داغت به خدا،آخ کمرم شکسته شد

آخه باید چیکار کنم،بی تو عزیزم تو بگو

چه جور باید خاک به روی،چشات بریزم تو بگو

مجید خانی

نوحة 1 امام حسن (ع)

یا حسن یاحسن آقایِ سفره دارِ مدینه

یا حسن یاحسن شد قاتل تو یک زخم ِ سینه

یادگارِ زهرا  – از تبارِ زهرا

در کوچه ها شدی یارِ زهرا

گربی صحن وسرایی – اما آقای مایی

اصلِ ایجادِ کربلایی

مولا جانم حسن جان

واویلا واویلا در کوچه ها شکسته غرورت

واویلا واویلا بسته کسی مسیرِ عبورت

مادر از پا افتاد – بر رخش جا افتاد

گوشواره ها همانجا افتاد

نامرد تا بی هوا زد  – مادر نامت صدا زد

تکیه بر تو چونان عصا زد

مولا جانم حسن جان

تشتی از خونِ دل مانده مقابلِ صورتِ تو

همسرت قاتلت ای جان فدایِ این غربت تو

گشته خونین لبها – زینب و این غمها

حال تو میکند تماشا

وای از تشت طلا و..  – وای از زاسِ جدا و ..

وای از چشمانِ بی حیا و…

قاسم نعمتی

واحد کوچه

پاشو مادر،پاشو باهم بریم به خونه

پاشو که حالم پریشونه،دلم زداغت پُره خونه

پاشو مادر،بلند شو مادر جونم

بلند شو که دلنگرونم،تو رو تا خونه می رسونم

پیش چشمای من(توی کوچه ها)2

خورده ای سیلی از (عدو بی هوا)2

ای داد بی داد(وای مادرم)2

چادرت افتاد(وای مادرم)2

برات میمیرم(وای مادر)2

جلو چشمام،آتیش به هستی فلک زد

به زخم قلب من نمک زد

تو رو تو کوچه ها کتک زد

دل زارم،خسته شد از این همه آزار

به کی بگم غمم رو ای یار

خوردی باصورت توی دیوار

صورتت شد کبود(از اون ضرب دست)2

بین این کوچه ها(غرورم شکست)2

زار و حزینی(وای مادر)2

روی زمینی(وای مادر)2

برات بمیرم(وای مادر)2

روی خاکها،زدی میون کوچه پرپر

می کشه من رو این غم آخر

نشد سپر شم برا مادر

توی کوچه،ابر پشام می باره بارون

تو رو دیدم با چشم گریون

شده چشات یه کاسه ی خون

از غم کوچه ها(می میره حسن)2

گوشواره ات پاره شد(جلو چشم من)2

پرت شکسته(وای مادر)2

سرت شکسته(وای مادر)2

برات بمیرم(وای مادر)2

مجید خانی

اشعارایام بستری

مرثیه حضرت زهرا(س) – ایام بستری  –  1

بسترت را جمع کن از خانه ، بیماری بس است

زیر چشمت گود افتاده است ، پس زاری بس است

از همان روزی که تو تب کرده ای تب کرده ام

خوب شو خوبم کنی سه ماه بیماری بس است

تو به فکر گریه ای من هم به فکر گریه ام

این تبسم کردن از روی ناچاری بس است

لاله ، لاله ،لاله، لاله، لاله، لاله ، …تا به کی ؟

جای خالی در لباست نیست گل کاری بس است

من مرتب میکنم این خانه ات را تو فقط

لحظه ای هم دست از دیوار برداری بس است

ای شکسته بال پس کی استراحت میکنی

هر زمان که پا شدم دیدم تو بیداری ، بس است

این طرفداری از من کار دستت داده است

بعد ازاین کاری مکن دیگر طرفداری بس است

وقت کردی یک کفن هم بعد پیرهن بباف

زندگی کردن برای من بس است ، آری بس است

باشد امشب میروم پیش خدا رو میزنم

بسترت را جمع کن از خانه بیماری بس است

علی اکبر لطیفیان

مرثیه حضرت زهرا(س) – ایام بستری  –  2

خانه خراب گشتن من با عزای توست

زیباترین ترنم قلبم صدای توست

دیدی چگونه زندگی ام را نظر زدند

چشمانِ شور پشت سر بچه های توست

دردم گرفته فاطمه جان گریه می کنم

این قلب زخم دیدة من مبتلای توست

دستار بسته ای که نبینم سرت شکست

جای شکستگی به خدا هر کجای توست

تکرارِ ضربه ها که به یک جا نمی خورد

جایِ قلاف رویِ سرو دست وپایِ توست

جایِ طناب مانده به دورِ گلوی من

آثارِ تازیانه بر انگشت هایِ توست

پایینِ هر دو گونة تو چاک خورده است

دو گوشواره درد سر مجتبایِ توست

مقتل نوشته از در ودیوار خورده ای

دهلیزِ خانه شاهد این ماجرای توست

مقتل نوشته خون همه جارا گرفته بود

خون لخته ها به مویِ پریشان حنای توست

مقتل نوشته است که چادر سرت نبود

این ماندنِ تو پشت در هم از حیای تو ست

مقتل نوشته خنجری از لایِ در زدند

آثارِ پارگی به لباسِ عزای توست

گودال تو هم لباسِ حسینِ تو پاره شد

حالا زمان روضة کرببلای توست

هرکس رسید نیزة خودرا شکست و رفت

کُندی خنجر از اثر بوسه های توست

قاسم نعمتی

مرثیه حضرت زهرا(س) – ایام بستری  –  3

امن یجیب خوانم و شب را سحر کنم

با دانه های اشک لبان تو تر کنم

خانه خراب می شوم آخر ز داغ تو

پیچیده ام به خویش چه خاکی به سر کنم

اما اگر قرار شد از پیش من روی

ماندم چگونه این جگرم را خبر کنم

بر روی دامنم بگذارم سر تو را

تا سیر این جمال کبودت نظر کنم

از بس نگفته ای که چرا سینه ات شکست

آخر شکایت تو به نزد پدر کنم

اصلا خودت بگو که من غیرتی چه سان

از این مسیر قتلگه تو گذر کنم

از درد ها برای تو حرفی نمی زنم

از ترس این که غصه تو بیشتر کنم

یادت که هست آن سپرت را فروختی

تکلیف بود سینه خود را سپر کنم

خود را زدم به شعله که سالم ببینمت

قربان موی تو صدها پسر کنم

فرصت نداد تا که خودم را عقب کشم

پهلو تهی ز ضربه دیوار و در کنم

قاسم نعمتی

مرثیه حضرت زهرا(س) – ایام بستری  –  4

دوباره شب شد و سر درد دارد

بمیرم باز مادر درد دارد

پس از فصل پر از غم یک سخن گفت

عزیزم زخم بستر درد دارد

نباید دست زد بر عضوهایش

که آیه آیه کوثر درد دارد

شبی آهی کشید و زیر لب گفت

خدایا مرگ کمتر درد دارد

من از گودی چشمانش گرفتم

که زخم دیده ی تر درد دارد

حسن تب دارد و در خواب گوید

نزن سیلی ستمگر درد دارد

پریشان باش ای گیسو چو بختم

که دیگر دست مادر درد دارد

محسن عرب خالقی

مرثیه حضرت زهرا(س) – ایام بستری  –  5

در بسترم و خسته ام و تاب ندارم

شب ها من از آن ضربۀ در خواب ندارم

انگار بعید است دگر زنده بمانم

بر گونه به جز گریه و سیلاب ندارم

با بازوی بشکسته قنوتم شده ناقص

غیر از دل پر آه به محراب ندارم

از شعله چو شمعی شدم و رو به زوالم

جز خون که ز سینه رَوَدم آب ندارم

از روی علی بس که رخ خویش گرفتم

خجلت زده ام چهرۀ شاداب ندارم

در صورت من نقش ز پستی و بلندی است

جز روی ورم کرده در این قاب ندارم

از ضربۀ آن دست نشست ابر به رویم

خاموش شدم هالۀ مهتاب ندارم

چندی ست نشُسته م تن و قامت طفلان

آخر چه کنم دست بدن ساب ندارم..

 مجتبی صمدی شهاب

مرثیه حضرت زهرا(س) – ایام بستری  –  6

داری چه زود می روی ای روح چادری

از دست نانجیب و ضخیم که دلخوری؟

این مخمل کبودی یکدست کار کیست؟

هرگز ندیده ایم کبودی به این پُری!

جزء مطهرات ، یکی خون زخم توست

آبی که نام داده امش قرمز کُری

با احتیاط رد شواز این کوچه ی وقیح

دارد نگاه میکندت چشم آجری

 امشب مگر که شام زفاف مزارتوست؟

داری کفن برای عروسیت میبُری

 قیچی نزن به پارچه اندازه ی تو نیست

باید به قد عرش بدوزند چادری

شیخ رضا جعفری

مرثیه حضرت زهرا(س) – ایام بستری  –  7

اين روزها که مادرمان بين بستر است

دل بيشتر هوايیِّ ديدار دلبر است

مادر ضعيف و بي رمق وقدکمان شده

خون لخته هاي سينه ي بيمار بَر در است

اوّل دعاي هرشب او در نماز شب

تعجيل در وفات و وصال پيمبر است

اين قامت کمانیُّ و رخسار ارغوان

تأئيد آن سفارش ايّام آخر است

او در وطن غريبه و در کوچه هاي تنگ

سيلي حواله ي رخ بانوي حيدر است

حرف مدينه جز غم و افغان و آه نيست

گوشی براي حرف علی غير چاه نيست

اين روزها که ياس علی قدخميده است

دل بيشتر براي ظهورت تپيده است

فضه توان ياريِّ مجروح را نداشت

آقا گمان کنم که زمانش رسيده است

وقتي کِشان کشان قدمی راه ميرود

خونابه ها تمام مسيرش کشيده است

اين سوي خانه فاطمه رويش گرفته و—-

آن سو حسن نشسته و رنگش پريده است

بغضش حکايتي شد و دانی به من چه گفت؟

از ضرب کينه و رخ و ديوار کوچه گفت

اين روزها که شال عزا روي دوش ماست

تعجيل در ظهور عدالت سروش ماست

حرف از بقيع خاکیُّ و قبر نهان شده

فرياد العجل گل زهرا خروش ماست

نيلوفري کنار دري مي خورد زمين

فضِّه به دادِمن بِرسَش توي گوش

سقط بنفشه در رَحِمِ لاله ي نبي

آثارش اختلال در آرام هوش ماست

تدفين شب حکايت شيرين عشق بود

نقش مزارِ گم به دل غم فروش ماست

اين عاشق و حکايت بيمار ناتوان

ذکرم شبانه روز بيا صاحب الزمان

حسین ایمانی

 

مرثیه حضرت زهرا(س) – ایام بستری  –  8

کمی برای علی درد دل کنی بد نیست

بس است بغض نکن محرم علی کافیست

چرا قرار نداری ؟ چرا پریشانی ؟

چه آمده به سرت بی قرار و حیرانی

چرا الف شده دال و قدت هلال شده

طنین روضه ی تو نغمه بلال شده

بلال گفت اذان و تن حسن لرزید

شنید زینب تو قصه ی کفن لرزید

اذان رسیده به نام پیمبر و غش …  آه

نبی کجاست ؟ ببیند گرفتی آتش … آه

نبی کجاست ببیند ؟ لگد چه ها کرده

و میخ راه خودش بین سینه وا کرده

مدینه یکطرف و مادر حرم یکسو

نشسته زخم روی سینه و پر و پهلو

شکسته شد پر و بال پرستوی احمد

غدیر بغض شد و یاور علی را زد

تو شاهد غم و درد عوالمی بابا

نمانده روی تنم جای سالمی بابا

نگو که بعد تو من ارثی از فدک بردم

به جرم خواستن حق خود کتک خوردم

بدان که رد غلاف مدینه می سوزد

سر و بدن … پر و پهلو و سینه می سوزد

ببین سیاه تر از شام تیره شد روزم

چو شمع از غم هجر و فراق می سوزم

صدای ناله ی الغوث و الامانم را …

به عرش حق برسان ای تقاص یاس بیا

حسین ایمانی

مرثیه حضرت زهرا(س) – ایام بستری  –  9

امیرالمؤمنین فاطمه زانو بغل کردی

تو با این بغض اشک همسرت را هم درآوردی

نمیدانم چرا دوروبرم را تار می بینم

جواب گرمی دستان حیدر نیست این سردی

تو مردی کردی ومردانگی اماندیدی از۰۰۰

اهالی مدینه جز غم و نیرنگ و نامردی

علی جان نیمه شب وقتی که ازروی همین جامه

مراشستی وجسم زخمی زهرا کفن کردی

اگر مهتاب شد گلهای لاله برکفن دیدی

مزن ناله تویی حیدر تو مرد هر هماوردی

صدا کن مهدی مارا بخوان ندبه ولی الله

دعایی کن بگو وقتش رسیده ماه برگردی

حسین ایمانی

مرثیه حضرت زهرا(س) – ایام بستری  –  10

گذشته آب در این روزگار از سر من

حلال کن که رسیده است روز آخر من

مرا ببخش که افتاده ام در این بستر

نمانده است توانی به جسم لاغر من

برای بی کسی تو شبیه چشمانم

سه ماه گریه خون کرد زخم بستر من

قد خمیده و موی سفید زهرایت

برای خانه نشینی توست همسر من

به جان دختر شیرین زبانمان زینب

نپرس از چه شده غرق خاک معجر من

ز شرم بستن دستت هنوز می لرزم

چه کرد باتو مدینه امیر خیبر من؟!

بس است گریه و شیون برای عمر کمم

بقای عمر تو باشد غریب رهبر من

محمد حسین رحیمیان

مرثیه حضرت زهرا(س) – ایام بستری  –  11

کسی ندیده به عمرش غمی که من دارم

ز ذاغ غم به خدا شوق پر زدن دارم

زمانه بر دل هر کس غمی نهاده ولی

کسی ندیده به عمرش غمی که من دارم

گذشته مدتی از ماجرای کوچه ولی

هنوز هم به خدا درد در بدن دارم

اگر نبود حسن بین کوچه می مردم

هزار شکر به همراه خود حسن دارم

 این مدینه که مردان همیشه نامردند

غریب شهرم و اما ابوالحسن دارم

برای حفظ ولایت برای جان علی

هزار لاله قرمز به پیرهن دارم

کنار بستر من ، تو شبیه پروانه

منم به بستر خود میل سوختن دارم

حامد ظفر

زمزمه ایام  بستر

یادته گفت پیغمبر/جان تو و جانانم

شب عروسی مون گفت/ایشاالله که

به پای هم پیر شید عزیزانم

نیست روزی که،خوشبختی مون

 جلو چشام تصویر نشه

مگه میشه،ختم رسل   دعا کنه درگیر نشه!؟

-قد خمت،داره میگه   پیر شدی پای حیدرت

لرزش زانوهام میگه  موندنی نیست همسفرت۲

یا زهرا۳

با نخ و سوزن مشغول/زیر نور فانوسی

دور از چشای زینب/ این پیرهن و

از قسمت یقه اش چرا میبوسی؟!

کشتی من و،انقدر نخون  عزیز من شهادتین

چی شده که،تو هر رجی

 که می بافی میگی حسین؟

فاطمه جان،جون علی   رفیق نیمه راه نشو

با رفتنت ،قاتل این  غریب بی پناه نشو

عبدالله باقری

زمینه ایام بستری –  1

در بین بستر،غرق نوایی –  آه تو دارد ، بوی جدایی

از من گرفته ای رو   وای وای وای

یار شکسته پهلو وای وای وای

در این نود روز،توچه کشیدی

 بودی رشیده، حالا خمیدی

اشک از دودیده ریزم وای وای وای

 لاغر شدی عزیزم وای وای وای

هرشب کنارت،احیا بگیرم

 یا تو بمانی، یا من بمیرم

گریه مکن شب و روز وای وای وای

آهت شده جگر سوز وای وای وای

زهرا ببین غریبم وای وای وای

من بی تو غم نصیبم وای وای

قاسم نعمتی


 

زمینه ایام بستری  –  2

ای تموم زندگیم،داری آتیش به دل من میزنی

منو کشتی فاطمه،چرا اینقدر حرف رفتن میزنی

تازه هجده سالته،خیلی زوده حرف مردن میزنی

شده زندگیم سیاه            ای رفیق نیمه راه

نگو داری میری و می خوای منو جا بذاری

یاس پرپر کبود      این قرارمون نبود

بری و منو تو غربت تک وتنها بذاری (2)

واسه من فقط تو هستی دلخوشی

رسمش این نبود ازم جدا بشی

داری از غمت علی رو میکشی

مرو فاطمه مرو مرو مرو

مرغ بشکسته پرم،بی تو بارونیه چشمای ترم

می ریزه بدون تو،همه ی غمهای عالم رو سرم

زیر بارِ غم تو،به خدا میشکنه زهرا کمرم

بی تو زهرا چه کنم           تک و تنها چه کنم

فکرشو کردی بری با این یتیما چه کنم

خدا هیچ مردی رو به           چه کنم نندازه که

هی با بغضتو  گلوش نگه خدایا چه کنم

حسودا به قلبمون شرر زدند

به درخت عشقمون تبر زدند

زهرا زندگیمونو نظر زدند

مرو فاطمه مرو مرو مرو

به خدا داره منو ،زخم رو سینه و پهلوت میکشه

رو ازم میگیری چون،علی رو کبودی روت میکشه

این چی بود خواستی ازم

داره من رو ساخت طابوت میکشه

فاطمه به جون تو           می میرم بدون تو

بدتر از جهنمه بی تو برا من مدینه

دیگه از من که گذشت                ولی آرزوم اینه

دیگه هیچ مردی زنش رو روی خاکها نبینه   (2)

داره جون میده علی از این محن

دست من رو بستن و تو رو زدن

افتادی رو خاک جلو چشمای من

مجید خانی

نوحه   ایام بستری

ای مادر ای مادر  افتاده ای چرا بین بستر

ای مادر ای مادرناله زنم به چشمانِ تر

دیده ات را واکن-خانه را زیبا کن

رحمی به غربتِ بابا کن

بوسم -بال و پر تو   فضه-بسته سر تو

لاغر-گردیده پیکر تو

زهرا یازرهرا زهرا ام ابیها

باگریه  می بندی  بر زخم ابرویت معجررا

کشتی با   لبخندت   ای مهربان من دختر را

مثل گل پژمردی-صبر مارا بردی

در میان ِ کوچه سیلی خوردی

مانده-در سینه آهت

خانه-شد قتلگاهت   سوی-در خیره شد نگاهت

زهرا یازهرا ام ابیها

واویلا واویلا دستانِ تو زکار افتاده

واویلا واویلا از شاخه های تو بار افتاده

تاسپر گشتی تو – شعله ور گشتی تو

با ضربه بی پسر گشتی تو

وای از-داغیِ مسمار    دیدم – گشتی گرفتار

خونت-پاشیده روی دیوار

قاسم نعمتی

واحد ایام بستری

الان سه ماهه مادرم           تو خونم تو بستره

دلم داره بهم میگه           دیگه روزهای آخره

حرفهای زینب این روزها          حرفهای ناگفتنیه

همسایه ها بهم میگن          که مادرم رفتنیه

وای مادرم،خوردی زمین برابرم

آروم آروم جون میکنی،به پیش چشمای ترم

رو صورت،این روزها لبخند نمیاد

چه زخمیه روی سینه ات،خونش چرا بند نمیاد

نمیدونم،حالت چرا جا نمیاد

چی سر بازوت آمده،که دیگه بالا نمیاد

وای مادرم(3)

خیلی جوونی مادرم         چرا سفید شده موهات

نگو برا کم خوابیه          سیاهیه زیر چشات

تو کوچه ها پرت شکست  غرور شوهرت شکست

جلوی چشمای بابام    یه جور زدند سرت شکست

تو کوچه ها ،چهل نفر میزدنت

با چشمای خودم دیدم،خونی شده بود دهنت

پهلوت شکست،تو کوچه ها سرت شکست

با سیلی خوردی به دیوار،که گوشه ی ابروت شکست

غوغا شده،بالا سرت دعوا شده

شمرده حرف میزنی چون،دنده هات از هم واشده

مجید خانی

 

 

 

حسین ایمانی

 

اشعار وداع و شهادت

مرثیه حضرت زهرا(س) –شهادت –  1

ای مسیحا نفسم از چه بریده نفست

گل صد زخم که بد لطمه زده خار وخست

با پرزخم چگونه تو شکستی قفست

زتو شرمنده نشد تاکه شوم دادرست

بی وداع از برمن رفتی وحسرت خوردم

کاش ای فاطمه جان قبل تو من می مردم

 خبرت را که شنیدم بدنم لرزان شد

دیده ام سیل شد و رود شد و باران شد

شعله شد آه من و ناله من طوفان شد

گریه کردم بخدا قاتل تو خندان شد

وقت پیروزی دشمن شد و حیدر افتاد

پیش مردم بخدا شیر تو باسر افتاد

ای جوانی که خوشی زعمر ندیده برخیز

هیجده ساله از غصه خمیده خمیده برخیز

ای گلی که به تنت چکمه دویده برخیز

چه کسی پارچه بر روت کشیده برخیز

شاه این عالمم و بی توبدون تاجم

قبله حاجت من ،سخت بتو محتاجم

چه کنم کار من افتاده به اینجا چکنم

رفتی و مانده ام و دست تمنّّا چکنم

ای سپاهم تو بگو من تک وتنها چکنم

مانده ام مات که با غسل تو زهرا چکنم

تن حوریه نمای تو پر از آثار است

بدنت نقش پراز میخ در و دیوار است

می روی خاطره کوچه تو می ماند

حسنم خون زبصر از غم تو می راند

راز آن چادر خاکی تو را می داند

زیر لب روضه سیلی تو را می خواند

عقده اش این شده که از تو دفاعی ننمود

خود خوری میکند از اینکه نشد کوچک بود

سر نهاده است به پای تو حسینت زهرا

تا که او را بکنی یاد تو در عاشورا

سرنهاده ست بپایت که بیایی آنجا

تا که آرام دهد جان وسط آن دریا

خس خس زیر گلویش به زیر آن خنجر

بخدا یک کلمه هست بیا ای مادر

 ذوالجناحی خبرش غرق بخون یال بَرََد

زخم وخونریزی پهلو تنش از حال بَرد

بدنش را نوک نیزه ته گودال بَرَد

نعل ، دندان زلبش کَنده و پامال بَرد

 از پس سر  ،سر اورا زجنایت کندند

خواهرش لطمه زنان ، وای همه می خندند

مجتبی صمدی شهاب


 

مرثیه حضرت زهرا(س) –شهادت –  2

جگرم خون و دلم سر به گریبان علی است

صبـح هـم در نظرم شام غریبان علی است

گرچـه بــا چـاه کنـد درد دل خــود ابراز

چـاه هـم بی‌خبـر از غصۀ پنهان علی است

سنــد غربـت مــولاست رخ نیلــیِ مــن

سنـد غربـت من، سینۀ سوزان علی است

بارهـا دشمـن اگـر آیـد و دستـم شکنـد

دست بشکستۀ من باز به دامان علی است

کافـران در حــرم وحــی نیــارید هجوم

به خدا قصد شما حمله به قرآن علی است

اهل یثرب ز چه از گریۀ من خسته شدید؟

دو سه روز دگری فاطمه مهمان علی است

درِ آتــش زده و نالــۀ مظلومــی مــن

سنـد مستنـد سوختـن جان علی است

رفتــم امــا جگــرم بهر علی می‌سوزد

به خدا خانۀ بی‌فاطمه زندان علی است

دارم امیـد کـه در حشر پریشان نشـود

حال آن سوخته جانی که پریشان علی است

داده تـاریخ بـه هـر عصـر، گـواهی «میثـم»

کـز ازل صبـر و رضـا پایـۀ ایمان علی است

غلامرضا سازگار

مرثیه حضرت زهرا(س) –شهادت –  3

خورشیدم و زمان غروبم رسیده است

ابری سیاه هاله به رویم کشیده است

بعداز پدر بلای دو عالم شد ارث من

قسمت به سفره ام غم صد داغ چیده است

روز و شب از غریبی و غم گریه می کنم

اشکم به روی گونه سرخم چکیده است

هرکس عیادتم برسد آه می کشد

معلوم می شود که ز من دل بریده است

شبها ز درد سینه نفس تنگ میشوم

چون پیله درد و غصه تنم را تنیده است

پیش علی قیام من از روی غیرت است

ورنه قد مرا غم بی حد خمیده است

این سهم روز ختم شه ختم الانبیاست

این مزد و اجر شاه به خاک آرمیده است

من آن گلم که پای چهل تن به پشت در

از روی شاخ و برگ تن من دویده است

باور نمی کنید؟ قیامت خدا گواست

زیرا که او به عرش فغانم شنیده است

باور نمی کنید؟ که محسن بجای شیر

در بین دود ، شعله ی آتش مکیده است

گوشی نمانده تا بزنم گوشواره ای

سیلی تمام لاله ی گوشم دریده است

من حیدری شدم وبه این جرم جان دهم

پاره تن پیمبرتان یک شهیده است

مجتبی صمدی شهاب

مرثیه حضرت زهرا(س) –شهادت –  4

باید از داغِ دلِ اولادِ پیغمبر بمیرم

باید از آغازِ این دیوانِ رنج آور بمیرم

چشمِ او را دور دیدند و چهل نامردِ یاغی:

حمله ور، با عربده، یک کوچه شور و شر…، بمیرم

فتنۀ بیعت گرفتن ازعلی، با ظلم و ظالم

کینه می کوبد به در، بر بی بیِ اطهر بمیرم

آتشی روشن شد از آن قومِ بی رحم و مروّت

بر امامِ بیکس و بانویِ پشتِ در بمیرم

بیتِ حورایِ بهشت است این که می سوزد ددان را

من فقط برغصّۀ باباش بر دختر بمیرم

در شکست و…، پر شکست و حرمتِ حیدر شکست و

آه! بر طفلانِ آن غمخانۀ مضطر بمیرم

ناله دارد بند بندِ استخوانهایم  دراین دم

ازغمِ همراهیِ دیوار و ضربِ در، بمیرم

آن دو ملعونِ خبیثِ رذلِ بی اصل و نسب را:

آن دوتا را کِی برم از خاطرِ خود، گر بمیرم؟

ردِّ پایی بر صدف، قاتل شده دردانه ای را

باغ می سوزد درآتش، غنچه شد پرپر، بمیرم

با غلافِ پُر ز شمشیرِ قساوت…، آه! قلبم

دستها با خیزرانها گشته سنگین تر، بمیرم

دست بسته، بر سرِ زانو کشیدن، مرتضی را؟!

یاعلی…، بر دستِ تقدیرِ یلِ خیبر بمیرم

با شکسته استخوان، دست از حبیبش می کشد؟ نه!!

آن طرف: غیظ این طرف: یک فاطمه یاور، بمیرم

می کشد آتش زبانه، خاک و خون در هم تنیده

قد خمیده، تن تکیده، رفته آن لشکر، بمیرم

یا امامِ مجتبی! رخصت بده، آقای خوبم:

تا بگریم، تا بگویم: سوختم! مادر! بمیرم…

…« می کُشد زهرا خودش را، تا ولایت زنده باشد»

می کِشد زهرا خودش را بعد ازاین دیگر، بمیرم

شد علی دیگر پرستارِ انیس و مونسِ خود

آه! آیا فاطمه افتاده در بستر؟…، بمیرم

در غمِ دفن و غمِ چاه و غمِ همسایگانش

آه! بُگذارید بر مظلومیِ حیدر بمیرم

قومِ باطل، هیچ چشمِ دیدنِ حق را ندارد

حقّ و باطل، می شود روزی نمایان تر، بمیرم

امتدادِ کینه ها در کینه ها بر آلِ احمد

« بر سرِ گودال و بر انگشت و انگشتر بمیرم»

طفل و چشم و دست و گوش و سیلی و تکرارِ روضه

باز آتش، باز خیمه، چادر و معجر، بمیرم

دختری کوچک که روزی، کرد مادر را بهانه:

آه! گشته عمّه جانی در پیِ دختر…، بمیرم

… کِی دهد خونِ دو دیده، سینه را آرامشی، کِی؟

« مُهجه می خواهد! که در آئینشان بهتر بمیرم»

گر نشد باشم درآنجا و ببخشم جانِ خود را:

« باید اینجا تحتِ امرِ حضرتِ رهبر بمیرم.»

حمیدرضا کسرایی

مرثیه حضرت زهرا(س) –شهادت –  5

از سینۀ تنگ وغمِ بسیار چه گویم؟

از آینه و سنگِ جفاکار چه گویم؟

بشکسته: دل وـ  بغض وـ  قلم تاب ندارد

با حالِ نزار از گل و آزار چه گویم؟

از کوچه و، از خانه و، از هیزم و آتش

از کینۀ آن دشمنِ غدّار چه گویم؟

از پستیِ مستی وغمِ صورتِ نیلی

از دردِ میانِ در و دیوار چه گویم؟

از میخِ در و سینه و پهلوی شکسته

از بالِ پرستوی فداکار چه گویم؟

ای خیرِ کثیر از تو به اعجاب رسیده!

در نعتِ تو و کثرتِ ایثار چه گویم؟

توصیفِ تو، تنها سزد از ربّ و رسولش

ای نور! به مدحِ تو سزاوار چه گویم؟

ای پارۀ تن! میوۀ دل! اُمّ ابیها!

در شرحِ تو و منکَر و اِنکار چه گویم؟

ای « قُرَّةِ عَین و بَصَرِ آیۀ رحمت»!

از دیدۀ ناپاک و دلِ تار چه گویم؟

نامحرم و حرمت شکنی؟ وای به حالش

از شُنعتِ اندیشه و کِردار چه گویم؟

ای پیرِ شما بوالهَوَس و اُمِّ خبائث!

در خانۀ تطهیر، ز مردار چه گویم؟

از دستِ یَداللّهیِ دیوافکنِ خندق

« یا رب! زغمِ حیدرِ کرّار چه گویم؟ »

ازغربت و مظلومی و از روز و شبی تلخ

بر کامِ بلا دیدۀ اعصار چه گویم؟

« آرامشِ ما در گِرُوِ روزِ قصاص است»

از خستگیِ جملۀ اشعار چه گویم؟…

ای شاعرِ سرگشته! بگو: درغزلی تنگ

« از فاطمه، آن یاورِ بی یار چه گویم؟…»

حمیدرضا کسرایی

زمزمه روز شهادت زبانحال حضرت زینب (س)

تا چشمام و وا کردم/ با تو شدم رو در رو

خوابم یا که بیدارم؟/یعنی توئی،که تو خونه، تو دست گرفتی جارو؟!

-یعنی خدا،خوشی بازم

برگشته توی خونمون؟

ایشالا هیچ کی نبینه،

مادرشو قامت کمون

-بابا بیا،بعد دو(سه)ماه

مادر شده مشغول کار

دنیا رو داد،به من تا گفت:

گلم برو شونه بیار

# وای مادر ۳ #

بچه ها پاشید،مادر/ جدا شده از بستر

داره خمیر میگیره/ بعد دو(سه)ماه،باز میخوریم،دست پخت خوب مادر

-بذا منم،کمک کنم

خم نشو داخل تنور

فدای مهر مادریت

کارنکش از پهلوت به زور

-راستی چرا؟، پیش تنور

مشغول روضه خوندنی؟

نمیشناسم،خولی کیه؟

چرا انقدر زار میزنی؟

عبدالله باقری

زمینه حضرت زهرا (س) شهادت 1

آرام جانم ، ترک سفرکن – یارجوانم،حالم نظر کن

بنگرکه بیقرارم وای وای وای

زهرا بمان کنارم وای وای وای

چشمان زخمی، یک لحظه بگشا

احوال حیدر،داردتماشا

دستم به دامن تو وای وای وای

خونم به گردن تو وای وای وای

دیگر زپا نشستم وای وای وای

زهرا مرو زدستم وای وای وای

این درد سینه،برده امانت

دشمن چه کرده بااستخوانت

افتاده دستت ازکاروای وای وای

از ضربه های بسیار وای وای وای

اذیت مشوبا،بااین زخم پهلو

توبااشاره ،کمترسخن گو

ای یارچاره سازم وای وای وای

زهرا بگو چه سازم وای وای وای

جواب حضرت زهرا سلام اله علیها

ای مردتنها،بنشین کنارم-تاسربه روی پایت گذارم

گویم به چشم خونباروای وای وای

حیدر خدانگهدار وای وای وای

دراین سه ماهه،زحمت کشیدی

کردی تحمل،آهم شنیدی

شد موسم وصالم وای وای وای وای

دیگر نما حلالم وای وای وای

 جسمم شبانه،تنهاکفن کن

غسلم به زیر،این پیرهن کن

تابوت من به شانه وای وای وای

تنها ببر شبانه وای وای وای

دلشوره دارم،بهر یتیمان

جان تو و این طفلان گریان

دانی زچه در شور و نوایم

تنها به فکر ، کرب وبلایم

حسین کفن ندارد وای وای وای

جز پیرهن ندارد وای وای وای

قاسم نعمتی

 

نوحه شهادت حضرت زهرا (س) 1

الوداع   الوداع        دارو ندار من فاطمه جان

گفتم که ، می مانی،عمری کنار من فاطمه جان

کوه ِ رنج و دردم-دست و پا گم کردم

دور سر تو من می گردم

واکن-چشمت به رویم    بغضی-بسته گلویم

جز تو-دردم به که بگویم

زهرا زهرا یازهرا       زهرا ام ابیها

می گیرم، دامانت ، رویم زمین مزن فاطمه جان

کُشتی تو ، حیدررا،کم دست وپا بزن فاطمه جان

بس به خود پیچیدی-بدی از ما دیدی؟

رو به قبله چرا خوابیدی

برخیز-ازجا نگارم     دانی-طاقت ندارم

رویت-سنگِ لحد گزارم

قاسم نعمتی

نوحه شهادت حضرت زهرا(س) 2

تو خاتون عالمینی  – به حیدر نور دو عینی

قیامت مشگل گشایی – عزاداران حسینی

یاز هرا – نگاهی سوی ما کم

 بیا و – برای ما دعا کن

تو امضاء  برات کربلا کن

سلام ای بانوی غم کشیده

جوانی اما قامت خمیده

زنی بر سینه ماتم آن – سر بریده

بنی – حسینم وا حسین

شدی در آنش گرفتار – زدی تکیه کنج دیوار

صدا کردی فضه آمد – امان از داغی مسمار

یازهرا – به پیش اهل خانه

کشیده – مغیره تازیانه

شکسته – سر و بازو و شانه

شده آغازِ شش ماهه کشتن

به زیر پا سینه را شکستن

حسینت کربلا مانده زیر – پای دشمن

به جایی خورده سر تو – گرفت آتش معجر تو

به کوفه آمد همین ها – سر زینب دختر تو

امان از – غمی که گشته تکرار

امان از – مصیبت های بازار

امان از نگاه تلخ اشرار

کجا بودی که زینب به هرجا

میان کوچه ها شد تماشا

به اشک زینب خندیده دشمن-  بی مهابا

قاسم نعمتی

سم نعمتی

قاسم نعمتی

اشعار بعد از شهادت

مرثیه حضرت زهرا(س)  –  بعد از شهادت –  1

می شویمت که آب شوم در عزایِ تو

یا خویش را بخاک سپارم بجای تو

قسمت نبود نیتِ گهواره ساختن

تابوت شد تمامیِ چوبش برایِ تو

گر وا نمی شدند گره های این کفن

دق مرگ می شدند زِ غم بچه های تو

خون جای آب می چکد از سنگِ غسلِ تو

خون می چکد که زنده کند ماجرایِ تو

در بود و شعله بود و در اُفتاد رویِ تو

گُم شد میانِ خنده یِ مَردُم صدایِ تو

در بود و شعله بود و از آن در عبور کرد

هر کس که بود نیمه شبی در دعایِ تو

حالا زمانِ غسلِ تو فهمیده ام چرا

رویِ تو را ندید کسی تا شفایِ تو

تنها نه جای دست و زخم و کبودی است

آتش اثر گذاشته بر چشمهای تو

حسن لطفی

مرثیه حضرت زهرا(س)  –  بعد از شهادت –  2

اسماء بریز آب که قلبم مذاب شد

این مرد از خجالتِ این چهره آب شد

اسماء بریز آب که آتش گرفته ام

دیدی چگونه خانه من هم خراب شد

من چند بار شُسته ام و هَم نیامده

خونت هنوز می چکد از زخم تازه ات

این سنگِ غسل شاهدِ پهلویِ سرخ توست

ای خاک بر سرم چه کنم با جنازه ات

دریاب حالِ کودکانِ خودت را ببینشان

با گریه آستین سرِ دندان گرفته اند

حالا كه وقتِ بُردنِ تابوتِ مادر است

از من نشانِ خانه یِ سلمان گرفته اند

حالا عزایِ کندن قبرت گرفته ام

حالا برای بردنِ تابوت مانده ام

این جای تیغ کیست که بر بازوی تو است

این نقش دست کیست که مبهوت مانده ام

آه ای غرورِ من پس از این وقتِ تسلیت

لبخندها به دیدنِ یارِ تو می رسند

برخیز ذوالفقارِ نبردِ مرا ببند

فردا برایِ نبشِ مزارِ تو می رسند

باید که چند قبر برایت درست کرد

باید مرا به جای تو در قبر جا دهند

دست پدر رسید تو را گیرد از علی

شاید که زخم آتش در را شفا دهند

حسن لطفی

مرثیه حضرت زهرا(س)  –  بعد از شهادت –  3

امشب مدینه خوابِ راحت کرد مادر

اما تو را خیلی اذیت کرد مادر

همسایه هایت را دعا کردی و این شهر

هرشب فقط پشتِ تو غیبت کرد مادر

چشم و سر و پهلویَم امشب درد دارند

دردِ تو بر ما هم سرایت کرد مادر

بابا تو را می شست دیدم رفت از حال

وقتی به بازویِ تو دقت کرد مادر

این زخمِ سینه عاقبت کارِ خودش کرد

ما را اسیرِ این مصیبت کرد مادر

هم اشک هم بابا عرق می ریخت اما

حالِ مرا خیلی رعایت کرد مادر

از چادری که سهمِ من شد از تو،پیداست

آتش فقط از تو عیادت کرد مادر

با آنهمه زخمی که خوردی ، قاتلِ تو

از ماندنت در کوچه حیرت کرد مادر

آنروز دیدم هفت جایت را شکستند

دیدم مغیره هِی جسارت کرد مادر

دست از قلافِ خویش قُنفذ بر نمی داشت

هِی زد ، تو را غرقِ جراحت کرد مادر

از بس برایم روضه خواندی از حسینم

چشمم به این خون گریه عادت کرد مادر

می آید آنروزی که می گویم : کجایی

پیراهنش را شمر غارت کرد مادر

بر نیزه بود و ناگهان دیدم که سنگی

پیشانیِ او را دو قسمت کرد مادر

بازارِ شام و حال و روزِ ما به بازار

عباس را غرقِ خجالت کرد مادر

عمداً سنان با چند نامردِ یهودی

ما را معطل چند ساعت کرد مادر

حسن لطفی

مرثیه حضرت زهرا(س)  –  بعد از شهادت –  4

دارم عذاب می کشم و آب می کشم

با چاه آه از دلِ بی تاب می کشم

اُفتاده عکسِ ماه در این چاه و عکسِ من

دارم خجالت از رُخِ مهتاب می کشم

کِی در کنارِ خاکِ تو من خاک می شوم

کِی رَختِ خویش از دلِ سیلاب می کشم

سلمانِ پیر زیرِ بغلهایِ من گرفت

خود را به رویِ شانه یِ اصحاب می کشم

عکس تو مانده است به دیوارِ خانه ام

دستی که بسته شد رویِ این قاب می کشم

من هرچه می کشم همه از دستِ قنفذ است

داد از مغیره از غم خوناب می کشم

من هرچه از تو مانده در این بقچه ی غریب

دارم به چشم خسته ی بی خواب می کشم

دارم لباسِ سوخته را جمع می کنم

این میخ  این در  همه را آب می کشم

حسن لطفی

 

مرثیه حضرت زهرا(س)  –  بعد از شهادت –  5

رفتی و با رفتنت، ای روح و ریحان علی!

بارها از این جهان پر زد دل و جان علی

رفتی و با رفتنت، دیگر صفا از خانه رفت

با وفا دلدارِ مولا! نورِ چشمان علی!

کاش در هنگامِ رفتن، یک کلامت مانده بود

بهرِ تسکینِ دلِ تنگ و پریشان علی

« کَلّمینی، کلّمینی…» ای دل آرامِ علی!

لااقل صبری طلب کن، بهرِ طفلان علی

ای که مظلومانه از مظلومِ خود گشتی جدا!

کن دعایی، تا نگردد قاتلِ جان علی

ای که بال و پر گرفتی تا بلندایِ امین!

الأمان! گر ناتوان می بود ایمان علی

آه! بیتِ « لافتی»، شد خالی از الحانِ خوش

شاه بیتی نیست دیگر برغزلخوان علی

آسمانها و زمین، همواره می باشد غمین

با وداعِ آخرینِ بیتُ الأحزان علی

عاقبت، روزِ سیه آمد به پایان و دگر

ظلمتِ شب بود و نورِ ماهِ تابان علی

با وصیّت نامه ای رنج آفرین مولا چه کرد؟…

جسمِ زهرا بود و…، کفن و دفن و…، باران علی

شرحِ هجران را چه باید گفت، تا معنا شود؟

بهترین معناست: چاه و چشم گریان علی

ثِقلتِ بی مادری، گلواژۀ عترت شکست

« خالی از آیاتِ کوثر گشت قرآن علی»

مادرا! با رفتنت، رفتارِ قومی بی حیاء

تا قیامت می زند آتش به یاران علی

بغض دارم در گلوی خود، ازآن بغضی که داشت

غصّه از همسایگانِ نامسلمان علی…

حمیدرضا کسرایی

 زمزمه شام غریبان

 بند اول-غسل

با پای دل راهی شید/با بغضای تو سینه

با گل بیاید،نه هیزم

برای عرض تسلیت، همه بریم مدینه

-همه پشت در بمونید،

یه خبرایی تو خونه است

صدای آب،داره میاد

غسل بی بی مون شبونه است

-طبق وصیت مشغول

غسل از زیر پیرهنه

چی شد؟چرا؟،حیدر داره

بلند بلند زار میزنه ۲

#یامظلوم،یامولا،یاحیدر#

بند دوم-تشییع

از پیش درب سوخته/برید کنار عاشق ها

تابوت شو آوردن

کمک کنید،نمونده چون،رمق به پای آقا

-شب شب تشییع کردن

یار ولایته ولی

حس میکنم،که اومدیم

تشییع جنازه ی علی!

-آی خواهرا ،که اومدید،

شمام با ما به این سفر

مواظب ،زینب باشید

داره میاد از پشت سر ۲

میخونه،وای مادر،وای مادر

بندسوم-کنار مزار

حسن داره میمیره/بابا میگه آروم باش

خدا نخواد تو دنیا/یه باغبون،برا گلش،قبر بکنه با دستاش

-چه جور میخواد،به تنهایی،

یاسش و تو خاک بذاره

گریه کنید،آخه آقا،

محرم و یاری نداره

-با کی داره،حرف میزنه؟

انگار خجالت کشیده

چون یاسی که،جوون گرفت

پس میده قامت خمیده ۲

یا مظلوم،یا مولا،یاحیدر

عبدالله باقری

نوحه حضرت زهرا(س) –  شام غریبان   –  1

با گریه،شد امشب،ذکر حسین حسین بر لبِ تو

می گیرد،پیراهن،با دستِ کوچکش زینب تو

کربلایی زینب-مبتلایی زینب

بینی غمِ جدائی زینب

لشگر-فکر شکارند – هر سو – حمله بیارند

حتی-پیراهنش درآرند

زهرا زهرا یازهرا    زهرا ام ابیها

نوحة حضرت زهرا (س)

شام غریبان

یا زهرا یازهرا آتش نزن دلم ای عزیزم

با اشک چشمانم آب روان به رویت بریزم

جانم امد بر لب – من چه سازم امشب

با گریة حسین و زینب

 شامِ غمهای من شد – غسلت با پیرهن شد

با تو جسم علی کفن شد

زهرا زهرا یا زهرا

طفلانت دور من آهسته بی صدا گریه کردند

ملائک با آهِ حسین و مجتبی گریه کردند

بازویت می شویم  – ابرویت می شویم

خونابِ پهلویت می شویم

ازتو شرمنده هستم – رفتی من زنده هستم

مانده جسمت به رویِ دستم

زهرا زهرا یازهرا

با گریه می شویم آشفته مویِ تو ای عزیزم

رسیده دستم بر زخمِ بازویِ تو ای عزیزم

تو نگفتی آخر – دخترِ پیغمبر

آمد چه بر سرت پایِ حیدر

از تو من دل نکندم    باتو من سر بلندم

باید بندِ کفن ببندم

قاسم نعمتی

نوحه حضرت زهرا(س) – بعد از شهادت  – 1

یازهرا یازهرا برده فراقِ  تو صبرِ حیدر

بعد از تو این خانه گردیده فاطمه قبر حیدر

تا مزارت آیم  – بی کس و تنهایم

تا آسمان رسد آوایم

گریم بر غربت تو – صورت بر تربت تو

آیم شبها زیارت تو

زهرا زهرا یازهرا

یازهرا یازهرا دیگر سلام من بی جواب است

بعد از تو بی بی جان حیدر ببین که خانه خراب است

کودکانت هر شب – ذکر مادر بر لب

بانویِ خانه ام گشته زینب

بی تو لبریزِ آهم – خانه شد قتلگاهم

عمرِ بی تو دگر نخواهم

زهرا زهرا یازهرا

مو به مو اجرا شد زهرا وصیت تو اما

می ماند پیراهن با بوسة تو تا عاشورا

کربلا این دختر – از سویِ تو مادر

بوسه زند به زیر حنجر

پیش زینب چه ها شد – گودال محشر به پا شد

می دید از تن سری جدا شد

( نوحه  حماسی انقلابی  )

یازهرا یازهرا ما پایِ رهبری می مانیم

یازهرا یازهرا مانند تو رجز می خوانیم

عهدو پیمان بستیم – با ولایت هستیم

تحریم دشمنان بشکستیم

فاطمه یا زهرا

تشنة شهادت ما پیرو مسیرِ حسینیم

این عزت مدیونه یک رهبری چو پیرِ خمینیم

ما بصیرت داریم – مرد هر پیکاریم

در وقت فتنه ها بیداریم

فاطمه یازهرا

ای مردم ای مردم شمر زمانِ ما آمریکاست

آقای ما فرمود پایانِ راهِ ما عاشوراست

ما که غوغا کردیم – با ولی هم دردیم

دورِ سید علی می گردیم

فاطمه یازهرا

قاسم نعمتی

 

زخم خورشید ( کاوشی در زندگی حضرت زهرا علیها السلام )

زخم خورشید: کاوشی در زندگی حضرت زهرا علیه السلام5201
مشخصات کتاب:
سرشناسه : حسینیان قمی مهدی عنوان و نام پدیدآور : زخم خورشید: کاوشی در زندگی حضرت زهرا علیه السلام مهدی حسینیان قمی با مقدمه محمدحسن مرتضوی لنگرودی مشخصات نشر : تهران امیرکبیر، 1379.
عناوین اصلی کتاب شامل:
مقدمه ی حضرت استاد آیت الله سید محمدحسن مرتضوی لنگرودی بر کتاب «زخم خورشید»؛ پیشگفتار؛ ارزش های جهان پذیر و جاودانه حضرت زهرا؛ تاریخ نگاری زندگی حضرت زهرا میلاد تا شهادت؛ سخن بی پرده ی پرده نشین؛ خطبه ی حضرت صدیقه ی کبری در بستر شهادت؛ چهارده نکته در ارتباط با خطبه ی حضرت؛ مجموعه ی چهل حدیث از حضرت زهرا؛ پاورقی

apk :دانلود کتاب به فرمت apk برای موبایل و تبلت اندروید نسخه 2 به بالا

حجم فایل : 4.8MB

راهنمای استفاده از این نرم افزار را می توانید در این قسمت مشاهده نمایید.

 

فرمت apk برای موبایل و تبلت اندروید
apk :دانلود کتاب به فرمت apk برای موبایل و تبلت اندروید تا نسخه 2

حجم فایل : 641KB

راهنمای استفاده از این نرم افزار را می توانید در این قسمت مشاهده نمایید.

 

فرمت ghm برای درج در بازار موبایل های اندروید، آی او اس و ویندوز فون
ghm :دانلود کتاب به فرمت ghm برای درج در بازار موبایل های اندروید، آی او اس و ویندوز فون

حجم فایل : 654KB

راهنمای استفاده از این نرم افزار را می توانید در این قسمت مشاهده نمایید.

 

فرمت jar برای موبایل های قدیمی مانند جاوا و سیمبین
jar :دانلود کتاب به فرمت jar برای موبایل های قدیمی مانند جاوا و سیمبین

حجم فایل : 569KB

راهنمای استفاده از این نرم افزار را می توانید در این قسمت مشاهده نمایید.

 

فرمت epub برای استفاده در سیستم های مختلف با نمایش ساختار اصلی کتاب
epub :دانلود کتاب به فرمت epub برای استفاده در سیستم های مختلف

حجم فایل : 528KB

راهنمای استفاده از این نرم افزار را می توانید در این قسمت مشاهده نمایید.

 

فرمت pdf برای استفاده در سیستم های مختلف با نمایش ساختار اصلی کتاب
pdf :دانلود کتاب به فرمت pdf برای استفاده در سیستم های مختلف با کیفیت بالا

حجم فایل : 1.9MB

راهنمای استفاده از این نرم افزار را می توانید در این قسمت مشاهده نمایید.

فرمت html برای استفاده در سیستم های مختلف

html :دانلود کتاب به فرمت html برای استفاده در سیستم های مختلف

حجم فایل : 699KB

راهنمای استفاده از این نرم افزار را می توانید در این قسمت مشاهده نمایید.

منبع: سایت http://ghbook.ir/

شهادت حضرت فاطمه زهرا ( علیها السلام ) به روایت سلیم بن قیس هلالی

شهادت حضرت زهرا سلام الله علیها به روایت سلیم بن قیس3808
مشخصات کتاب:
سرشناسه : پوسایی، محمد باقر
عنوان و نام پدیدآور : شهادت حضرت زهرا سلام الله علیها به روایت سلیم بن قیس/ محمد باقر پوسایی.
مشخصات نشر : اصفهان: مرکز تحقیقات رایانه ای قائمیه اصفهان، 1393.
یادداشت : عنوان روی جلد: شهادت حضرت زهرا سلام الله علیها به روایت سلیم بن قیس از دیدگاه کتب اهل سنت.
عنوان روی جلد : شهادت حضرت زهرا سلام الله علیها به روایت سلیم بن قیس.
عناوین اصلی کتاب شامل:
پیشگفتار؛ شخصیت سلیم بن قیس راوی اول؛ شخصیت ابان ابی عیاش راوی دوم؛ دلائل توثیق عام ابان بن ابی عیاش؛ دلائل توثیق خاص ابان بن ابی عیاش؛ شهادت حضرت زهرا به روایت سلیم بن قیس؛ بررسی راویان حدیث چهارم؛ بررسی راویان حدیث چهل و هشتم

apk :دانلود کتاب به فرمت apk برای موبایل و تبلت اندروید نسخه 2 به بالا

حجم فایل : 4.3MB

راهنمای استفاده از این نرم افزار را می توانید در این قسمت مشاهده نمایید.

 

فرمت apk برای موبایل و تبلت اندروید
apk :دانلود کتاب به فرمت apk برای موبایل و تبلت اندروید تا نسخه 2

حجم فایل : 400KB

راهنمای استفاده از این نرم افزار را می توانید در این قسمت مشاهده نمایید.

 

فرمت ghm برای درج در بازار موبایل های اندروید، آی او اس و ویندوز فون
ghm :دانلود کتاب به فرمت ghm برای درج در بازار موبایل های اندروید، آی او اس و ویندوز فون

حجم فایل : 89KB

راهنمای استفاده از این نرم افزار را می توانید در این قسمت مشاهده نمایید.

 

فرمت jar برای موبایل های قدیمی مانند جاوا و سیمبین
jar :دانلود کتاب به فرمت jar برای موبایل های قدیمی مانند جاوا و سیمبین

حجم فایل : 345KB

راهنمای استفاده از این نرم افزار را می توانید در این قسمت مشاهده نمایید.

 

فرمت epub برای استفاده در سیستم های مختلف  با نمایش ساختار اصلی کتاب
epub :دانلود کتاب به فرمت epub برای استفاده در سیستم های مختلف

حجم فایل : 171KB

راهنمای استفاده از این نرم افزار را می توانید در این قسمت مشاهده نمایید.

 

فرمت pdf برای استفاده در سیستم های مختلف  با نمایش ساختار اصلی کتاب
pdf :دانلود کتاب به فرمت pdf برای استفاده در سیستم های مختلف با کیفیت بالا

حجم فایل : 548KB

راهنمای استفاده از این نرم افزار را می توانید در این قسمت مشاهده نمایید.

 

فرمت html برای استفاده در سیستم های مختلف
html :دانلود کتاب به فرمت html برای استفاده در سیستم های مختلف

حجم فایل : 62KB

راهنمای استفاده از این نرم افزار را می توانید در این قسمت مشاهده نمایید.

 منبع سایت: http://ghbook.ir/

شهادت حضرت زهرا به روایت ابوبکر بن ابی دارم

شهادت حضرت زهرا به روایت ابوبکر بن ابی دارم2254
مشخصات کتاب:
نویسنده:سید محمد باقر پوسایی
عناوین اصلی کتاب
شامل:
مقدمه؛ توثیق ابن ابی دارم؛ رد دیدگاه های جرح ابن ابی دارم

فرمت apk برای موبایل و تبلت اندروید (جدید)
apk :دانلود کتاب به فرمت apk برای موبایل و تبلت اندروید نسخه 2 به بالا

حجم فایل : 4.4MB

راهنمای استفاده از این نرم افزار را می توانید در این قسمت مشاهده نمایید.

فرمت apk برای موبایل و تبلت اندروید

apk :دانلود کتاب به فرمت apk برای موبایل و تبلت اندروید تا نسخه 2

حجم فایل : 445KB

راهنمای استفاده از این نرم افزار را می توانید در این قسمت مشاهده نمایید.

فرمت ghm برای درج در بازار موبایل های اندروید، آی او اس و ویندوز فون

ghm :دانلود کتاب به فرمت ghm برای درج در بازار موبایل های اندروید، آی او اس و ویندوز فون

حجم فایل : 127KB

راهنمای استفاده از این نرم افزار را می توانید در این قسمت مشاهده نمایید.

فرمت jar برای موبایل های قدیمی مانند جاوا و سیمبین

jar :دانلود کتاب به فرمت jar برای موبایل های قدیمی مانند جاوا و سیمبین

حجم فایل : 396KB

راهنمای استفاده از این نرم افزار را می توانید در این قسمت مشاهده نمایید.

فرمت epub برای استفاده در سیستم های مختلف  با نمایش ساختار اصلی کتاب

epub :دانلود کتاب به فرمت epub برای استفاده در سیستم های مختلف

حجم فایل : 191KB

راهنمای استفاده از این نرم افزار را می توانید در این قسمت مشاهده نمایید.

فرمت pdf برای استفاده در سیستم های مختلف  با نمایش ساختار اصلی کتاب

pdf :دانلود کتاب به فرمت pdf برای استفاده در سیستم های مختلف با کیفیت بالا

حجم فایل : 406KB

راهنمای استفاده از این نرم افزار را می توانید در این قسمت مشاهده نمایید.

فرمت html برای استفاده در سیستم های مختلف

html :دانلود کتاب به فرمت html برای استفاده در سیستم های مختلف

حجم فایل : 29KB

راهنمای استفاده از این نرم افزار را می توانید در این قسمت مشاهده نمایید.

منبع : سایت http://ghbook.ir/

تراکت خام وِیژه شهادت حضرت معصومه (س)

طرح خام پوستر و اعلامیه مذهبی ویژه شهادت حضرت معصومه سلام الله علیها جهت اطلاع رسانی مناسبت ها و مراسمات هیئات مذهبی با کیفیت برای چاپ و همچنین سایز اینستاگرامی

تراکت خام شهادت حضرت معصومه (س) – 93

جهت ترویج شعائر اهل بیت و استفاده دوستان دیگر از طرح های خام “لطفا آدرس ذاکرین ری را از طرح ها حذف نکنید ” با تشکر.
التماس دعا

تراکت خام وفات پیغمبر ، شهادت امام حسن (ع) و امام رضا (ع)

ذات الاحزان 6 – اشعار دهه سوم ماه صفر ۹۴

بنام خدا
با عنایات حضرت باری تعالی و الطاف امیرالمومنین علیه السلام کتابچه شعر ذات الاحزان 6 ( اشعار دههسوم ۹۴ ) آماده بهره برداری می باشد

لطفا با نظرات و پیشنهادات سازنده خود ما را در تهیه ی بهتر مجموعه های ذات الاحزان یاری فرمائید.

111

جهت دریافت رایگان کتاب با شماره تلفن زیر تماس حاصل فرمائید.

  جناب آقای مصطفی جهانی منش 09191194205 مسئول روابط عمومی ذاکرین ری ( جهت دریافت کتب به تعداد بالا)

************

پی دی اف کتاب را میتوانید در کانال ذاکرین ری دانلود نمائید .

******

اشعار کتاب :

اشعار امام زمان عج
غزل امام زمان (عج) 1
مشکل گشا بیا همه محتاج چاره اند
تو آفتاب و کلّ عوالــم ستاره اند
یابن الحسن حُسین زمان باغبان دین
بی تو گـــل و بــــهار دچار شراره اند
وقتی تو حاکمی همه محکوم حیریتیم
وقتی تو ناظری همه محو نـــــظاره اند
آنانکه خفته اند به خاک از فراق تو
یومِ ظهور طالبِ عمر دوبـــــاره اند
مولا تویی امیر تویی حکمران تویی
فرمانروا تویی دگران هیچ کاره انــد
قربان ذوالفقارِ کجت راست قامتــا
انصارِعشق منتظر یک اشاره انــــد
تاریخ پیر گشته ولی جای شکوه نیست
یـــــــــاران شیرخوار تو در گاهواره اند
ولی الله کلامی زنجانی
غزل امام زمان (عج) 2
خدا کند که شود با تو همزبان دل من
وگر نَه غصۀ نامَحرمی است قاتل من
برای بی کسی ام همدلی نمی جویم
سزاست اینکه شما حل کنید مشکل من
خدا کند که مرا لحظه ای رها نکنی
و گرنه نفس شود همنشین غافل من
فدای طرز نگاهت که مَحرمم سازد
محرّم است نگاهی به گوشۀ دل من
هنوز مایه ندارم که گویمت آقا
بیا دَمی قدمی سیّدی به منزل من
اگر که آمد و رفتم هَدَر رود چه کنم
امید اینکه تو باشی تمام حاصل من
چه شامهای درازی که داده ام از کف
نداد بوی حضور تو عطر محفل من
نشد کنار تو یک عمر بندگی بکنم
نشد ملازمت حضرت تو شامل من
اگر سزاست شود جان من فدای شما
خدا کند که نگویی که نیست قابل من
خدا کند همۀ عمر با شما باشم
شهید راه شهیدان کربلا باشم
حاج محمود ژولیده
غزل امام زمان (عج) 3
از بس یقین کنم که مرا دوست داری ام
باور نمی کنم که به خود واگذاری ام
هرکس رسید حال دلم را گرفت و رفت
آیا تو هم بدست بلا می سپاری ام
تکذیب می کنند غلامِ ترا ولی
تأیید می کنی و ز غم باز داری ام
هرگز مباد من ز ولایت جدا شوم
تدبیر تست سِیرِ ولایت مداری ام
من مانده ام چگونه تشکر کنم ز تو
کردی قبولِ مرحمتت دستِ یاری ام
شاید مرا بخاطر جدّت خریده ای
مرثیه خوانِ داغ تو با اشک جاری ام
من زیر بار منّت دونان نمی روم
عمری غلام حلقه بگوش ، افتخاری ام
رو می زنم بدست کریمت شبانه روز
تا دمبدم ز اَبرِ کرامت بباری ام
یک لحظه از نگاه تو غافل نمی شوم
تا با دو چشم خویش کنی سر شماری ام
من وامدار اَبروی پیوستة توأم
ترکم مکن که زنده به این وامداری ام
ای اعتبار من بجز این در کجا رَوَم
هرجا روم ملازم بی اعتباری ام
تا با توأم نوای حسین است بر لبم
بی کربلای دوست محبّ شعاری ام
با این همه عطای تو احساس می کنم
من ماندم و خطای من و شرمساری ام
حاج محمود ژولیده
غزل امام زمان (عج) 4
آقا بگو به درد تو آیا نمی خوریم؟
اصلاً بگو به کار تو آقا نمی خوریم؟
آیا دروغ بود که با تو هزار بار
ما گفته ایم جز غم مولا نمی خوریم؟
سنخیّتی کجاست میان مرام ما
آیا هنوز هم به شما ما نمی خوریم؟
تا کی هنوز منتظر وعده های خویش
تا کی به خُلق و خوی تَوَلّا نمی خوریم؟
حتی ز نفسِ خویش برائت نجسته ایم
با این حساب ما به تبرّا نمی خوریم؟
روزی که تو می آیی و اعلام می کنی:
ما با تو نیستیم ، همه ، جا نمی خوریم؟
انگار بسکه دل نگرانِ خودیم و بس
غصه برای دین خدا را نمی خوریم؟
وقتی بدون خمس ، ز هر لقمه می خوریم
دیگر مگو که لقمة بیجا نمی خوریم؟
حال و هوای نیمه شب و گریه می رود
وقتی که حرصِ توشة عقبا نمی خوریم؟
آیا ولای فاطمه ما را نداده اند
گاهی چه می شود ، غم زهرا نمی خوریم؟
غافل شدیم و حرمت خیمه شکسته شد
ما ها به درد خیمة صحرا نمی خوریم؟
اینجا نشسته ایم و تمنّا کنیم که :
آقا بیا ، ولی به تمنا ، نمی خوریم؟
از کشته های شیعه عدو پشته ساخته
از چه به درد مردم دنیا نمی خوریم؟
این غصه نیست ؟ اینکه بگوییم دمبدم
ما غم به غیر ماتم عظما نمی خوریم؟
هرجا که هست نالة مظلوم ، همرهیم
جان بر کفیم و غصة تنها نمی خوریم؟
سوگند می دهیم به غمهای کربلا
آقا برس به داد تمنای کربلا
حاج محمود ژولیده

غزل امام زمان (عج) 5
من را نگاهِ تو اگر از یاد بُرده بود
چیزی نداشتم همه را باد بُرده بود
دیوانه ی حسینم از آن دَم که مادرم
من را کنارِ پنجره فولاد بُرده بود
ما را رضا به کرببُلا بُرد و قبل از آن
ما را حسین صحنِ گوهرشاد بُرده بود
ما را حسین دست گرفته تمامِ عُمر
ما را وَگَرنَه این همه بیداد بُرده بود
از شیر مادرم نه که پیش از تولدم
دل را حسین ، خانه اش آباد بُرده بود
مجلس تمام می شود و مادر تو را
از هوش ، روضه هایِ پُر از داد بُرده بود
مدیون زینب است امامت وَگَرنَه غَم
جان از وجودِ حضرتِ سجاد بُرده بود
زینب فرشته بود و پَرِ خویش وا نکرد…
پَر می گشود اگر همه را باد بُرده بود
حسن لطفی
غزل امام زمان (عج) 6
دستِ خالی زِ من و تارِ عبایش با تو
مُژه ای از من و خاکِ کفِ پایش با تو
زحمت روضه مان هم که فقط با زهراست
قندش از مادر تو مزه ی چایش با تو
کاش می شد که در این یک دهه جان می دادیم
ضجه از ما زدن و مرثیه هایش با تو
وا غریبا ز توو جامه دریدن با من
وا حسینا زِ من و سوز صدایش با تو
بین این روضه که پاگیر شدم فهمیدم
گریه اَش از تو دم اَش از تو و جایش با تو
مادرم گفت دَمِ پنجره فولادِ رضا
گوشه ای در حرمِ کرببلایش با تو
یک سفر پای پیاده به زیارت با ما
یک سحر گریه در ایوانِ طلایش با تو
کاش می شد حرم عمه تان میرفتیم
آرزو از من و یک بار دعایش با تو
حسن لطفی
غزل امام زمان (عج) 7
حال ما دنیا نشینان بی تو اصلاً خوب نیست
بی تو در دنیای ما جز فتنه و آشوب نیست
باغ های این حوالی را همه سرما زده
دور از خورشید هرگز حاصلی مرغوب نیست
خوب می دانم شبیه عاشقانت نیستم
خوب می دانی که اوضاع دلم مطلوب نیست
قلبم از فرط گنه ویرانه شد ، پس لاجرم
جایگاه چون تو شاهی خانه ی مخروب نیست
بی تو آداب مسلمانی دگرگون گشته است
شیعه ی این روزها چندان به تو منسوب نیست
دیده آلوده ، دل آلوده ، نفس آلوده ، آه
جز تو امیدی برای بنده ی معیوب نیست
کاش می شد خاک پایت سرمه ی چشمم شود
آخر این مژگان من کمتر که از جاروب نیست
با تمام این سخن ها کاش برگردی نگار
کاسه ی صبر من بیچاره چون ایوب نیست
مادرت در کوچه ها فریاد زد مهدی بیا
زودتر برگرد حال و روز مادر خوب نیست
مصطفی هاشمی نسب
غزل امام زمان (عج) 8
می رسد آنکه به دستش گره ها وا شدنی است
آنکه با آمدنش نـور هویـدا شدنی است
غم مخور ای دل سرگشته سحر نزدیک است
شب ظلمــانی این بادیه فردا شدنی است
علت دوری از یــار گنـاه است گنـاه
ورنه پابوسی آن ساکن صحـرا شدنی است
این همه اشک که جاری شده ، با آمدنش
رودهایی است که تبدیل به دریا شدنی است
هیچ امّــید نداریم به تدبیر کسی غیر از او
عشق در دولت مهدی است که معنا شدنی است
مادرش درس به ما داد که تنهــا و غریب
پشت در ، بین گذر ، یاری مولا شدنی است
منتقم می رسد و با غضب حیــدری اش
انتقام گل نشکفته ی زهرا شدنی است
بر سر تربت مـــادر عَلَمی خواهد زد
قبر پنهان شده ی فاطمه پیدا شدنی است
مصطفی هاشمی نصب
اشعار مناجات با امام حسین

غزل مدح امام حسین (ع)
قبله تا طاق دو ابروى تو را کم دارد
چون نمازیست که انگار خدا کم دارد
همه خلق سر سفره تو مهمانند
کرم سفره تو باز گدا کم دارد
سر مارا به دوتا کیسه زر گرم نکن
سائل خانه ات اینبار دعا کم دارد
گریه کنهاى تورا قلب مصفا دادند
هرکجا گریه تو نیست صفا کم دارد
کاروانى پى ات افتاد و پى اش افتادم
دیدم انگار سگ قافله را کم دارد
من پى تربت بین الحرمینم, بفرست
چون مریضى که مریض است و دوا کم دارد
تا رسیدن به کمالات بلا باید دید
هرکسى که نرسیده ست بلا کم دارد
بین حج کرببلا رفتى و یعنى حج هم
نیست مقبول اگر کرببلا کم دارد
خانه ما دو سه ماه است حسینیه شده
این وسط عکس تورا خانه ما کم دارد
عاقل آن است که مسکین اباعبدالله ست
هر کسى نیست در این خانه گدا, کم دارد
گریه کم دارم و فریاد زدن, پس اى داد
مانده حالا جگرم بین دوتا “کم دارد
علی اکبر لطیفیان
روضه شب جمعه
هر شب جمعه صدای مادر آید از حرم
من تمام عمر دنبال صدای مادرم
میزند ناله بُنَیَّ کو لباس کهنه ات ؟
کو سرت کو حنجرت کو یاورت کو دخترم ؟
بشکند دست کسی که دست بر مویت زده
گیسویت خاکی شد و من خاک میریزم سرم
هرچه میگردم چرا ترکیب جسمت جور نیست
سالها دنبال آن انگشت بی انگشترم
مثل من پیشانیت با تیزی سنگی شکست
درد میگیرد کنار تو دوباره پیکرم
پیش چشمانم تو را با حوصله سر می برند
پیکر تو زیر و رو شد پیش چشمان ترم
قاسم نعمتی
مناجات با امام حسین (ع) 1
عمرم گذشت اما بدرد تو نخوردم
شرمنده ام آقا بدرد تو نخوردم
تو فکر من بودى ولیکن من نبودم
اصلا به فکر نوکرى کردن نبودم
من دور بودم تو مرا نزدیک کردى
راه مرا از کربلا نزدیک کردى
گفتى اگر تو بى پناهى من حسینم
حتى اگر غرق گناهى، من حسینم
گفتى بیا پاک از گناهت میکنم من
تو رو به چاهى، رو به راهت میکنم من
گفتى بیا مثل تو خیلى خار دارم
حتى براى مثل تو هم کار دارم
آواره ام، آواره را آواره تر کن
بیچاره ام، بیچاره را بیچاره تر کن
آوارگى در این حسینیه می ارزد
بیچارگى در این حسینیه مى ارزد
هرشب اسیرم میکنى پاى بساطت
دارى تو پیرم میکنى پاى بساطت
من چاى میریزم گناهم را بریزى
یکجا تمام اشتباهم را بریزى
شان نزولت میکند آخر بلندم
سر را تو دادى جاى آن من سربلندم
وقتى گذر کردند خیلی ها ازینجا
رفتند تا معراج تا بالا ازینجا
اینجا گرفته از خدا عیسى دمش را
اینجا خدا بخشید آخر آدمش را
من خام بودم غصه و غم پخته ام کرد
این پخت و پزهاى محرم پخته ام کرد
میبینم اینجا پنج تا نور مقدس
این آشپزخانه ست یا طور مقدس
اینجا همانجایی ست که مولا میاید
زینب میاید، بیشتر زهرا میاید
پخت و پز آقاى بى سر را به من داد
درکارهایش کار مادر را به من داد
من عالمى دارم در اینجا با رقیه
هروقت دستم سوخت گفتم یا رقیه
منت ندارم بر سرت…تو لطف کردى
حالا که هستم نوکرت تو لطف کردى
یک شب غذاى خواهرت را بار کردم
یک شب غذاى دخترت را بار کردم
باید که دست از هرچه غیرکربلا شست
دیگ تو را شستم خدا روح مرا شست
خدمت تجلى ارادتهاى شیعه ست
بالاترین نوع عبادتهاى شیعه ست
ما به ولایت میرسیم از این مودت
ما به مودت میرسیم از راه خدمت
خدمت در این خانه تنها فرصت ماست
گفتند:اینجا پنج روزى نوبت ماست
این پارچه مشکى-فداى روى ماهش-
دارد سفیدم میکند رنگ سیاهش
از سوخته دلها نگیر آقا غمت را
یک وقت از دستم نگیرى پرچمت را
بگذار یک گوشه به پاى تو بمیرم
کنج حسینیه براى تو بمیرم
منکه به غیر از لطف تو یارى ندارم
منکه به غیر از کار تو کارى ندارم
آنقدر بین دسته هایت ایستادم
نذر على اصغر تو آب دادم
اى کاش بین ایستادن ها بمیرم
آخر میان آب دادن ها بمیرم
خوب است نوکر آخرش بى سر بمیرد
خوب است بین نوکرى نوکر بمیرد
خوب است ما هم گوشه اى عطشان بیفتیم
در زیر پاى این و آن عریان بیفتیم
خدمت به این بى رنگ و رو هم رنگ و رو داد
این کفش ها را جفت کردن آبرو داد
درهرکجا که نام پیراهن میاید
زهرا میاید پیش ما حتما میاید
من دست بر سینه دم در مینشینم
در مجلس فرزند مادر را ببینم
من مینشینم کار و بارم پا بگیرد
شاید به من هم چادر زهرا بگیرد
علی اکبر لطیفیان
مناجات با امام حسین (ع) 2
فقیرم نوشتید، من راضیم
به این شب به شب در زدن راضیم
دل من شکسته ست چیزى بگو
بوالله حتى به ” لن” راضیم
مرا هم معطل کنى، اولا :
تو رب منى ، ثانیا: راضیم
به این پنج نوبت نمازم قسم
خدایا ازین پنج تن راضیم
کلاف مرا برنگردان، ولو
ببافى از آن پیرهن راضیم
فقیر حرم را سلیمان نکن
ازین منصب خویشتن راضیم
به پروانه هاى سحر گفته ام
که منهم به این سوختن راضیم
مرا آخر عمرى آواره کن
به شبهاى دور از وطن راضیم
اگر تن نباشد، به سر راضیم
اگر سر نباشد، به تن راضیم
فداى حسینم ، ولیکن مرا
بخوانى شهید ” حسن” راضیم
حرم میروم باز در میزنم
اگر هم ندادند، من راضیم
– –
مرا آخرش هم کفن میکنند
ولیکن بدون کفن راضیم
علی اکبر لطیفیان
مناجات با امام حسين (ع) 3
دریا به چشم گریه کنانت چو شبنم است
یعنی که هر چه گریه برایت کنم کم است
شکر خدا که با همه ناقابلیمان
اشکی برای عرض ارادت فراهم است
دیوار کعبه گشت سیه پوش داغ تو
یعنی تمام سال خدا هم محرم است
زهرا به دست سینه زنت آب می دهد
هرکس که هست با تو در این خیمه محرم است
بگذار تا نفس بزنم در عزای تو
این آرزوی هر شب عیسی بن مریم است
یک گوشه از تمامی شش گوشه ات حسین
دارالشفای درد غریبان عالم است
بانی روضه هات خدا بود خود نوشت
هرکس که شد به عشق تو دیوانه آدم است
حسن لطفی
مناجات با امام حسين (ع) 4
خواندی حدیث خود را، هیهات منّا الذله
پیچید بین صحرا ، هیهات منّا الذله
تو فاطمی سرشتی، با خون خود نوشتی
در موجی از بلایا ، هیهات منّا الذله
تو حیدری مرامی، تو حجتی ، امامی
گفتی به پیش اعدا ، هیهات منّا الذله
خون و شرف به پیکار، در روز عشق و ایثار
یکجا شده است معنا ، هیهات منّا الذله
تو جوشش جهادی، بر نیزه تکیه دادی
پر گشت از تو صحرا ، هیهات منّا الذله
هم روی خاک صحرا ، هم پیش چشم زهرا
بنوشت خون سقا ، هیهات منّا الذله
با داغ اکبر تو ، با خون اصغر تو
حک شد به آسمان ها ، هیهات منّا الذله
با نغمۀ رضائک ، صبرا علی بلائک
گفتی تو در مصلا ، هیهات منّا الذله
ای در گلوی نیزه، حتی به روی نیزه
پیچید از تو آوا، هیهات منّا الذله
در راه دین و مکتب، می خواند خطبه زینب
با ما رأیت و الا… ، هیهات منّا الذله
با همت و نگاهت، با پیروی ز راهت
شد ذکر ما به هرجا ، هیهات منّا الذله
روز ظهور مهدی ، با عشق و با هم عهدی
باشد شعار دنیا ، هیهات منّا الذله
سید هاشم وفایی
مناجات با امام حسين (ع) 5
ای آشنای دشمن و احباب،یا حسین
مهر رُخت همیشه جهانتاب،یا حسین
نام مقدّست گره از کار وا کند
مصداق یا مفتّح الابواب،یا حسین
نامت بوَد جواز عبور از پل صراط
جانم فدای نام تو ارباب،یا حسین
گفتم حسین و توبه ی من هم قبول شد
ای بهترین وسیله و اسباب،یا حسین
داغ تو آن قدَر شده سنگین که جای اشک
ریزد ز دیده این همه خونآب،یا حسین
تو کشتی نجاتی و ما غرقه ی بلا
ما را به حقّ فاطمه دریاب،یا حسین
آتش زدن به مصحف قرآن روا نبود
شیعه از این بلا شده بی تاب،یا حسین
این فتنه از سران یهود آب می خورد
قومی که شد ز خون تو سیراب،یا حسین
تا کی بناست شاهد بی حرمتی شویم
بهر نجات شیعه تو بشتاب،یا حسین
محمد فردوسی

اشعار اربعین سید الشهدا

اربعین سالار شهیدان
قال الرّوای: وَلمّا رَجَع نساءُ الحسین علیه السلام و عیاله من الشامِ وَ بَلَغُوا الی العراق، قال الِلدَّلیل: مُرّبنا علی طریق کَربلاءَ : راوی می گوید : وقتی زنان و فرزندان و عیال حسین علیه السلام از شام به طرف مدینه حرکت کردند و به عراق رسیدند، به راهنمای خود گفتند: ما را از کربلا ببر.
« فوَصَلوا الی موضع المَضّرعِ، فَوَجَدوا جابربن عبدالله الانصاری و جماعةَ من بنی هاشمٍ وَ رِجالاً من آل رسول الله صلی الله علیه و آل و سلم و قد وَرَدُوالزیارة قبر الحسین علیه السلام»
پس، از راه کربلا آن ها را برد تا به قتلگاه شهیدان رسیدند.
در آنجا جابربن عبدالله انصاری را با جماعتی از بنی هاشم و مردانی از خاندان رسالت دیدند که برای زیارت قبر امام حسین علیه السلام آمده بودند.
« فواُفوا فی وَقتٍ واجدٍ، و تلاقُوا بالبُکاء و الحزن و اللَّطم ، و أَقاموا الماتم و المُقرِحة الاکباد، واجتَمعَت اللهِم نساءً السَّعادة و اقاموا علی ذلکُ ایاماً »
و این در یک وقت اتفاق افتاده است، آنها سخت گریستندو ناله و زاری کردند و بر صورت خود سیلی زده و ناله های جانسوز سر دادند. و زنان روستایی های اطراف به آنها پیوستند و در آنجا چندروزی عزاداری کردند.
«فرُوی عن ابی مسعود حضری، قال:
حَدَّثَنی الجَصّاصُون قالوا : کُنّا نَخرُجُ الی الجَبَّانَهِ فی الیل عند مقتل الحسین فَسَمعُ الجنَّ یَنُوحونَ علیه »
از ابن مسعود حضری روایت شده که گفت گچ کارها به من گفتند : ما در شب به صحرای کنار قتلگاه حسین می رفتیم و می شنیدیم که جنیان برای او نی حه می کردند و می گفتند : مَسَحَ الرَّسولُ جَبَینُه – فَلَهُ بریقُ فی النُحدودِ – اَبَواهُ مِن عَلیا قُریشٍ – جَدَّهُ خیر الجُدودِ
رسول خدا پیشانی او را مسح کرد. از این رو بر گونه هایش درخششی خاص دارد. پدر و مادرش از بزرگان قریش و جدش بهترین جدهاست.
منبع لهوف، مقتل مجلسی
اشعار اربعین 1
از آن ساعت که خود را ناگزیر از تو جدا کردم
تو بر نی بودی و دیدی چه‌ها دیدم، چه‌ها کردم
گمان بر ماندن و قبر تو را دیدن نمی‌بردم
ولی فیض زیارت را تمنّا از خدا کردم
به یادم مانده آن روزی که می‌جستم ترا اما
تنت پیدا به زیر سنگ و تیر و نیزه‌ها کردم
تو را ای آشنای دل اگر نشناختم آن روز
مرا اکنون تو نشناسی، وفا بین تا کجا کردم
تن چاک تو را چون جان گرفتم در برم اما
برای حفظ اطفالت، تو را آخر رها کردم
بسان شمع، آبم کرد بانگ آب‌آب تو
اگرچه تشنه بودم چشمه‌های چشم وا کردم
میان خیمه‌های سوخته همچون دلم آن شب
نماز خود نشسته خواندم و بر تو دعا کردم
شکسته جای مهرت را ز بی‌مهری به نی دیدم
شکستم فرق خویش و اقتدا بر مقتدا کردم
ولی هرگز ندادم عجز را ره در حریم دل
سخنرانی میان دشمنان چون مرتضی کردم
حاج علی انسانی

اشعار اربعین 2
ز کویت گر چه رو در شام غم با چشم تر کردم
دلم پیش تو ماند و بیدل از کویت سفر کردم
به سان تیر می رفتم کمانی گشته برگشتم
ز بس با ناگواری در ره عشق تو سر کردم
عدوی دون به هر جا خواست طفلان را بیازارد
به جان تو، که من آن جا تن خود را سپر کردم
دل من بیشتر می سوخت گر قرآن نمی خواندی
که بس تُهمت زدند و صبر با خون جگر کردم
در آن اِجلاس ننگین، گرد هم آیی ننگین تر
به منطق پایگاه خصم را زیر و زبر کردم
تو از چه تا مرا دیدی دو چشم خویش را بستی
که من تا آخر مجلس نگه بر طشت زر کردم
حاج علی انسانی
اشعار اربعین 3
با خود اینگونه بیاد آورم اینک سخنت
چاره ای نیست بجز سوختن و ساختنت
گفتی آنروز:خدا کشته مرا خواسته است
دیدم از عهد و وفایت که بخون خفته تنت
گفتی آنروز:خدا خواست اسیرت بیند
دیدم ایام اسارت ، سرِ دور از بدنت
گفتی آنروز: کمی صبر و مصیبت باید
قتلِ صبر است نصیب تو و ما و حسنت
قامتِ خم شده و موی سپید آوردم
همه سوغات من از این سفرم، پیرهنت
همه را از سفر آوردم و شرمنده شدم
کنج ویرانه بجا ماند کمی پاره تنت
حاصلم قافله ای هست به تن های کبود
قاتلم در دل این خاک ، تن بی کفنت
یاد گودال تو هرگز نرود از یادم
دیدم آن نیزه چه بد بوسه گرفت از دهنت
ریش ریش است هنوز این دلم از ریش خضاب
آن زمان که سرت افتاد ز نِی پیش مَنَت
از تنور آمدی آنروز و ، رُخت سوخته بود
سوختم جان برادر من از این سوختنت
بهتر آنروز نبودم که به دفنت بینم
بوریا پاره شد و چاره شد از قبر کَنَت
چونکه مارا به دف و هلهله بردند به شام
در عزا عید گرفتند ز کشته شدنت
چشم بیگانه و ناموس خدا در اَنظار
بعد عباس فراوان شد از این غم ، محنت
گرچه دستانِ جسارت به اسارت دیدم
یاورِ اهلِ حرم شد مددِ مؤتمنت
چوب می خوردی و آیات لبت قطع نشد
مجلسِ کفر ز اعجاز تو شد انجمنت
حنجر پارۀ تو کار خودش را می کرد
و سپس خطبه سجاد که شد ، هم سخنت
این چهل منزلِ ما هدیۀ ناقابلِ ما
به شهیدان تو و این تنِ بی پیرهنت
میروم نوحه کنان باز از اینجا اما
تا قیامت حَرَمت پر شود از سینه زنت
حاج محمود ژولیده

اشعار اربعین 4
رفتم من و، هوای تو از سر نمی رود
داغ غمت ز سینهٔ خواهر نمی رود
برخیز تا رویم برادر، که خواهرت
تنها به سوی روضه مادر، نمی رود
گر بی تو زینبِ تو کند جای در وطن
از خجلتش نزد پیمبر ، نمی رود
سوز گلوی خشک تو! اندر لب فرات
ما را ز یاد تا لب کوثر نمی رود
پهلوی چاک خورده ات از نیزه و سنان
ما را ز یاد تا صف محشر نمی رود
تا گوشهٔ لحد شودم جا ز خاطرم
کنج تنور خولی کافر نمی رود
بزم یزید و طشت زر و چوب خیزران
هرگز ز یاد زینب مضطر نمی رود
جودی خراسانی

اشعار اربعین 5
ره واکنید قافله سالار میرسد
یک قافله اسیرعزادار میرسد
برخیزیاحسین سری دست وپانما
دلبر برای دیدن دلدار میرسد
حالا که پیرعشق شدم ناز می کنی
باشدتو ناز کن که خریدار میرسد
سر الحسین سینه سینای زینب است
آری حقیقت همه اسرار میرسد
بالا بلند بودم و حالا خمیده ام
پرغم ترین زمانه دیدار میرسد
عباس کو گه صبرعقیله سرآمده
ناموس حق زکوچه وبازار میرسد
برروی قبر پیرهنت پهن می کنم
جانم به لب زگریه بسیار میرسد
تکرارصحنه ها شده درپیش دیده ام
نیزه به دست لشگراشرار میرسد
گویا هنوز میشنوم زیردست وپا
فریادالعطش ز لب یار میرسد
آن بارگرنشد بدنت را بغل کنم
قبرت به روی سینه ام این بار میرسد
هرجا که شد غرور مرادشمنت شکست
زینب غمین از آن همه آزار میرسد
آه رباب و قبر بهم خورده علی
لالایی اش ازآن دل غمدار میرسد
قاسم نعمتی

اشعار اربعین 6
بخون تپیده نوگلان،فروکشیده غائله
ز اهل بیت ناله و ، زکوفیان مجادله
به روی خارکودکان،چه بابرهنه می دوند
ببین تمام پایشان ،شکوفه های آبله
به شام شوم می رود،ردیف اشتران مست
امیر کاروان شده،زنی عفیف وعاقله
به اشتران نشانده اند،کودکان نازنین
می شنوی بگوش جان،نوای زنگ قافله
سری به روی نیزه ای،چوآفتاب می رود
خدا نظاره می کند ، ناز حبیب می خرد
بیا بگوش جان شنو ، تلاوت از لبان او
به آیه آیه از لبش ، از همگان دل ببرد
تمام عرشیان کنون ، به پیشواز آمدند
به روی خاک آیتی،می گذرد،می گذرد
فرود آی بر زمین ، ز آسمان معرفت
می شنوی بگوش جان،نوای زنگ قافله
رقیه گوید : عمه جان، بیا کنار من بمان
زنند شا میان مرا ، میان جمع کودکان
پدر، عمو ، برادرم، به آسمان پریده اند
فقط پناه ما توئی دراین میانه عمه جان
به هر طرف نظرکنم،بلا انیس من شده
به مانظرهمی کند،سکوت کرده آسمان
به لب رسیده جان من،عمه ی مهربان من
می شنوی بگوش جان،نوای زنگ قافله
عبدالمجید فرائی

اشعار اربعین 7
گر خزانی شده ام باغ و بهارم اینجاست
همه ی زندگی ام، دار و ندارم اینجاست
چه کسی گفته که زینب حرمش در شام است؟
بگذارید بمیرم که مزارم اینجاست
شاخه ای گل و کمی آب به زینب بدهید
که بپاشم سر این قبر، نگارم اینجاست
می نشینم مگر از خاک سر آرد بیرون
من ز شام آمده ام صبح قرارم اینجاست
کوچک است آه ولی قبر علی اصغر نیست
به خدا قبر علمدار و ندارم اینجاست
با چه حالی بروم سوی مدینه چه کنم؟
من که هم جان و دلم، هم کس و کارم اینجاست
سید محمد جوادی
اشعار اربعین 8
پایان گرفت این همه لحظه شماری ام
یک اربعین گذشت ز چشم انتظاری ام
یک اربعین گریسته ام، آب رفته ام
حالا به خون رسیده دو ابر بهاری ام
در چند گام مانده به قبرت بریده ام
این چند گام مانده می آیی به یاری ام
چِل شب برای دیدنت ای صاحب الزّمان
گرم نماز و گریه و شب زنده داری ام
سوغات کهنه پیرهن آوردم از سفر
شرمنده ام کنار تو از این نداری ام
بر نیزه خوانده ای به دل خاک هم بخوان
قرآن برای خواهرت ای تشنه قاری ام
گر سر به زیر آمده ام داغ دخترت
گردیده است علّت این شرمساری ام
محسن عرب خالقی
اشعار اربعین 9
شکر خدا دوباره رسیدم کنار تو
حتّی شبی بدون تو خوابم نبرده است
باور نمی کنم که تو رفتی و بعد تو
یک اربعین گذشته و زینب نمرده است
——–
وقت وداع، دست تو داده توان به من
ور نه که با تو زینبت از دست رفته بود
با آخرین نگاه غریبانه ی تو و
زخم کبودیِ لبت از دست رفته بود
——
دیگر ببین که آینه ای زخم خورده ام
از سنگهای کینه و از موج اشک و آه
یک اربعین گذشته و حالا رسیده ام
تا جان دهم کنار تو در بین قتلگاه
هر جا که شد در آن شبِ شومِ پیاله ها
همراه چشم های ترت آتشم زدند
گاهی به روی نیزه و گاهی در آن تنور
یک اربعین به پای سرت آتشم زدند
——
آخر چگونه گریه نریزم به پای تو
وقتی غریبی و کفنت کهنه بوریاست
یک اربعین گذشت و سر اطهرت هنوز
خورشید سرخ و شعله ور روی نیزه هاست
——
حق داشت دخترت که برای تو دق کند
دیگر بیا و تازه نکن داغ لاله را
جا مانده پاره ی تنت آخر، بیا مگیر
از زینبت دوباره سراغ سه ساله را

شکر خدا دوباره من و خاک کربلا
حالا رسیده ام که بمیرم کنار تو
هر چند در مسیر سفر کشته بارها
همراه با سر تو، مرا نیزه دار تو
—–
هستی هنوز مایه ی دلتنگی حرم
هستی هنوز بر سر نی سایه ی سرم
وقتش شده که خیمه ی ماتم به پا کنم
با رشته های چادر خاکیِ مادرم
یوسف رحیمی

اشعار اربعین 10
باور نمی کنم که رسیدم کنار تو
باور نمی کنم من و خاک دیار تو؟
یک اربعین گذشته و من پیرتر شدم
یک اربعین گذشت و شدم همجوار تو
یک اربعین اسیر بلایم بلای عشق
یک اربعین دچار فراقم دچار تو
یک اربعین دویده ام و زخم دیده ام
دنبال ناله های یتیمان زار تو
یک اربعین به گریه ی من خنده کرده اند
لبهای قاتلان تو و نیزه دار تو
یک اربعین به روی سرم شعله ریختند
با چادری که سوخت رسیدم کنار تو
مثل رباب مثل همه تار گشته اند
چشمان خسته ی منِ چشم انتظار تو
روز تولّدم که زدم خنده در برت
باور نداشتم که شوم سوگوار تو
با تیغ و تیر و دشنه تو را بوریا کنند
با سنگ و تازیانه مرا داغدار تو
یادم نمی رود به لبت آب آب بود
یادم نمی رود بدن نیزه زار تو
حالا سرت کجاست که بالای سر روم
گریم برای زخم تن بی شمار تو
یک مشت خاک روی تو و من دعا کنان
شاید شوم نشان تو، سنگ مزار تو
حسن لطفی
اشعار اربعین 11
اگر چه پای فراق تو پیر‌تر گشتم
مرا ببخش عزیزم که زنده برگشتم
شبیه شعله شمعی اسیر سوسویم
رسیده‌ام سر خاکت ولی به زانویم
بیا که هر دو بگرییم جای یکدیگر
برای روضه‌مان در عزای یکدیگر
من از گلوی تو نالم… تو هم ز چشم ترم
من از جبین تو گریم… تو هم به زخم سرم
من از اصابت آن سنگ‌های بی‌احساس
و از نگاه یتیمت به نیزه عباس
بر آن صدای ضعیفت بر این نفس زدنم
برای چاک لبانت به جای جای تنم
من از شکستن آن ابروی جدا از هم
تو از جسارت آن دست‌های نامحرم
به زخم کاری نیزه که بازی‌ات می‌داد
به نقش‌های کبودی که بر تنم افتاد
همین بس است بگویم که زخم تسکین است
و گوش‌های من از ضرب دست سنگین است
چهل شب است که با کودکان نخوابیدم
چهل شب است که از خیزران نخوابیدم
چهل شب است نه انگار چهار صد سال است…
… هنوز پیکر تو در میان گودال است
هنوز گرد تنت ازدحام می‌بینم
به سمت خیمه نگاه حرام می‌بینم
هر آنچه بود کشیده ز پیکرت بردند
مرا ببخش که دیر آمدم سرت بردند
مرا ببخش نبودم سر تو غارت شد
کنار مادرم انگش‌تر تو غارت شد
حسن لطفی
اشعار اربعین 12
از سرِناقهٔ غم شیشهٔ صبر افتاده
همه دیدند که زینب سر قبر افتاده
چشم او در اثر حادثه کم سو شده است
کمرش خم شده و دست به زانو شده است
بیت بیتِ دل او از هم پاشیده شده
صورتش در اثر لطمه خراشیده شده
گفت برخیز که من زینب مجروح توام
چند روزیست که محو لب مجروح توام
این چهل روز به من مثل چهل سال گذشت
پیر شد زینب تو تا که ز گودال گذشت
این رباب است که این گونه دلش ویران است
در پی قبر علی اصغر خود حیران است
گر چه من در اثر حادثه کم می‌بینم
ولی انگار دراین دشت علم می‌بینم
دارد انگار علمدار تو برمی گردد
مشک بر دوش ببین یار تو برمی گردد
خوب می‌شد اگر او چند قدم می‌آمد
خوب می‌شد اگر او تا به حرم می‌آمد
تا علی اصغر تو تشنه نمی‌مرد حسین
تا رقیه کمی افسوس نمی‌خورد حسین
راستی دختر تو… دختر تو… شرمنده
زجر… سیلی… رخ نیلی… سر تو شرمنده
وای از دختر و از یوسف بازار شدن
وای از مردم نا‌اهل و خریدار شدن
سنگ‌هایی که پریده است به سوی سر تو
چه بلایی که نیاورده سر خواهر تو
سرخی چشم خبر می‌دهد از دل خونی
وای از آن لحظه که شد چوبهٔ محمل خونی
مجید تال
اشعار اربعین 13
سر تو از سر نیزه به من توان می داد
امید بر دل مجروح بی کسان می داد
خودت که از سر نیزه به چشم خود دیدی
کنیزکی به یتیم تو خرده نان می داد
نماز جمعه کوفه شلوغ بود آن روز
گمان کنم که علی اکبرت اذان می داد
میان مجلس شان از کنیز تا گفتند:
سکینه دخترت از ترس داشت جان می داد
برای خوش گذرانی، یزید در مجلس
مدال نیزه زنی را که بر سنان می داد…
…رقیه دختر دردانه داشت دق می کرد
دوباره رأس اباالفضل را نشان می داد
هزار مرتبه گفتم نخوان عزیز دلم!
تو خواندی و صله ات را به خیزران می داد
همین که چوب جفا بر لبان تو می خورد
بدان که خواهر تو سخت امتحان می داد
نبودن تو ز یک سو و ضربۀ زنجیر
به جسم خواهر تو درد استخوان می داد
مهدی نظری

اشعار اربعین 14
ای غایب از نظر، نظری کن به خواهرت
زینب نشسته بر سر قبر مطهرت
یک اربعین گذشته ولی زنده ام هنوز
قامت خمیده آمده سرو صنوبرت
نشناختی مرا ز پس این چروکها
من زینب توأم ز چه رو نیست باورت
لیلاست این که خیمه زده زیر پای تو
بار دگر بگو که اذان گوید اکبرت
این زن که لطمه می زند این گونه بر خودش
او کیست؟ نجمه است عروس برادرت
آقا! سکینه جمله ی اشکش سؤالی است
یعنی کجاست قبر علمدار لشگرت ؟
در کربلا هنوز زنی گریه می کند
زینب کش است ناله ی محزون مادرت
پیغمبری نما و دو دستت برون بیار
از دست من بگیر بقایای دخترت
ای پیکری که زخم تنت بی شماره بود
آورده ام برای تو ته مانده ی سرت
بگرفتم از امام زمان حُکم نبش قبر
تا متصل کنم سر پاکت به پیکرت
باید دوباره وارد گودال خون شوم
خواهم اگر که بوسه بگیرم ز حنجرت
من نیز با تو کشته شدم روز واقعه
اذنی بده که دفن شود با تو خواهرت
دلشوره داشتم که مبادا کنار تو
چشم ربابه باز بیفتد به اصغرت
نذرش قبول سایه نشینی نمی کند
از بس که بر تو هست وفادار ، همسرت
لالایی اش امان مرا نیز بریده است
گوید به ناله ! اصغر من شیر خورده است؟!
سعید توفیقی

شعر حضرت زینب سلام الله علیها
بعد زهرا بهترین زن بین زن ها زینب است
لاف نَبود گر بگویم عین زهرا زینب است
گر بپرسی کیست استاد دبیرستان عشق
خیل شاگردان همه گویند تنها زینب است
گر بسنجی در ترازوی عمل معیار صبر
صبر گوید قهرمان صبر دنیا زینب است
گر مقام او بود از جمع معصومین جدا
آن که ازهرمعصیت باشد مبرّا زینب است
در ریاضی گر حساب جمع از مِنها جداست
آن که از جمع شفاعت نیست مِنها زینب است
آن که با تیغ زبان، کار دو صد شمشیر کرد
کوه صبر و استقامت روح تقوا زینب است
آن که با ایراد نطقی کرد مانند علی
زاده مرجانه را محکوم و رسوا زینب است
آن که بهر ما جهاد فی سبیل الله را
با اسارت می کند تفسیر و معنا زینب است
با شهامت چون اسارت گشت توأم، عقل گفت
آن که در دنیا نظیرش نیست پیدا زینب است
شد رقم پرونده اسلام با خون حسین
آن که با خون سر خود کرد امضاء زینب است
ژولیده نیشابوری

تقدیم به زائران کربلا
گر چه باور نمی کنم اما
می روم کربلا خدا را شکر
مردم ! آقای مهربانم باز
راه داده مرا خدا را شکر
کربلایی و مبتلا داری
شهر عشقی برو بیا داری
بر سر قدس و کعبه جا داری
با دو گنبد طلا خدا را شکر
رازهایی ست پشت ماتم تو
چه سُروری است آخر غم تو
شال مشکی چه رو سفیدم کرد
در دل این عزا خدا را شکر
گر چه دنیا چنین پر آشوب است
در کنار تو جای ما خوب است
گوشه ی کشتی حسینیم و
گوشه ی چشم ناخدا را شکر
این که دل بی قرار عباس است
کار دل نیست کار عباس است
آن که پروردگار عباس است
اوست تنها خدا ، خدا را شکر
بغض ها کینه ها عداوت ها
غصه ها ترس ها حسادت ها
فقط اینجا میان هیئت ها
کرده ما را رها ، خدا را شکر
درد ما چیست ؟ عاشقی ، مستی
ای که درمان دردها هستی !
این که لطفت نکرده تا حالا
درد ما را دوا خدا را شکر
قاسم صرافان

تقدیم به جاماندگان کربلا
می گویم از کنار زیارت نرفته ها
بالا گرفته کار زیارت نرفته ها
اشک و نگاه حسرت و تصویر کربلا
این است روزگار زیارت نرفته ها
امسال اربعین همه رفتند ومانده بود
هیات در انحصار زیارت نرفته ها
انگار بین هیات ماهم نشسته بود
زهرا(س)به انتظار زیارت نرفته ها
در روز اربعین همه ما را شناختند
با نام مستعار «زیارت نرفته ها»
اما هزارمرتبه شکر خدا که هست
مشهد در اختیار زیارت نرفته ها
باب الحسین قسمت آنانکه رفته اند
باب الرضا قرار زیارت نرفته ها
غم میخورم برای دل رهبرم که هست
تنها طلایه دار زیارت نرفته ها
گفتند شاعران همه ازحال زائران
این هم به افتخار زیارت نرفته ها
علی رضایی
نوحه اربعین
زجا برخیز ای برادر رسیدم با دیدة تر

بریزم خاکِ غریبی کنارِ قبرِ تو بر سر

حسین جان – سلام ای سر بریده

رسیدم – ولی قامت خمیده

اسیری – توانم را بریده

قسم براین گیسویِ سپیدم

پس از تو یک روز خوش ندیدم

چه‌ها دیدم تا اینجا کنارِ تو رسیدم

حسین جان عزیز مادرم

تو را دیدم هر کجائی– سوارِ بر نیزه‌هائی

شنیدم بالایِ ناقه – نمی‌دانی چه صدائی

حسین جان – چهل منزل به هر جا

شنیدم – به گوشم ناسزاها

امان از – نگاهِ خیره‌سرها

تو هم بر نیزه‌ها گریه کردی

به احوال زن‌ها گریه کردی

کنارِ محمل‌ها مثلِ زهرا گریه کردی

ز خون رنگ و بو گرفته – حنا بر گیسو گرفتم

به پیش چشم حرامی – به آستینم رو گرفتم

حسین جان شکسته حرمت من

کجاها کشیده کار یک زن

امان از نگاهِ شومِ دشمن

مگو زینب از چه سربه زیری

سراغی از رقیه نگیری

نموده جان بر لب دختر را این اسیری

قاسم نعمتی
اشعار بازگشت به مدینه

اشعار بازگشت کاروان به مدینه

شعر بازگشت کاروان به مدینه 1
زینب آئینه ی جلال خداست
چشمه ی جاری كمال خداست
ردّ پایش مسیر عاشوراست
خطبه هایش سفیر عاشوراست
مثل كوهِ وقار برگشته
وه چه با افتخار بر گشته
غصّه و ماتم دلش پیداست
رنگ مشكی محملش پیداست
پشت دروازه خواهری آمد
خواهر بی برادری آمد
خواهری كه تنش كبود شده
رنگ پیراهنش كبود شده
نیمه جانی كه كاروان آورد
با خودش چند نیمه جان آورد
كاروانی كه شیر خواره نداشت
گوش هایی كه گوشواره نداشت
گر چه خورشید عالمین شده
چند ماهی ست بی حسین شده
چند ماه است دیده اش ابری ست
بر سرش سایه ی برادر نیست
آسمان بود و غم اسیرش كرد
خاطرات رقیه پیرش كرد
رنگ مویش اگر سپیده شده
بارها بارها كشیده شده
بهر اُمّ البنین خبر آورد
از ابالفضل یك سپر آورد
از حسینش فقط كفن آورد
چند تا تكّه پیرهن آورد
علی اکبر لطیفیان
شعر بازگشت كاروان به مدینه 2
همه جا عطر یاس می آمد
عطرِ یاس پیمبر رحمت
خیمه می زد به پشت دروازه
عابد اهل بیت با زحمت
داشت خواب مدینه را می دید
دختری كه به شام تهمت خورد
ناگهان دیده بر سحر وا كرد
چشم خیسش به شهر عصمت خورد
دید فریاد «طَرّقوا» آید
كوچه وا شد به محمل زینب
گفت: اُم البنین بیا اما
دست بردار از دلِ زینب
گفت اُم البنین ببین زینب
با چه اوضاعی از سفر برگشت
از حسین تكه های پیراهن
از ابالفضل یك سپر برگشت
بر بلندی همین كه خیمه زدند
یاد گودال كربلا افتاد
سایه ی خیمه بر سرش كه رسید
یاد آتش گرفته ها افتاد
گفت یادم نمی رود هرگز
دلبرم رفت و روز ما شب شد
آن قدر نیزه رفت و آمد كرد
بدن شاه نامرتب شد
علی اکبر لطیفیان
شعر بازگشت کاروان به مدینه 3
آمدم از سفر مدینه سلام
خسته و خون جگر مدینه سلام
با شکوه و جلال رفتم من
دیده ای با چه حال رفتم من
وقت رفتن غرورِ من دیدی
آن شکوهِ عبورِ من دیدی
محملم پرده داشت یادت هست؟
جای دستی نداشت یادت هست
ثروت عالمین بود مرا
دلبری چون حسین بود مرا
دستِ عباس پرده دارم بود
علی اکبرم کنارم بود
هر زنی یک نفر مُلازم داشت
نجمه مه پاره ای چوقاسم داشت
کاروان آیه های کوثر داشت
روی دامان رباب اصغر داشت
حال بنگر غریب و سرگشته
کاروان را چگونه برگشته
با غمِ عالمین آمده ام
کن نظر بی حسین آمده ام
ای مدینه خمیده برگشتم
زار و محنت کشیده بر گشتم
با رسولِ خدا سخن دارم
بر سرِ دست پیرهن دارم
دل من شاکی است یا جدّاه
چادرم خاکی است یا جدّاه
سو ندارد ز گریه چشمانم
پینه بسته ببین به دستانم
خاطرت هست ناله ها کردم
دست بر سر تو را صدا کردم
از حرم سویِ او دویدم من
هر چه نادیدنیست دیدم من
من غروبی پر از بلا دیدم
شاه را زیر دست و پا دیدم
آن چه را کس ندیده من دیدم
صحنۀ دست و پا زدن دیدم
خنجری کُند و حنجری دیدم
ته گودال پیکری دیدم
آه جَدّاه امان ز صوتِ حزین
جملۀ آخرم به اُمّ بنین
پسرت تکیه گاه زینب بود
مرد بود و سپاه زینب بود
پسر تو ز زین اسب افتاد
ضربه هایِ عمود کار دستش داد
او زمین خورده و بلند نشد
سرِ او روی نیزه بند نشد
بعدِ عباس قلبم آزُردند
تا زمین خورد، معجرم بُردند
قاسم نعمتی
شعر بازگشت به مدینه 4
همه خیزید که زینب ز سفر می آید
رفت چون سرو ولی تا به کمر می آید
ای مدینه رنگ زینب بخدا برگشته
ازسراشیبی گودال بلا برگشته
بی حسین آمده آیا همه باور دارید؟
خبری از دل او از غم دلبر دارید؟
چقدر چین و چروک آمده بر رخسارش
به گمانم که کشاندند سر بازارش
همه خیزید که زینب به جلال آمده است
مام خورشید ولی مثل هلال آمده است
چه سوالی کسی ایکاش جوابش گیرد
محرمی دور و برش نیست رکابش گیرد
نوحه می خواند و فریاد زد وای حسین
با صدایی پره غم داد زند وای حسین
یکه تنه قد همه اهل زمین غم دیده
می زند برسر خود رخت عزا پوشیده
همه ی قامت او راوی ارث زهراست
جای آتش وسط منجر زینب پیداست
به دل معرکه ی شام غریبان رفته
وای سربسته بگویم که به زندان رفته
خبر آمدنش را به پیمبر بدهید
خبری هم به بقیع و گل پرپر بدهید
راه را باز کنید ام بنین می آید
ماد ماه ترین ماه زمین می آید
می دود ناله کنان وای که جان بر لب اوست
بخدا پیر تر از ام بنین زینب اوست
دیده ی ابری خودرا که به زینب انداخت
خیره خیره شد و انگار که اورا نشناخت
زینب از ماریه سوغات سفر آورده
از علمدار فقط مشک و سپر آورده
کاش زینب نکند باز سر معجر را
تا که پرخون نکند دیده ی این مادر را
کاش زینب هوس گفتن مقتل نکند
هوس گفتن افتادن آن یل نکند
کاش زینب نکند فاش همان راز مگو
نیزه از جمجمه شد در سر عباس فرو
کاش زینب ز لب و چوب نگوید سخنی
از تن زخم و لگد کوب نگوید سخنی
زینب از معرکه ای پر تب و تاب آمده است
با رباب از وسط قحطی آب آمده است
مجتبی صمدی شهاب
شعر بازگشت کاروان به مدینه 5
شکسته پشت غم از بار غصه های رباب
از آن زمان که شنیده است ماجرای رباب
به سوز سینه ی گهواره داغ غم زده است
شرار زخم دل خون لای لای رباب
و تار صوتی آتش گرفته می فهمد
که آمده چه بلایی سر صدای رباب
برای کودکش آن قدر آه و ناله نکرد
که چشم مشک پر از اشک شد به جای رباب
به جان گریه ی شش ماهه روی دست حسین
کسی نریخته اشکی مگر به پای رباب
قنوت صبر گرفته برای حلق علی
خدا کند به اجابت رسد دعای رباب
میان هلهله ی چنگ و های و هوی رباب
سه شعبه زخم زد و ناله شد نوای رباب
و ناگهان پر و بال فرشته ها تر شد
به خون کشته ی مظلوم کربلای رباب
“رقیه” آمده از یک فرشته می پرسد
پیام تسلیت آورده ای برای رباب؟
و فکر می کنم آب فرات گِل شده است
که ریخته به سرش خاک، در عزای رباب
خدا به داد دل خاطرات او برسد
چه می کشند خیالات انزوای رباب
مصطفی متولی

اشعار شهادت پیامبر (ص) اکرم

شهادت پیامبر اکرم صلوات الله علیها
راوی ابوالحسن علی بن حسین مسعودی گوید: بیماری رسول خدا از زمانی شروع شد که ایشان از ران بره ی کباب شده ای که زن یهودی به عنوان هدیه آورده بود تناول کردند آن بره مسموم بود و بیماری پیامبر خدا بر اثر آن بود.
رسول خدا از شدت تب بیحال شده بودند و زمانی که به هوش آمدند علی علیه السلام را در کنار خود ندید و فرمود که برادرم و یاورم و وصی مرا بگویید که نزد من بیاید.
ام سلمه به دنبال امیرمومنان علی علیه السلام فرستاد. هنگامی که حضرت به بالین رسول خدا آمدند رسول خدا دستور دادند که حجره را خلوت کنند و در آن خلوت با هم به گفتگو پرداختند.
ام سلمه می گوید رنگ پیامبر روز به روز زرد و پژمرده می شد، هر روز مقدار طعامشان کمتر از روز قبل می شد.بسیار لاغر و نحیف شده بودند.
چندی نگذشت که مریضی رسول خدا شدت گرفت و سَکَرات موت در حالات آن جناب پیدای گشت و در آخرین لحظات حیات خود با اهل بیت خویش خلوت کرد.
ابن حجرعسقلانی گوید : والله رسول خدا در هنگام احتضار خود اهل بیت را نزد خود نشاند و ازواج و صحابه را به داخل حجره راه نداد.
سپس رو کرد به علی بن ابی طالب و فرمود : علی جان سرم را به دامان خویش بگیرچرا که وعده ی خدا نزدیک است، و برادرم عزرائیل در نزدیکی خانه منتظر من است.
علی جان هرگاه جان از بدنم خارج شد او را در دست بگیر و بر وجه خود بکش، آنگاه به طرف قبله برگردان، خود مرا غسل بده، خود مرا کفن کن و خود بر من نماز بگذار.
علی جان تا زمانی که بدن مرا در زیر خاک پنهان نکرده ای از من جدا نشو، و در انجام این امور از خدا یاری بطلب.
سلمان می گوید: رسول خدا بر اثر سمی که به ایشان خورانده شده بود به صورت تدریجی بی حال می شدند و از حال می رفتند، دوباره برای چند لحظه به حال می آمدند و از حال می رفتند . در این هنگام امیرالمومنین سر حضرت را بردامان گرفت و حضرت از شدت ضعف از حال رفتند. سیده زنان عالم علیهاالسلام بر چهره ی بی رمق پدر می نگریست و گریه می کرد و رسول خدا دیدگانش باز شد و با صوت ضعیفی فرمود: تو عزیزم گریه نکن سپس فرمودند:
وما محمد الارسول تدخلت من قبله الرسول افان مات و قتل انقلیتم علی اعقابکم.
سپس دخت گرامی خویش را نزدیکی خود طلبید ، بر ایشان مطالبی عرضه داشت که چهره سیده زنان عالم باز شد و آثار خوشحالی در وی ظاهر گشت، سپس ام سلمه را طلبید و گفت که آن امانتی که جبرائیل آورده بود را بیاورید،درون آن چند کفن بود آنهارا به صدیقه سپرد و فرمودند این کفن ها از بهشت آمده است، یکی از آنها از آن من است، دیگری از آن تو، دیگری از آن علی و دیگری از آن حسن. زهرا فرمودند پدرجان پس برای حسینم چه شده.
رسول خدا به گریه آمدند و فرمودند: میوه دلم، حسین کفن ندارد،او را بین دو نهر آب تشنه سر از بدن جدا میکنند و گریه نمودند.
در همین حالت ناگهان حال رسول خدا منقلب شد و تمامی بدنشان به آرامی سرد شد و روح از بدن مطهرشان خارج گشت و امیرمومنان طبق وصیت رسول خدا عمل کرد
مسعودی گوید: سه روز بدن رسول خدا بر زمین بود و مسلمانان از اطراف و اکناف می آمدند و بر جنازه حضرت نماز می خواندند.
منابع : زندگانی خاتم الانبیاء ، طبری، تاریخ مسعودی ،
کامل ابن اثیر، ابن شهر آشوب
غزل مدح و مرثیه شهادت پیامبر (ص) 1
آسمان مدینه غمبار است
شهر،آشوب و کار دشوار است
بعد از این مکر و حیله بسیار است
چشمهای علی گهر بار است
رنگ زهرا شبیه دیوار است
یک منادی به کوچه راه افتاد
خبر از رحلت نبی می داد
آه از بی کرانة بیداد
مرتضی مانده بود بی امداد
وای از رهبری که بی یار است
یک طرف پیکر نبی بر جا
آن طرف تر سقیفه ای برپا
مرگ بر آن نشست و آن شورا
که شده حاصلش غریبیِ ما
امت مصطفی عزادار است
غسل و کفن نبی حکایت داشت
علی از غربتش روایت داشت
خصم داعیة ولایت داشت
فاطمه از عدو شکایت داشت
نعش خیر البشر در آزار است
بر زمین پیکر پیامبر است
آب غسل و کفن هنوز تر است
صحبت هیزم و هجوم و در است
یاس را فصلِ برگ و بار و بَر است
سینة گُل چه جای مسمار است
اَبَتاه این چه وقت رفتن بود
ای پدر فصلِ یاریِ من بود
غنچه ام را گهِ رسیدن بود
دورِ یاسِ تو پر ز دشمن بود
گوئیا دور دور کفار است
رفتی ای طالعِ سپیدة من
قبله اَت قامت کشیدة من
رفتی ای خاک تو به دیدة من
تا نبینی قد خمیدة من
داغ من داغ آل اطهار است
من که گفتم بدونِ مادر نَه
زندگی دور از پیمبر نه
دیدنِ بی کسیِ حیدر نه
مردن آری ، خزان رهبر نه
بر سرم آمد آنچه دشوار است
چونکه دین تو بی حبیب شود
چه کسی بر علی مجیب شود
تو نبینی حسن غریب شود
و حسینت شبیه سیب شود
طشت و گودال و تَل چه خونبار است
تو نبینی سری بریده شود
و رگ حنجری دریده شود
نور چشمت بخون تپیده شود
زینبت مثل من خمیده شود
شأن عصمت مگر به بازار است
این مدینه چها بخود بیند
کاروان ترا بخود بیند
رجعت از کربلا بخود بیند
پیرهن پاره را بخود بیند
آسمان مدینه غمبار است
محمود ژولیده

غزل مدح و مرثیه شهادت پیامبر (ص) 2
بس که از آه، دل شعله ورت می سوزد
با تماشای تو قلب پدرت می سوزد
ای جگرگوشه ی من شعله مزن بر جگرم
جگرم سوخت ز بس که جگرت می سوزد
زودتر از همه پیش پدرت می آیی
زودتر از همه شمع سحرت می سوزد
زیر پرهای تو آرام گرفتم بابا
حیف از آن روز که تو بال و پرت می سوزد
بعد من هر چه بلا هست سرت می آید
بعد من وای که پا تا به سرت می سوزد
گاه در کوچه ای از درد زمین می افتی
گاه از دست کسی چشم ترت می سوزد
گاه در پشت در خانه ی خود می نالی
چشم وا می کنی و دور و برت می سوزد
یک طرف دست تو در پای علی می شکند
یک طرف دخترکت پشت سرت می سوزد
از صدای تو در آن شعله علی می فهمد
که اگر فضّه نیاید پسرت می سوزد
حسن لطفی

غزل مدح و مرثیه شهادت پیامبر (ص) 3
اگر چه پیر اگرچه خمیده ام بابا
دوباره بر سر خاکت رسیده ام بابا
رسیده ام که بگویم چه آمده به سرم
رسیده ام که بگویم چه دیده ام بابا
ببین که پیرتر از روز قبل آمده ام
نفس نفس ز فراغت چکیده ام بابا
بخوان ز چشم کبودم که چند روزی هست
که روی دختر خود را ندیده ام بابا
از آن زمان که به دنبال مرتضی در خون
میان مردم شهرت دویده ام بابا
ببین که زخم جسارت نشسته بر رویم
ببین که طعم حرارت چشیده ام بابا
دلم هوای توو یاد محسنم کرده
مرا ببر به کنارت بریده ام بابا
حسن لطفی

غزل مدح و مرثیه شهادت پیامبر (ص) 4
دخترم گریه ی تو پشت مرا می شکند
بیش از این گریه مکن قلب خدا می شکند
چه کنی بر دل خود آب شدی از گریه
بغض سر بسته از این حال و هوا می شکند
تا که نشکسته ای از غصه کمب راه برو
که قد و قامت تو زیر بلا می شکند
باز بوسیدم از این دست که زد شانه مرا
حیف یک روز کسی دست تو را می شکند
تو سیه پوش من و شهر به همدردی تو
حرمت شیر خدا را همه جا می شکند
کودکانت همه در پشت سرت می لرزند
که در خانه به یک ضربه ی پا می شکند
می دوی پشت علی تا که رهایش نکنی
ضربه ای می رسد و آینه را می شکند
بس که دنبال علی روی زمین می افتی
دل جدا سینه جدا دست جدا می شکند
حسن لطفی
غزل مدح و مرثیه شهادت پیامبر (ص) 5
هر کس خماری می و صهبا کشیده است
خود را به زیر سایه آقا کشیده است
دستی که بالهای مرا التیام داد
من را به طوف گنبد خضرا کشیده است
او مهربانتر از پدرم قبل خلقتم
شصت وسه سال زحمت من را کشیده است
ما قوم و خویش آل عبا در قیامتیم
آقا عبای خود به سر ما کشیده است
ما را به دست فاطمه ی خود سپرده است
ما را دخیل چادر زهرا کشیده است
با گریه می رسد نسب ما به دخترش
او قطره را نواده ی دریا کشیده است
حالا کنار بستر او گریه می کنیم
با گریه های دختر او گریه میکنیم
فصل خزان عمر من آمد، بهار رفت
دستم شکست تا که ز کف زلف یار رفت
رفتی و مانده در بر زهرا لباس تو
با بوی پیرهن ز کفم اختیار رفت
همسایه ها به گریه من طعنه میزنند
همسایگی و رحم و مروت کنار رفت
دیگر کسی به خانه ما سر نمیزند
از خانواده ام سند اعتبار رفت
با رفتنت کأنّ حسینم ز دست رفت
با رفتن تو حرمت ایل و تبار رفت
تو دست و پا زدی و حسینم شکسته شد
شاید دلش به گودی یک نیزه زار رفت
بعد از تو پهلویم چقدر تیر میکشد
با چشم و صورتم، کمرم تیر میکشد
محسن حنیفی
غزل مدح و مرثیه شهادت پیامبر (ص) 6
خفاش ها از نور بی پایان چه می فهمند
این قوم کالانعام از انسان چه می فهمند
مرداب های خفته در صد توی تاریکی
گند آب های مرده ، از طغیان چه می فهمند ؟
خس های در پهنای باد و خاک سرگردان
خاشاک ها از قدرت طوفان چه می فهمند
این کرم های با عفونت همسری کرده
این کفر ها از مرد با ایمان چه می فهمند
در عرصه احساسها پیروزی از عشق است
مغلوب ها از فاتح میدان چه می فهمند
تو مهر ، تو نورانیت ، تو روح ، تو ریحان
این مردم ناپاک از باران چه می فهمند
ای بیکران در بیکران در بیکرانیها
از بیکرانی ها دو تا نادان چه می فهمند
جز تو خدایی مثل تو روی زمینها نیست
از شاه مردان جمع نامردان چه می فهمند
سید عبدالرضا هاشمی
نوحه شهادت پیامبر (ص)
خداحافظ ای پدر جان – شده زهرا دیده گریان ب

ه این چشم نیمه بازت – دل دختر را مسوزان

پدر جان – مرو ای مهربانم

دعا کن – دگر زنده نمانم

نگاهت – زده آتش به جانم

مدینه بی تو غم خانه ی ماست

علی بعد از تو تنهای تنهاست

پس تو آهسته رو به پایان – عمر زهراست

پدر جان خداحافظ پدر

بدون تو تکیه گاهم – همین عمر کم خواهم

از آن ترسم خانه ی من – شود روزی قتله گاهم

پدر جان – برو داغم نبینی

دمی که – به آه آتشینی

بگویم – بیا فضه خذینی

شود راه چشمم تیره تار

زند بوشه بر این سینه مسمار

زنم تکیه با پهلوی زخمی – کنج دیوار

پدر جان خداحافظ

پدر چگونه با گریه هایم – کفن آماده نمایم

از امشب فکر حسین – به فکر کرببلایم

پدر جان – بگو از کام عطشان

به صحرا – تنی افتاده عریان

به گریه – فقط گویی حسین جان

نشیند با چکمه روی سینه

کشد خنجر بر حنجر زکینه

رسد فریاد زینب ز گودال – تامدینه
قاسم نعمتی

اشعار شهادت امام حسن

شهادت امام حسن مجتبی علیه السلام
امام حسن مجتبی علیه السلام به اهل بیت ود می فرمود من به زهر شهید خواهم شد مانند رسول خدا. پرسیدند چه کسی این کار را می کند؟
فرمودند: جعده دختر اشعث بن قیس کندی. معاویه پنهانی زهری برای او خواهد فرستاد و امر خواهد کرد او را که مرا مسموم سازد.
گفتند: او را از خانه ی خود بیرون کن و از خود دور گردان
فرمود : چگونه او را از خانه بیرون کنم؟هنوز کاری از او واقع نشده است اگر او را بیرون کنم، کسی غیر از او مرا نخواهد کشت و او را نزد مردم عذری خواهد بود که بی جرم و جنایت مرا اخراج کرده است.
پس از مدتی معاویه همسر خود ، ام یزید را به همراه چند ملازم و ظرف زهر راهی مدینه نمود و در نامه ای به جعده نوشت : « اَنّی مزوجک یزید ابنی علی ان تَسُمَّی الحَسن»
من تورا به نکاح پسرم یزید در می آورم به شرط آنکه حسن بن علی را مسموم سازی. هزار درهم نیز برای او فرستاد.
تا این که روزی امام حسن مجتبی علیه السلام روزه بودند، روز بسیارگرمی بود و تشنگی به حضرت اثر کرده بود . در وقت افطار بسیار تشنه بود. جعده شربت شیری برای آن حضرت آورد و در آن زهر ریخت و به حضرت داد.
چون آن حضرت بیاشامید و سم را حس نمود، کلمه استرجاع را گفت و خداوند را سپاس گت از این چهان فانی به جهان جاودان و نزد پدر و مادر و جد خود می رود.
پس روی بر آن زن ناصالح کرد و فرمود: ای دشمن خدا کشتی مرا،خدا تورا بکشد.به خدا سوگند که خلفی بعد از من نخواهی یافت، آن شخص تو را فریب داده،خداوند هم تو و هم او را به عذاب خود خوار گرداند.سپس فرمود که به دنبال برادرم حسین بفرستید.
زمانی که حضرت سیدالشهداء وارد شدند امام مجتبی فرمودند:
« یا اخی انی مفارقک ولاحق بر بی جَلَّ و عَزَّ و قد سقیت السم »
ای برادر به زودی از تو جدا می شوم و به دیدار پروردگارم نائل می گردم.مرا مسموم کرده اند. این بارسوم استکه مرا مسموم می کنند.در همین حالات بود که حضرت تشتی طلب می کنند.
جناده می گوید: نگاه به تشت کردم. دیدم پاره های جگر مجتبی در درون تشت افتاده است.
تا اینکه حضرت به شهادت رسید، در وصیت خود به امام حسین فرمودند: هرگاه من از دنیا رفتم،مرا غسل بده،کفن کن و بر تابوتی بگذار و مرا در کنار جدم رسول خدا دفن کن. اکر مانع شدن مرا به بقیع کنار قبر جده ام فاطمه بنت اسد دفن کن.پس فرمود جماعتی برای جلوگیری از دفن من کنار پیامبر به مقابله با تو می پردازند، برای خاطر خدا سعی کن خونی به زمین ریخته نشود.
زمانی که بدن مطهر امام را برای تدفین به کنار قبر پیامبر آوردند، دختر ابن ابی قحافه همراه با پیروان سقیفه سوار بر قاطر می آمد و جلوگیری کرد و گفت: می خواهید کسی را که نسبت به او ارادتی و محبتی ندارمرا در خانه من دفن کنید،من اجازه نمی دهم. مروان بن حکم که فرصت مناسبی یافت گفت: عثمان در دورترین نقطه مدینه دفن شود و حسن در کنار رسول خدا. این چیز ناشدنی است.
حضرت سیدالشهدا رو به بنت ابن ابی قحافه کرد و فرمود: تو را چه می شود روزی بر جمیل و روزی بر قاطر.این چه رسوایی است، می خواهی نور خدا را خاموش کنی و با دوستان خدا بجنگی؟بازگرد!
حضرت بدن مطهر برادر را به سمت بقیع برد و در کنار جده اش مدفون ساخت.
منابع: احتجاج طبرسی،تاریخ طبری،کامل ابن اثیر،منتهی الامال،لهوف،بهارالانوار،مقتل الحسین،ارشاد شیخ مفید،مروج الذهب مسعودی
غزل مرثیه شهادت امام حسن (ع) 1
روی لعل لب تو لختِ جگر می بینم
دور چشمان کبود تو اثر می بینم
زخمها روی جگر داشتی و دَم نَزَدی
حاصل خون دلت را چقدر می بینم
قتل صبری که ترا کُشت غمِ زهرا بود
جگرت را ز همه سوخته تر می بینم
چه شده یوسف ما حال دگرگون دارد
این چه حالی است تو را زیر و زبر می بینم
چهره ات سبز شد و حال تو شد حال وداع
رنگ رخسار ترا زنگ خطر می بینم
این چه زهری است که غمهای چهل ساله رسید
طشت را در بر تو دشت جگر می بینم
گوئیا محتضرم مختصری می ماند
داغت انگار به هنگام سحر می بینم
به حسینم برسانید حسن رفتنی است
حرم فاطمه را خاک بسر می بینم
نه فقط یار نداری که کند دفع بلا
همسرت را به حرم خصم دگر می بینم
کُشتنت توطئه آکله الاکباد است
این چه ظلمی است که بر قرص قمر می بینم
ترسم این قوم دَغا دست به شمشیر بَرند
روز تشییع ترا روز شَرَر می بینم
پیش چشمان همه آل بنی هاشمیان
سخت عباس تو را دیدة تر می بینم
حاج محمود ژولیده

غزل مدح و مرثیه شهادت امام حسن (ع) 2
روزی حسینی، حسنی دارم و بس
در مملکت ری وطنی دارم و بس
عشاق ره عشق سبکبال ترند
من نیز فقط پیرهنی دارم و بس
دوری مسافت نشود مانع من
تا شوق اُویس قرنی دارم و بس
حالا که حرم نیست، مرا شمع کنید
امشب هوس سوختنی دارم و بس
دنیا تو اگر یوسف کنعان داری
من نیز امام حسنی دارم و بس
تا لطف حسن هست، خریداری هست
تا زلف حسن هست، گرفتاری هست
باید سر ما را به طنابی بزنند
در مقدم خورشیدْ جنابی بزنند
عشاق نشستند سر راه کسی
تا دست به حُسن انتخابی بزنند
باید که به جای چلچراغ و گنبد
بالای بقیع، آفتابی بزنند
حالا که درِ رحمت زهرا باز است
زشت است اگر حرف عذابی بزنند
آن طایفه ای که پسر زهرایند
خوب است که در شهر نقابی بزنند
ای یوسف کنعان علی ادرکنی
ای ذکر حسن جانِ علی ادرکنی
ما از قِبَل تو لقمه نانی داریم
مثل سگ کهف، استخوانی داریم
هر جا کرم است سائلی در کار است
ما با تو همیشه داستانی داریم
تو واسطه می شوی که هنگام دعا
این گونه خدای مهربانی داریم
اصلاً چه نیاز لیلة القدری هست
تا نیمهٔ ماه رمضانی داریم
الطاف کریم تو تماشا دارد
لا حول و لا قوة الا… دارد
ماییم و تقاضای نظر داشتنت
یک شب ز محله ام گذر داشتنت
ای یوسف ما، به ازدحام عادت کن
ماییم و تویی و دردسر داشتنت
تو صبر و سکوت کرده ابراهیمی
قربان تو و چنین تبر داشتنت
تو بانیِ کربلا شدی و حتی
روزیّ حسین شد پسر داشتنت
مبهوت شدند لشگریان جمل
از یک تنه این همه جگر داشتنت
ای خشم خدا، عز و جل ادرکنی
ای حیدر کرار جمل ادرکنی
تو میوه هر سالِ خودت می گشتی
پرواز پر و بال خودت می گشتی
هر وقت مقابل علی می رفتی
آیینه ی اجلال خودت می گشتی
حیف است برای مردمی، آقا جان
جا داشت فقط مال خودت می گشتی
بهتر که همان پیش خدا می ماندی
با مردم امثال خودت می گشتی
گفتند: تو گوشواره ی زهرایی
در کوچه به دنبال خودت می گشتی
هیهات از آن دست بدی که، بد زد
دستی که میان کوچه تا آمد، زد
علی اکبر لطیفیان
مدح و مرثیه شهادت امام حسن (ع) 3
هرکس که بر کریم پناهنده میشود
دلمرده هم اگر برسد زنده میشود
آنقدر میدهند که شرمنده می شود
آیا به روز حشر سرافکنده می شود
واللهِ اعتقاد من این است تا ابد
زین خانه نا امید گدایی نمی رود
وقتی به گریه طینت من رنگ و بو گرفت
این چهره ی سیاه کمی شستشو گرفت
کم کم تمام زندگی ام بوی او گرفت
اینگونه بود بی سر وپا آبرو گرفت
از آن به بعد خانه ی دلدار شد دلم
تا آمدم به خویش گرفتار شد دلم
امشب حسن حسن نکنم شب نمیشود
بی یا حسن تجلی یارب نمی شود
زلفی که باد خورده مرتب نمی شود
هر کس به هم نریخت مقرب نمی شود
آتش زده هوای وصالت به جان من
یا ایها الکریم و یا ایها الحسن
مارا خدا کنارِ کریمان بزرگ کرد
ریزه خورِ دیارِ کریمان بزرگ کرد
آنقدر در جوارِ کریمان بزرگ کرد
انگار از تبارِ کریمان بزرگ کرد
عمری به دستگیری ات اقرار کرده ایم
ما اعتماد بر کرم یار کرده ایم
عمری سبو زجام کرم می زنم حسن
نقش تو را به چشم ترم میزنم حسن
سربند سبز رویِ سرم میزنم حسن
با نام تو به سینه حرم می زنم حسن
باید مدینه محشر کبری به پا کنیم
بالای قبر تو حرمی را بنا کنیم
از راه دور دست تمنا گرفته ایم
عمریست در حریم تو مأوا گرفته ایم
دستان خویش سوی تو بالا گرفته ایم
هرچه گرفته ایم ز زهرا گرفته ایم
بیهوده نیست آبروی رفته می خَرَند
فرزندها ز مادرشان ارث می برند
زلفت رها کنی همه بی خانه میشویم
ابرو نشان دهی همه دیوانه میشویم
ماخاک بوس گوشه ی میخانه میشویم
گِرد تو پرکشیده و پروانه میشویم
در آسمان چشم سیاهت هوایی ام
شکر خدا ز روز ازل مجتبایی ام
چشمان من به سوی درِ بسته ی بقیع
بُغضی ست در گلویِ درِ بسته ی بقیع
سر می نَهیم رویِ درِ بسته ی بقیع
گریه شده وضویِ درِ بسته ی بقیع
ای کاش پرچمی سرِ این قبر می زدیم
با گریه پرچمی سرِ این قبر می زدیم
قربان آن جگر که چهل سال پاره بود
زخمی از آن شکستگی گوشواره بود
در کوچه ها فقط پیِ یک راهِ چاره بود
با ماه رفته بود و عصایِ ستاره بود
چون کوچه تنگ بود کسی در برابرش
بگذاشت ،پا به چادر و رد شد زمادرش
در کوچه مادرت به عصا احتیاج داشت
چشمش ندید، راهنما احتیاج داشت
پهلو شکسته ضربه کجا احتیاج داشت
سیلی که خورد، ضربه ی پا احتیاج داشت؟؟؟
لعنت بر آنکه با لگدش بارِ او شکست
بادستِ بسته شخصیت یار او شکست
از آن به بعد خنده به لبها حرام شد
تو هفت ساله بودی و عمرت تمام شد
در شهر، آلِ فاطمه بی احترام شد
توهینِ بر علی همه جا لفظِ عام شد
دیدی کسی که حرمت صدیقه را شکست
بر منبر پیمبر و جایِ علی نشست
آهسته تر قدم بزن ای مردِ کوچه ها
بشکن سکوتِ بی کسی و سردِ کوچه ها
مویت سپید کرده دگر دردِ کوچه ها
یادت نرفته خنده ی نامردِ کوچه ها
دیدی ز مالیات مغیره معاف شد
این ها سپاسِ شدت ضربِ قلاف شد
لعنت به هر کسی که تو را بد صدا زده
زخمِ زبان به سینه ی درد آشنا زده
صبر تو طعنه بر همه ی انبیا زده
صلحِ تو ریشه ی همه ی فتنه را زده
آری چکیده ی علی و مصطفی توئی
بنیانگذار نهضتِ کرببلا توئی
با زهرِ همسرت جگرت ریخته به هم
زهرا کجاست؟ مویِ سرت ریخته به هم
تصویرهایِ چشم ترت ریخته به هم
خانه دوباره در نظرت ریخته به هم
بیرون بریز خون جگر های خود حسن
کمتر به پیش خواهرِ خود دست و پا بزن
خونین دهن ز کرببلا حرف میزنی
از ماجرایِ راس جدا حرف میزنی
از نیزه هایِ بی سر و پا حرف میزنی
از لشگری بدون حیا حرف میزنی
گرچه بناتِ فاطمه در تاب و در تب اند
شکر خدا محارمِ تو دورِ زینب اند
دستِ حرام زاده به معجر نمی خورد
ضربِ لگد به پهلویِ دختر نمی خورد
آتش زبانه اش به مویِ سر نمی خورد
با ناسزا به زینب تو ، بر نمی خورد
خون جگر اگر چه به لبهایِ تو نشست
آهسته جان بده که ابالفضل زنده است
در کربلا سپاهِ حرامی چه میکنند
با چشمِ خیره خواهرِ تو دوره می کنند
پوشیه ی زنان حرم پاره می کنند
زنها و دختران همه آواره میکنند
زینب پس از حسین گرفتار میشود
آواره بین کوچه و بازار میشود
قاسم نعمتی

غزل مرثیه شهادت امام حسن (ع) 4
مرغ شب میرود و انجمن آماده کنید
خانه را بَهر ِ عزای حسن آماده کنید
بر نیاید دگر از دست طبیبان کاری
کارم از کار گذشته کفن آماده کنید
مخفی از زینب و طفلان حرم تابوتی
بهر تشییع غریب وطن آماده کنید
تا تنم جای بگیرد به جوار زهرا
بروید و به بقیع قبر من آماده است
چشم پوشید ز من مادر من منتظر است
تیرباران شدن این بدن آماده کنید
حیدر توکل

غزل مرثیه شهادت امام حسن (ع) 5
غارت زده منم که کنارت نشسته ام
غارت زده منم که ز داغت شکسته ام
غارت زده منم که تو را خاک می کنم
تابوت را ز خون تنت پاک می کنم
غارت زده منم که ز کف داده صبر را
با دست خویش کنده برای تو قبر را
غارت زده منم چه کنم با جنازه ات
ای وای ریخته به زمین خون تازه ات
غارت زده منم که ز داغ برادرم
می ریزم از کنار تنت خاک بر سرم
غارت زده منم که ز آغوش بسته ات
می گیرم آه چادر خاکیّ مادرم
من را به داغ قتل تو غارت نموده اند
نه کربلا نه کوفه نه در شام دلبرم
داغی که رفتن تو روی سینه ام گذاشت
والله بود سخت تر از غارت حرم
تشییع روز با من و تو سازگار نیست
تا شب تو را به جانب قبرت نمی برم
محمد بیابانی

غزل مرثیه شهادت امام حسن (ع) 6
دامن چشم من از گریه به دریا اُفتاد
چشم زخمی شده از کار تماشا اُفتاد
پاره هایِ جگرم می چكد از كُنجِ لبم
عاقبت سایه ی مرگ آمد و بر ما اُفتاد
باز هم خاطره هایم همگی زنده شدند
راه من باز بر آن كوچه ی غم ها اُفتاد
یاد آن کوچه که با مادر خود می رفتم
به سرم سایه ای از غربتِ بابا اُفتاد
کوچه بن بست شد و در دل آن وانفسا
چشم نامرد به ناموس علی تا اُفتاد
آنچنان زد که رَهِ خانه ی خود گُم كردیم
آنچنان زد که به رخساره ی گُل جا اُفتاد
گاه می خورد به دیوار و گَهی رویِ زمین
چشمِ زخمی شده از کار تماشا اُفتاد
من از آن دست کشیدن به زمین فهمیدم
گوشواری که شکسته است در آنجا اُفتاد
شانه ام بود عصایش ولی از شدت درد
من قدم خم شد و او هر قدم اما اُفتاد
حسن لطفی

غزل مرثیه شهادت امام حسن (ع) 7
آهم که آسمان مرا غرق دود کرد
اشکم که چشمهای مرا سرمه سود کرد
من روضه خوان کوچه ام و داغهای آن
همراه پاره های دل من نمود کرد
دستی سیاه روز مرا هم سیاه کرد
دستی که اشکهای مرا مثل رود کرد
دستی که با تمامی قدرت بلند شد
دستی که با تمامی شدت فرود کرد
دستی غرور کودکی ام را شکسته است
دستی که روی مادرمان را کبود کرد
من را خمیده کوچه و سیلی و سنگ کرد
من را یتیم آتش و دیوار و دودکرد
حسن لطفی
غزل مرثیه شهادت امام حسن (ع) 8
یاسی به رنگ سبز ز گلخانه می رود
یا رب خدایِ درد ز کاشانه می رود
پیچیده بین چادرِ خاکیِ مادرش
بر دست ها، غریبه ای از خانه می رود
اینجا هزار تیر به تشییعش آمده
تا کس نگوید از چه غریبانه می رود
خون میچکد به دوش اباالفضل از کفن
گویی دوباره فاطمه بر شانه می رود
فریاد خواهری پی تابوت می رسد
مادر ندارد این که غریبانه می رود
حسن لطفی
غزل مرثیه شهادت امام حسن (ع) 9
اشکهایش به مادرش رفته
سینه ی پر شراره ای دارد
نه! به یک طشت اکتفا نکنید
جگر پاره پاره ای دارد

از علی هم شکسته تر شده است!
علتش کینه ها، حسادت هاست
غربت چشمهای مظلومش
سند محکم خیانت هاست

خواهرش را کسی خبر نکند
مادرش خوب شد که اینجا نیست
لخته خونها سرِ لج افتادند
هیچ طشتی حریف آنها نیست
از غرور شکسته اش پیداست
صبر هم صحبتِ دلِ آقاست
نه! من از چشم سم نمی بینم
کوچه ای شوم قاتل آقاست

کوچه ای تنگ، کوچه ای تاریک
شده کابوس هر شبِ آقا
«برگه را پس بده…نزن نامرد…»
چیست این جمله بر لبِ آقا !؟

از صدایِ شکستن بغضش
چشم دیوارها سیاهی رفت
مادرش راه خانه ی خود را
تا زمین خورد، اشتباهی رفت
تا که باغش میان آتش سوخت
میله های قفس نصیبش شد
کودکی نه! بگو خزانِ بهار
پیری زودرس نصیبش شد

نفسش بند آمده ای وای
به خدا نای روضه خوانی نیست
شکر دارد که گوشه ی این طشت
لااقل چوب خیزرانی نیست
وحید قاسمی

غزل مرثیه شهادت امام حسن (ع) 10
به دل شعله ورم سايه ي دريا افتاد
عاقبت قرعه به نام من تنها افتاد
زهر هم سوخت به حال جگر سوخته ام
شعله شد آب شد و خون شد و از پا افتاد
باز هم خاطره هايم همگي زنده شدند
راه من باز بر آن كوچه ي غم ها افتاد
يادآن كوچه ي باريك همان كوچه ي تنگ
كوچه اي كه گذر سنگدل آن جا افتاد
شور مي زد دلم و در دل آن وانفسا
چشم نامرد به ناموس علي تا افتاد
آن چنان زد كه ره خانه ي خود گم كرديم
آنچنان که به رخ برگ گلي جا افتاد
مادرم روي زمين بود و پي ام مي گرديد
من نفس مي زدم او از نفس اما افتاد
پاره هاي جگرم مي چكد از كنج لبم
باز در خانه ي من روضه ي زهرا افتاد
ياد آن كوچه كه با مادر خود مي رفتم
ديدم آن روز در آن راه چه غوغا افتاد
دست بر شانه ي من دست دگر بر ديوار
مادرم خواست بخيزد ولي از پا افتاد
حسن لطفی

غزل مرثیه شهادت امام حسن (ع) 11
حسین گفتم و دل گشت بی قرار حسن
برای اینکه حسین است سوگوار حسن
محرم و صفر اندوهگین غربت او
دو چشم علقمه گریان و اشکبار حسن
ضریح کرببلا نقره داغ تربت او
زهیر و حر و حبیبند داغدار حسن
اگر چه دور و برش از حبیب ها خالی است
امام ها همه جمعند در کنار حسن
مزار خاکی او شد ابوترابیِ محض
از آن به بعد نجف گشت خاکسار حسن
عجب نباشد اگر که به روز رستاخیز
حسین فاطمه برخیزد از جوار حسن
برای غربت او بی قرار می گریم
شبیه شمع خیالی سر مزار حسن
برای داغ سه تا ماهپاره اش یا که –
برای لحظه جانسوز احتضار حسن
برای روضه او با کنایه می خوانم
قباله، نامه، فدک، کوچه، گوشواره، حسن
محسن حنیفی

غزل مرثیه شهادت امام حسن (ع) 12
هر صبح و ظهر و شام عزادار مادری
تنها تویی که محرم اسرار مادری
دیگر تمام ، موی سرتو شده سفید
در کوچه ها هنوز تو غمخوار مادری
از داغ فاطمه جگرت تیر می کشد
آقا شهید کوچه و دیوار مادری
هرگز نگفته ای به کسی شرح ماجرا
لکنت زبان گرفته و تب دار مادری
زینب بیا و یاور من باش بعد از این
در خانه روز و شب تو پرستار مادری
هم جان احمد هستی و جانان مرتضی
تو دومین امامی و دلدار مادری
زهرا حرم نداشت تو هم بی حرم شدی
از کودکی همیشه هوادار مادری
حسن نجفی زاد
غزل مدح و مرثیه شهادت امام حسن (ع) 13
بعد از خدا یگانه خدای دلم حسن
چهارم کریم آل عبای دلم حسن
دردی که کربلاست ‘ مداوای آن بقیست
درد دلم حسین ‘ دوای دلم حسن
دست خودم که نیست دلم دست مجتباست
پس هر تپش طنین صدای دلم حسن
هر چهارده خدای دلم نور واحدند
اما کسی نشد که برای دلم حسن
دریای گریه ام متلاطم که می شود
فریاد میزند همه جای دلم حسن
ما عبد بینوا و شما سید کریم
از سفره ی شماست ‘ نوای دلم حسن
روزی اگر نبودم و دل مشت خاک بود
خاکم زند صدات ‘ به جای دلم حسن
سرکار خانم مجاهد زاده

غزل مدح و مرثیه امام حسن 14
لبخند کریمانه بزن ‘ پهن نما باز
آن سفره ی پر مهر گدا پروری ات را
ما جمع شویم و تو بگویی دو سه سطری
از حرف و حدیث پسری مادری ات را
یا درد دلی داشته باشی و بگویی
با سوختگان قصه ی بی یاوری ات را
یا دست کشی بر سر افتاده ز پایی
تا درک کند سایه ی بالا سری ات را
یا لقمه بگیری و گذاری به دهانش
با مرحمتی خاص ‘ غلام جری ات را
محشر که به جای خودش’ عمریست همینجا …
دیدند همه خلق شفاعتگری ات را
ای وارث غمهای علی کاش که بودیم
شرمنده کنیم امت دور و بری ات را
زخمی شدی از سم زبان های مدینه
تا درس بگیریم ‘ خدا محوری ات را
آه ای اسدالله جمل ‘ حضرت کرار
این قوم ندیدند مگر حیدری ات را ؟
آقای کریمی و شنیدیم حسن جان
با قیمت جانت بخری مشتری ات را
باید چه بگویم که خداوند سخن ها
آنگونه نکردند ستایشگری ات را
یک نکته ز دیوان کمال تو شنیدم
بر پای عزیزت ‘ تو و گل پروری ات را
از خون جگر سفتی عقیقی و به صد مهر
در دست حسین داده ای انگشتری ات را
سید عبدالرضا هاشمی
غزل مدح و مرثیه امام حسن 15
حَـــــرَم برای شکـــــوه و جلالِتــــــان کم بود
خدا به جای حَـــــرَم ، دستِ تــــــان کرم داده
بــــه هَــــر کسی کِـــــه کــرم داده صد در صد
بساط بخشِش و احســـان و.. سفره هم داده
بِـدور سفــــرهء ایــــــن خانـــــواده بی وقفــــه
نگفته هیـچ گِـــــدایی کــــه جیــــره کم داده
در این زمینه تناسب مقولـــــه ایست دقیـــــق
بـــه هر کسی بــــــه فراخــــور و مُغتَـــنم داده
یکی گرفتــــه علم ، منصبش علمداری ایـست
بــــه عاشقــــانِ بـــه اندیش تــــر قَـلَــــم داده
حدیث و علم فقـــــاهت ، زراره ، مؤمِـــن طاق
تمـــــام مرثیـــه هــــــا را بــــه مُــحتَـشم داده
گدا ز پشت گدا بس که آمده حتی
رواق و گنبد و گلدسته و علم داده
هِـــــزار مَــرتبه رَفتــــم بِــــه دَرب چهـــار امــام
هنـــــوز دَر نَـــــزَده ، بوده حــــاجتــــم داده
سید عبدالرضا هاشمی
زمزمه شهادت امام حسن
آسمون شبیه من غریب ندیده
هیچکس اندازه ی من غم نکشیده
توی شهر خودم و خونه م غریبم
اینقدر نگشید چرا موهات سفیده
من سفره داری کردمو شد قسمتم زخم زبون
حرفای ناجور شنیدم همیشه از پیر و جوون
طعنه شنیدم بی امون
من بودم و جلو چشام – ناسزا گفتن به بابام
در نیومد ولی صدام
وای مادرم
دم آخری و رو به قبله پامه
خون دلهایی که خوردم رو لبامه
چادر مادرمو برام بیارید
تصویر کوچه هنوز توی چشامه
سوختم ساختم عمری با غصه مادر به خدا
یادم نرفته چه جوری گیر افتادم تو کوچه ها
مادرمو زد بی هوا
هنوز می لرزه پیکرم – کشیده زد به مادرم
شد پاره اونجا جگرم
وای مادرم
می دونید چرا شدم به غم گرفتار
از همون کوچه تنگ شد روز من تار
با کف دست بزرگش مادر و زد
یه جوری که جمجمه اش کوبید به دیوار
چشم بابامو دور دیدو راه مون و تو کوچه بست
چه ضربه ای زد گوشواره تو گوش مادرم شکست
حسن دیگه از پا نشست
هول کرده بودم به خدا – مادرم افتاد رو خاکا شدم واسه مادر عصا
مجتبی صمدی شهاب
نوحه شهادت امام حسن (ع)
کریم آل عبائی – تو اصلِ کرب و بلائی

همه عالم ریزه‌خوارت – ولی بی‌صحن و سرائی

حسن جان – تو که زهرا(س) تباری

کریمی – همیشه سفره‌داری

حرم در – دلِ هر شیعه داری

سلام ما بر آن قبرِ ویران

نوشته رویِ قلبم حسن جان

رسیده عشقِ حیدر به نامت – تا به ایران

حسن جان – حسن جانم حسن

نگفتی آخر چه دیدی – جوان تنها مو سپیدی

به رویِ شانه به کوچه – تو مادر را می‌کشیدی

حسن جان – غرورت ضربه دیده

صدائی – به گوشِ تو رسیده

ز سیلی – قدِ مادر خمیده

عصایِ مادر – در کوچه بودی

به رخ دیدی تو جایِ کبودی

نشسته به صورت جایِ دستِ یک یهودی

حسن جان – حسن جانم حسن

کنارت چندین برادر – همه مَحرَم دورِ خواهر

امان از روزی که زینب – زند بوسه جای خنجر

حسن جان – لبت را خون گرفته

ولیکن – غمی در دل نهفته

به کامت – – نوکِ نیزه نرفته

دلم از داغی در اضطراب است

که جایِ زینب بزم شراب است

شکسته دندانت بسکه ضربه – با شتاب است
قاسم نعمتی

اشعار شهادت امام رضا (ع)

شهادت امام رضا علیه السلام
ابو الصّلت گوید: من با او سخنی نگفتم تا داخل خانه شد، و فرمود: درها را ببندید (کسی را راه ندهید) درها را بستند و حضرت در بستر خود خوابید، و من اندکی در صحن خانه با حالتی افسرده و اندوهگین ایستاده بودم که در آن حال چشمم بجوانی نورس، خوشروي، مجعّد موي، شبیهترین مردم به حضرت رضا علیه السّلام افتاد که داخل خانه شد، من پیش دویدم و سؤال کردم قربان درها که بسته بود شما از کجا وارد شدید؟ گفت: آنکه مرا از مدینه در این وقت بدینجا آورد همو مرا از در بسته وارد خانه نمود، پرسیدم شما که باشید؟ گفت: من حجّت خدا بر تو هستم اي ابا صلت، من محمّد بن علیّ میباشم، سپس بسوي پدرش رفت و وارد اطاق شد و مرا فرمود با او داخل شوم، چون دیده پدرش رضا علیه السّلام بر او افتاد یک مرتبه از جا جست و او را در بغل گرفت و دست در گردن او کرد و پیشانیش را بوسید و او را با خود بفراش کشید و محمّد بن علیّ به رو در افتاد و پدر را میبوسید و آهسته باو چیزي گفت
که من نفهمیدم . و ابو جعفر مرا گفت: اي ابا صلت برخیز از آن پستو و انبار تخته اي که میّت را بر آن میشویند حاضر ساز و آب براي تغسیل بیاور، عرضکردم، در انبار و پستو تخته غسل و آب نیست، ولی حضرت فرمود: آنچه به تو امر کردم انجام ده، من داخل انبار شدم و دیدم هر دو آماده است، بیرون آوردم و دامن قبا بر کمر بستم و پاي برهنه نمودم که آن جناب را غسل دهم، حضرت فرمود: اي ابا صلت کنار رو که غیر از تو کسی با من است که مرا در تجهیز یاري میکند، و امام را غسل داده . من بانبار رفته تابوتی یافتم که تاکنون در آنجا آن را ندیده بودم، آن را نزد حضرتش آوردم، او جنازه حضرت رضا علیه السّلام را برداشته در آن تابوت نهاد و دو پایش را راست یک دیگر نهاد و دو رکعت نماز خواند که هنوز تمام نشده بود که سقف خانه شکافت و جنازه از آن شکاف سقف خارج شد و بیرون رفت، من عرض کردم یا ابن رسول اللَّه اینک مأمون خواهد آمد و پدرت رضا علیه السّلام را از ما مطالبه میکند، ما باید چه کنیم؟ فرمود: جنازه باز خواهد گشت، و هیچ پیامبري در مشرق از دنیا نرود و وصیّ او در مغرب نمیرد مگر اینکه خداوند ارواح و اجساد آنان را جمع مینماید، هنوز امام گفتارش را تمام نکرده بود که سقف شکافت و جنازه با تابوت فرود آمد، پس برخاست و جنازه را از تابوت بیرون آورد و در بستر خود قرار داد، مانند اینکه غسل داده و کفن کرده نشده است، آنگاه مرا گفت: اي ابا صلت برخیز و در را بروي مأمون باز کن، من
برخاستم و در را گشودم که دیدم مأمون با غلامانش در خانه ایستاده است در حالتی که میگرید و محزون است، داخل خانه شد، گریبانش را پاره کرد، لطمه بر روي خود میزد، و میگفت: اي سیّد من اي سرور من، مرگ تو مرا بمصیبت انداخت، سپس داخل اطاق شد و ببالین جنازه نشست، و گفت: مشغول تجهیز آن شوید، و امر کرد قبري بکنند
عیون أخبار الرضا علیه السلام/ترجمه ،ج 2

غزل مدح و مرثیه شهادت امام رضا (ع) 1
ای جلوة جلال خدا یا اباالحسن
وی مظهر جمال خدا یا اباالحسن
چون فاطمه تو بضعة خیر البشر شدی
دیدار تو وصال خدا یا اباالحسن
ای هشتمین امیر ولا حضرت رئوف
آقا بگیر دست مرا حضرت رئوف
تا زیر سایة حرم حضرت توئیم
ما سر سپردة کرم حضرت توئیم
از بسکه لطف جاریِ سلطانی اَت رسد
ما سائلان محترم حضرت توئیم
دار الضیافه ات نه فقط در جوار توست
عالم ضیافت است و جنان سفره دار توست
باللَه زیارت تو مرا مشهد الحسین
آری شهادت تو همان اَشهد الحسین
کن روزی ام که از در باب الجواد تو
از مشهد الرضا بروم مشهد الحسین
ما ریزه خوار خوان نعیم ولایتیم
زنده بزیر پرچم سبز هدایتیم
حاج محمود ژولیده

غزل مدح و مرثیه شهادت امام رضا (ع) 2
دلها نشسته اند سر راهت ای رضا
داریم اشتیاق رخ ماهت ای رضا
گفتی حدیث سلسله را در دیار ما
ایران سراسر است قدمگاهت ای رضا
ما عشق را ز نور صدایت شناختیم
توحید را به یُمن ولایت شناختیم
تو آمدی که کشور ما حیدری شود
خاک شلمچه تا همه جا کوثری شود
آنروز قصة شهدا را رقم زدی
تا امتی فدای تو و رهبری شود
شکر خدا که کوفه نشد این دیار نور
تو ماندی و قوام گرفت انفجار نور
شکر خدا که مردم ما کربلایی اند
اهل وفا و عاطفه و آشنایی اند
شکر خدا که آب نبستند بر شما
این خود نشانه ای است که امت ولایی اند
افسوس اهل جورِ زمانه خبر شدند
غافل خواص و ، اهل ستم معتبر شدند
آری حساب مردم ما از عدو جداست
ایران هنوز از بنی عباس در نواست
وقتی ترا ولایتِ عهدی سپرد خصم
دانست اهل فهم که این حیله و جفاست
اما شما ز پا ننشستید ای امام
بر خلق ، راه رشد نبستید ای امام
دین از مناظرات تو آنروز پا گرفت
از علم و معرفت همه دلها صفا گرفت
با هجرتِ تو عالم آل پیمبر است
اسلام در تمام ممالک بقا گرفت
اما چه زود ، قبلة ما را عدو ربود
گرم طواف ،کعبة ما را عدو ربود
گویی وفا به عهد تو آقا حرام شد
دور از خواص ، زهر جفایت بکام شد
خورشیدِ عمرِ زادة زهرا غروب کرد
یعنی که افتخار حضورت تمام شد
بسکه ز داغ مادر خود بوده ای حزین
در کوچه مثل حضرت او خورده ای زمین
پنجاه بار ، زانوی لرزان تو خمید
آن قامتِ چو سروِ خرامانِ تو خمید
انگار میلِ حجرة در بسته داشتی
آمد جواد و بر سرِ دامان تو خمید
شکر خدا که داغ جوانت ندیده ای
در خون و خاک سرو روانت ندیده ای
پرپر نشد جوان تو پیش نگاه تو
خنده نکرد ، دشمن تو بر سپاه تو
مثل حسین ، گیسوی خونین ندیده ای
خواهر نشد ، مقابل لشگر پناه تو
اشک پدر برای پسر دیدنی تر است
نعش پسر کنار پدر دیدنی تر است
حاج محمود ژولیده

غزل مرثیه شهادت امام رضا (ع) 3
این لرزه های زانویم از زهر کینه نیست
داغ و فراق مادرمان بی هزینه نیست
روی کبود مادر من قاتل من است
ورنه شرار ، این همه در زهر کینه نیست
با اینکه آب شد جگر و ، سینه زخم شد
دردی کشنده تر بمن از زخم سینه نیست
این دردها که از اثر زهر می کِشم
یکذره از مصیبت درد مدینه نیست
دیدید اگر که رنگ ز رخسار من پرید
این چهرۀ کبود شده بی زمینه نیست
دیگر رها به حجرۀ در بسته ام کنید
غیر از جواد مرهم این سوز سینه نیست
در غربتم صدای مرا نشنود کسی
کس آشنای غربت صوت الحزینه نیست
حتی صدا به خواهر من هم نمی رسد
یک گریه کن کنار منِ بی قرینه نیست
سِکّه اگر بنام ولی عهدی ام زدند
شد تاج ننگ بر سر من ، جای پینه نیست!
گویا دگر کسی نگرانم نمی شود
فرقی میان من و غریب مدینه نیست
یک عمر بهر کرب و بلا گریه کرده ام
این پلکِ خسته ، زخم بجز این گزینه نیست
حاج محمود ژولیده

غزل مرثیه شهادت امام رضا (ع) 4
با زمین خوردنت امروز زمین خورد زمین
آسمان خورد زمین عرش برین خورد زمین
وسط کوچه همینکه بدنت لرزه گرفت
ناگهان بال و پر روح الامین خورد زمین
این چه زهری است که داری به خودت می پیچی
گاه پشت کمرت گاه جبین خورد زمین
از سر تو چه بگوییم؟ روی خاک افتاد
از تن تو چه بگوییم؟ همین … خورد زمین
دگرت نیست توان تا که ز جا برخیزی
ای که با تو همه ی دین مبین خورد زمین
داشت می مرد اباصلت که چندین دفعه
دید مولاش چه بی یار و معین خورد زمین
زهر اول اثرش بر جگر مسموم است
پهلویت سوخت که زانوت چنین خورد زمین
پسرت تا ز مدینه به کنار تو رسید
طاقتش کم شد و گریان و حزین خورد زمین
به زمین خوردن و خاکی شدنت موروثی است
جد تشنه لبت از عرشه ی زین خورد زمین
جواد حیدری

غزل مرثیه شهادت امام رضا (ع) 5
شنیده ام که خودت در زمان پر زدنت
بروی خاک رها گشت پیکر و بدنت
هزار لاله روان شد ز گوشه دهنت
غریب بودی و خون شد تمام پیرهنت
ز سوز زهر اگرچه به خویش پیچیدی
ولی زمان غــــــــروبت جواد را دیدی
اگرچه جز پسرت کس نبود در بر تو?
ولی ندید تنت را به خاک خواهر تو
به زیر سم ستوران نرفت پیکر تو
اسیر پنجه سرنیزه ها نشد سرتو
حسین گفتم و قلبت شکست آفا جان
به دل غبار محرم نشست آقا جان
محمد علی بیابانی
غزل مرثیه شهادت امام رضا (ع) 6
آسمان زیر پرت بود زمین افتادی
یک عبا روی سرت بود زمین افتادی
نه صدای تو به گوش کسی آن روز رسید
نه کسی دور و برت بود زمین افتادی
صورتت خاکی و دستار و عبایت خاکی
مادرت در نظرت بود زمین افتادی
زهر از جان تو آقا جگرت را می خواست
آتشی بر جگرت بود زمین افتادی
ناله می کرد جوادت به سرش می زد آه
اشک در چشم ترت بود زمین افتادی
مثل یک مار گزیده به خودت پیچیدی
خوب شد که پسرت بود زمین افتادی
ولی افسوس به میدان دل خون برد حسین
نیزه از پشت زدند و به زمین خورد حسین
مسعود اصلانی

غزل مرثیه شهادت امام رضا (ع) 7
امان نداد مرا این غم و به جان افتاد
میان سینه ام این درد بی امان افتاد
به راه روی زمین می نشینم و خیزم
نمانده چاره که آتش به استخوان افتاد
چنان به سینه ی خود چنگ می زنم از آه
که شعله بر پر و بال کبوتران افتاد
کشیده ام به سر خود عبا و می گویم
بیا جواد که بابایت از توان افتاد
بیا جواد که از زخمِ زهر می پیچد
شبیه عمه اش از پا نفس زنان افتاد
شبیه دخترکی که پس از پدر کارش
به خارهای بیابان به خیزران افتاد
به روی ناقه ی عریان نشسته ، خوابیده
وغرق خواب پدر بود ناگهان افتاد
گرفت پهلوی خود را میان شب ناگاه
نگاه او به رخ مادری کمان افتاد
دوید بر سر دامان نشست خوابش برد
که زجر آمد و چشمش به نیمه جان افتاد
رسید زجر دوباره عزای کوچه شد و
به هر دو گونه ی زهرا ترین نشان افتاد
رسید زجر و پی خود دوان دوانش بُرد
که کار پنجه ی زبری به گیسوان افتاد
به کاروان نرسیده نفس نفس می زد
به خارهای شکسته کشان کشان افتاد
دوباره ناله ای آمد عمو به دادم رس
دوباره رأس اباالفضل از سنان افتاد
حسن لطفی
غزل مرثیه شهادت امام رضا (ع) 8
از داغ زهر پیکرم آتش گرفته است
گویی تمام بسترم آتش گرفته است
تر میکند لبان مرا کودکم ولی
از تشنگی , لب ترم آتش گرفته است
پا میکشم به خاک و نفس میزنم که شهر
از آه آهِ آخرم آتش گرفته است
حالا کبوتران به غمم گریه میکنند
از بال و پر زدن , پَرم آتش گرفته است
امشب تمام حجره ی من کر بلا شده
یک جرعه آب , حنجرم آتش گرفته است
امشب دوباره خیمه ی آتش گرفته را
میبینم و سراسرم آتش گرفته است
سر ها به روی نیزه و سرنیزه ها به تن
یک دشت در برابرم آتش گرفته است
فریاد دختری ز دل خیمه میرسد
عمه کمک که معجرم آتش گرفته است
حسن لطفی
غزل مرثیه شهادت امام رضا (ع) 9
ما شیعه ایم و مهر علی آبروی ماست
آیینه ایم و جلوه ی او نقش روی ماست
شکر خدا که گرم هیاهوی حیدریم
شکر خدا که ذکر علی گفتگوی ماست
در پای درس مکتب او پا گرفته ایم
لبریز باده ی ازلی اش سبوی ماست
با او طهارت نسبی کسب کرده ایم
یعنی که خاک درگهش آب وضوی ماست!
سوگند می خوریم که ما با علی خوشیم
شکر خدا که قبله ی رویش به سوی ماست
ما شیعه ایم و در همه عالم زبانزدیم
حلقه به گوش عالِم آل محمدیم
آقا قسم به تو ز غم آزاد می شوم
وقتی دخیل پنجره فولاد می شوم
شیرین ترین دقایق عمرم دمی است که
در بیستون عشق تو فرهاد می شوم
احساس می کنم ز دو عالم بریده ام
وقتی مقیم صحن گهر شاد می شوم
با تو خرابه ی دل من قصر می شود
با گنج مهربانی ات آباد می شوم
آهو شدم که ضامن من هم شوی رضا!
ورنه اسیر پنجه ی صیّاد می شوم
هر ضامنی که ضامن آهو نمی شود
هر کس که نام اوست رضا،او نمی شود
تو هشتمین ستاره ای از بی بدیل ها
یعنی تویی ز ایل و تبار اصیل ها
از بس کرامت تو به عالم زبانزد است
عیسی رسیده تا که بندد دخیل ها!
هرگز کسی ز درگه تو ناامید نیست
لطفت هماره ضامن ابن السَّبیل ها
یک جرعه آب خوردن از آن کاسه ی طلا
خوشتر بُوَد ز طعم خوش سلسبیل ها!
در انتظار مهر رئوفانه ی توأم
وقتی که می رسند نوای رحیل ها
در انتظار دیدن رویت سه جا منم
یعنی دخیل رشته ی حبّ شما منم
سوی تو آمدیم که درمانمان کنی
با یک نگاه بی سر و سامانمان کنی
یا ایّها الرئوف!امید همه به توست
داریم امید این که مسلمانمان کنی
یک گوشه ی نگاه تو مس را طلا کند
بر ما کمی بتاب که سلمانمان کنی
ما رعیتیم و ریزه خور سفره ی شما
خوشحال می شویم که مهمانمان کنی
امشب تو را به جان جوادت دهم قسم
تا راهی حریم خراسانمان کنی
احساس می کنم که حریم تو کربلاست
هر کس که زائر تو شود زائر خداست
محمد فردوسی
غزل مرثیه شهادت امام رضا (ع) 10
شکر خدا که ریزه خور خوانتان شدم
دلبسته ی حریم خراسانتان شدم
شکر خدا که بار دگر زائر توام
لطف خود شماست که مهمانتان شدم
لایق نبوده ام که شوم همجوارتان
مبهوت این کرامت و احسانتان شدم
یا ایها الرئوف زمینم زده گناه
بی خود نبوده دست به دامانتان شدم
با صد امید بر در این خانه آمدم
امّیدوار لطف فراوانتان شدم
جایی به جز بهشت خراسان نیافتم
گوشه نشین روضه ی رضوانتان شدم
دست خودم نبوده که اینجا رسیده ام
دست خودم نبوده مسلمانتان شدم
چشم طمع به گندم مهر تو بسته ام
این شد که من کبوتر ایوانتان شدم
دل کنده ام ز خانه و شهر و دیار خود
عشقت سبب شده که پریشانتان شدم
لطف و عطای تو چقدر فرق می کند
بیهوده نیست بی سر و سامانتان شدم
حال و هوای کرب و بلا دارد این حرم
یعنی که مست جام حسین جانتان شدم
محمد فردوسی
غزل مرثیه شهادت امام رضا (ع) 12
ابری سیاه، چشم ترش را گرفته بود
زهری توان مختصرش را گرفته بود
معلوم بود از وَجَناتش که رفتنی است
یعنی که رُخصت سفرش را گرفته بود
از بس شبیه مادرش افتاد بر زمین
در انتهای کوچه سرش را گرفته بود
تا رو به روی حجره خمیده خمیده رفت
از درد بی امان، کمرش را گرفته بود
چشم انتظار دیدن روی جواد بود
خیلی بهانه ی پسرش را گرفته بود
بر روی خاک بود که پیچید بر خودش
آثار تشنگی، جگرش را گرفته بود
افتاد یاد جدّ غریبی که خواهرش
در بین قتلگه خبرش را گرفته بود
دیگر توان دیدن اهل حرم نداشت
از بس که نیزه دور و برش را گرفته بود
وقتی که شمر آمد و کارش تمام شد
خلخال دختری نظرش را گرفته بود
محمد فردوسی
غزل مرثیه شهادت امام رضا (ع) 13
انگور می خرند پذیرایی ات کنند
مهمان جشن شوم یهودایی ات کنند
شکر خدا که بر بدنت دشنه ای نخورد
قسمت نبود حضرت یحیایی ات کنند
این اشک شوق ماست که شکر خدا نشد
نیزه سوار زخمی صحرایی ات کنند
گل ریختند روی تنت ای غریب طوس
تا در نگاه شهر تماشایی ات کنند
بخشیده اند مهریه شان را زنان شهر
تا گریه بر غریبی و تنهایی ات کنند
وحید قاسمی
غزل مرثیه شهادت امام رضا (ع) 14
خورشید وار تشنه ی یک جرعه آب شد
درگیر حال اصغر و فکر رباب شد
می خواست تا به خون جگر دیده تر کند
خونش کجاست آن جگری که کباب شد
واللیل در عبای غسق سر کشیده بود
و الشمس در خودش ز حرارت مذاب شد
آن ذره ذره سوختن و قطره های زهر
حال شباهتیست به شمعی که آب شد
بدر منیر زاءیر شمس شموس شد
سیمای ماهتاب نهم بی نقاب شد
آمد جواد ‘ روی گلت را بغل گرفت
چشمت به روی دامن معشوق خواب شد
عالم بسوزد از غم آن کشته ی غریب
کز تیغ شمر لحظه ی آخر مجاب شد
سید عبدالرضا هاشمی

زمزمه شهادت امام رضا (ع)
عاشقا پاشید بریم باهم زیارت
آقامون محتضره بریم عیادت
توی این حالم بازم بنده نوازه
این آقا به مهربونی داره عادت
آتیش گرفته جیگرش سرش رو خاک زمینه
با این حالش بازم میاد کنار مهمون می شینه
آره آقایی همینه
افتاد با سر رو خاکا – غریب آقام امام رضا
می زنه تنها دست و پا
امام رضا امام رضا
دم آخر رو سرش محرم نداره
که بیاد و سر روی پاهاش بذاره
هردفعه که می زنه صدا جواد و
بدجوری لخته ی خون بالا میاره
خیلی دلش گرفته از دوری شهر مادرش
خیره شده با چشمای خونی به راه پسرش
تاکه آروم شه جیگرش
امونش و بریده سَم – می خوره دندوناش به هم
می کنه ناله دم به دم
امام رضا امام رضا
حالا که ، همه به ماتمش اسیریم
کاشکی از غم امام رضا بمیریم
همگی نیت کنیم این دفعه با هم
بالای سر آقا روضه بگیریم
بخونیم از آقایی که با نیزه به گلو زدند
چشماش رو نیزه وا بودو زینب و روبروش زدند
با پنجه بین موش زدند
خنجر زدند به گردنش – کوبیده شد با پا تنش
پر خاک و خون شد دهنش
مجتبی صمدی شهاب

نوحه شهادت امام رضا (ع)
سلام ای شاهِ خراسان – توئی قبله‌گاهِ ایران

شدیم از روزِ ازل ما – گدایِ دربارِ سلطان

رضا جان – فقیر و بی‌پناهم

به سویِ – ضریحِ تو نگاهم

قبولم – نما گر رو سیاهم

رئوفی تو من هم ریزه‌خوارم

کسی را غیر تو از تو من ندارم

به سویِ خاکِ باب‌‌الجوادت سرگذارم

رضا جان – علی‌موسی‌الرضا

میانِ حجره نشستی –همه درها را تو بستی

همینکه افتادی از پا – دلِ عالم را شکستی

رضا جان – شده خونین لبانت

مچرخان – به دورِ لب زبانت

می‌آید – ز رَه آرامِ جانت

جوادت آمد با چشمِ گریان

صدا می‌زد برخیز ای پدر جان

مزن دست و پا در پیشِ چشمم دیده گریان

رضا جان – علی‌موسی‌الرضا

اگرچه تو بی‌قراری – به خاکِ غم سرگذاری

خدا را شکر یک مزاحم – به رویِ سینه نداری

رضا جان – ولی غوغا به پا شد

به گودال – سری از تن جدا شد

به ضربه – ذبیحاه با القفا شد

یکی آمد با چکمه به گودال

کنارِ جسمی که رفته از حال

به زیرِ سُمّ مرکب بدن‌ها – گشته پامال
قاسم نعمتی
دودمه ها
دودمه های دهه آخر ماه صفر
اربعین
فاتح کوفه و شام آمده در کربلا
السلام ای شهدا
زینبم ، نایبه الفاطمه ، ای خون خدا
السلام ای شهدا

شهادت پیغمبر اکرم (صلی الله علیه و آله)
می روم تا که نبینم بی کسیِ مرتضی
ای مدینه الوداع
ضربة سیلی کجا و چهرة خیر النساء
ای مدینه الوداع

شهادت امام حسن (ع)
روضۀ کوچه ، جگر پاره چو من می طلبد
بی کفن می طلبد
این عزا ، گریۀ یک عمر حسن می طلبد
بی کفن می طلبد

شهادت امام حسن (ع)
داغ مادر شد از این زهر جفا افروخته
قلب زینب سوخته
این تن و تابوت شد یک لحظه با هم دوخته
قلب زینب سوخته

شهادت امام رضا (ع)
سوز زهر دشمنم مهلت به این جانم نداد
یا بُنَیَّ یا جواد
داغ زهرا مادرم درد مرا برده ز یاد
یا بُنَیَّ یا جواد

شهادت امام رضا (ع)
بخدا مزد عزاداری ما دست رضاست
مزد ما کرب و بلاست
کربلا هم برویم این دلِ ما مست رضاست
مزد ما کرب و بلاست
حاج محمود ژولیده

طرح های 7 صفر شهادت امام حسن مجتبی علیه السلام

طرح خام تراکت ، بنر و پوستر شهادت حضرت رقیه سلام الله علیها

طرح خام تراکت ، بنر و پوستر شهادت حضرت رقیه سلام الله علیها

کیفیت بالا جهت چاپ بنر و پوستر :

سایز اینستاگرام :

لطفا از پاک نمودن آدرس سایت از روی طرح ها جدا خودداری فرمائید. التماس دعا

آدرس کانال ذاکرین ری در تلگرام :
http://telegram.me/zakerinerey
.
آدرس کانال طرح خام در تلگرام :
http://telegram.me/tarhekham
.
آدرس ذاکرین ری در اینستاگرام :
http://instagram.com/zakerinerey

طرح خام تراکت ، بنر و پوستر شهادت امام سجاد علیه السلام

طرح خام تراکت ، بنر و پوستر شهادت امام سجاد علیه السلام

برای مشاهده سایز اصلی بر روی تصاویر کلیک نمائید
سایز چاپ بنر و پوستر


سایز اینستاگرامی